Rubber Soul....ναι υπέκυψα για άλλη μια φορά

[supersonic]

Δεν ξέρω πόσες φορές έχω πάρει το καθένα, ούτε πόσες ακόμα θα πάρω όσο θα ζω.
Ούτε επίσης αν αυτό είναι παρουσίαση.

Για όσους δεν γνωρίζουν (δεν ασχολούνται, είναι κάτω από 40, δεν, δεν....) όχι, δεν είναι άλλη μια κόπια του Rubber Soul.
Είναι η super deluxe edition για τα 60χρονα του Rubber Soul ξαναμιξαρισμένο από τον υιό Giles Martin, με την τεχνική του Peter Jackson (υπενθυμίζω του γνωστού σκηνοθέτη του Lord of the Rings που είδαμε και στο γνωστό φιλμ Get Back) που διαχωρίζει από μια ηχογράφηση όπου υπάρχει φερ ειπείν μια κιθάρα και μια φωνή σε ένα track, την κιθάρα από την φωνή κλπ κλπ.
Η όλη ιστορία ξεκίνησε πίσω στο 2017 με την super deluxe edition του λοχία για τα 50χρονα, ακολούθησε η ίδια του white album και η αντίστοιχη του Abbey Road. Μετά ήρθε ο covid...
Οι καθυστερήσεις και τα διάφορα προβλήματα καθυστέρησαν πολύ την έκδοση του Let it be, και λίγα χρόνια μετά του Revolver. Τα δυο τελευταία ήταν τα πρώτα που χρησιμοποίησαν την προαναφερθείσα τεχνική Unmixing του Peter Jackson, όχι ότι στα προηγούμενα ο Giles Martin δεν είχε κάνει εξαιρετική δουλειά ακόμα και χωρίς τα εργαλεία αυτά.
Στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα μέχρι σήμερα είχαμε βέβαια τις αντίστοιχες εκδόσεις του Κόκκινου και του Μπλε (όλα αυτά τα ακρωνύμια βέβαια προϋποθέτουν ότι έχετε κατ ελάχιστον ασχοληθεί με τους Beatles...), του Anthology 4 και της έκδοσης του Now and Then.
Λίγο μ αυτό και με εκείνο φτάσαμε στα 60 χρόνια από το 1966 και ήρθε η σειρά του Rubber Soul.
Και ο καλός Θεός να μας έχει καλά γιατί άν κι ο χρόνος πάει προς τα μπρος οι επανεκδόσεις πάνε προς τα πίσω.

Τώρα...για τους μη γνωρίζοντες ....(τους δεν, που είπαμε πιο πάνω).
Οι Super Deluxe Editions περιλαμβάνουν ένα giant box σε διάσταση βινυλίου όπου υπάρχουν (ανάλογα με την περίπτωση), α. την νέα επανέκδοση, β. την παλιά έκδοση, γ. τα γνωστά σε όλους outtakes, δ. ένα αντίστοιχων διαστάσεων βιβλίο με πλούσιο υλικό, ε. κάποιες φορές ένα 45άρι που κυκλοφορούσε τότε και στ. κάποια άλλη έκδοση ή blue ray, atmos κλπ.
Οι εκδόσεις έχουν κυκλοφορήσει εδώ και 10 χρόνια και ήδη γίνονται συλλεκτικές, και κυκλοφορησαν είτε με cd είτε με βινύλια στο ίδιο σχήμα και μέγεθος.

Στο δια ταύτα.
Γιατί να τα αγοράσει κανείς....ιδίως αν τα έχει (που θα τα έχει)
Διότι απλά τα νέα remix (και ιδίως τα remix με την unmix τεχνική) είναι απλά στο άκουσμα....
Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Α . -
(αν πιάνετε βαθειά νοήματα).

Ακούτε απλά, τους δίσκους του τότε (ακόμα κι αν είστε αρνητικοί με την μουσική του τότε) με ήχο φρέσκο, σημερινό, άψογη στερεοφωνική εικόνα, διαχωρισμό, συχνοτικό περιεχόμενο, ΧΩΡΙΣ να ξενίζεσαι από αυτό που έχει αποθηκευμένο το μυαλό σου τόσα χρόνια, χωρίς να σου λείπει κάτι και χωρίς το ενοχλητικό, κατόπιν εορτής, στερεο μιξάρισμα μιας δυο ημερών έναντι των εβδομάδων που αφιέρωναν οι ίδιοι οι Beatles και ο Martin για τις αρχικές εκδόσεις, που θυμίζουμε ήταν mono έως ΚΑΙ το white album και έως τότε σε τετρακάναλα, εκτός από ελάχιστα στο white σε 8κάναλο.


Πάμε στο προκείμενο.
Rubber Soul.
Περιληπτικά το Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ και Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ.
Ο δίσκος που έκανε τον Brian Wilson να γράψει το Pet Sounds που μετά έκανε τον McCartney να γράψουν το Sgt Pepper's.... κ.ο.κ.
H αρχή του μουσικού ποπ σύμπαντος.

Τι περιλαμβάνει η έκδοση που ....ξαναπήρα.
4 cd, με την νέα έκδοση, την αρχική mono, την αρχική αμερικάνικη έκδοση της Capitol (θυμίζουμε ότι οι αμερικάνοι στην Capitol μέχρι ΚΑΙ τον Λοχία μπασταρδεύανε τους δίσκους των Beatles για λόγους marketing αλλάζοντας τη σειρά των τραγουδιών, αφαιρώντας και προσθέτοντας τραγούδια και αλλάζοντας τα εξώφυλλα) και τα outtakes. Στα τελευταία προστίθενται τα Day Tripper / We can work it out που ήταν single (οι Beatles στις αγγλικές εκδόσεις ΔΕΝ ξαναπουλούσαν τα singles σε αντίθεση με τους αμερικάνους) καθώς και ένα αδιάφορο ακυκλοφόρητο του Lennon.

Γιατί τώρα πήρα cd και όχι βινύλια (εκεί τα βινύλια ήταν 5 33άρια και 1 45άρι)....λόγω κόστους.
Αλλωστε αυτά που εχω άλλα είναι βινύλια, άλλα cd. Τα δυο πρώτα απο όσο θυμάμαι, δεν έδιναν το βιβλίο (που είναι ίσως εξαιρετικό και δεν το παίρνεις πουθενά, διότι δεν νοείται ούτε άυλο....) με τα βινύλια.

Για πιό συμμαζεμένους, υπάρχουν εκδόσεις με 1,2 βινύλια, 1, 2 cd κλπ....
Καλές αγορές.

 

[#@george@#]

Πω, πω! Είναι εποχή για έξοδα;
Τα νέα remix και η διατύπωση: "Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Α", αφορούν "Let it be" και "Revolver" ή μόνο το "Rubber Soul";

 

[supersonic]

Πω, πω! Είναι εποχή για έξοδα;
Τα νέα remix και η διατύπωση: "Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Α", αφορούν "Let it be" και "Revolver" ή μόνο το "Rubber Soul";

όλα ανεξαιρέτως.
Αυτό που θέλω να τονίσω (κι ας φαίνεται σε κάποιους υπερβολικό) σε μας τους παλιότερους που γνωρίζουμε καλά τους δίσκους αυτούς στα mono, αλλά και τα μειονεκτήματά τους σε stereo (πχ ξέρουμε πως μετατοπίζονται τα όργανα ανα πάσα στιγμή ανάλογα με τους περιορισμούς των tracks, ποιό εμφανίζεται που, ποιό εξαφανίζεται, ποιό παντρεύεται με ποιό κλπ) κάθε νέο άκουσμα είναι ταυτόχρονα μια νέα ανακάλυψη, ώρες ώρες και μια ανακούφιση, χωρίς να αισθανόμαστε ότι κάτι χειροτέρεψε. Αυτό που σκέφτεσαι είναι "επιτέλους, αυτό διορθώθηκε" χωρίς να λες "αααα, το παλιό ήταν καλύτερο ( * ).

Για τους λάτρεις των αξιολογήσεων και βαθμολογήσεων, κατα την ταπεινή μου γνώμη, η βελτίωση σε σχέση με τα αρχικά mono ή stereo όπου υπήρξαν αλλά και τις "καλές" επανεκδόσεις του 2009 που ούτως ή άλλως θεωρούνται αριστουργήματα και που με απόλυτα σημερινά κριτήρια ηχογράφησης θα βαθμολογούσα με ***
α. Λοχίας ****
β. Λευκό ****
γ. abbey ****
δ. Let it be ****
ε. Revolver *****
στ. κοκκινο μπλε ****1/2 (μόνο για μια ατυχή επέμβαση στο I am the walrus * )
ζ. Anthology ***1/2
η. Rubber soul *****

με ***** θεωρώ ότι δεν μπορεί πλέον να γίνει κάτι καλύτερο σε stereo (τουλάχιστον που να μπορώ να φανταστώ).
Περιττό να πω ότι τις εκδόσεις προ 2017 τις ακούω πλέον μόνο για λόγους τεκμηρίωσης ή αναφοράς.
Επίσης τα blue ray και συναφή πολυκάναλα δεν τα έχω ακούσει (όσα έχω) καθώς δεν με ενδιαφέρουν, ούτε σκοπεύω να ασχοληθώ ποτέ. (άλλωστε ποτέ δεν ασχολήθηκα σοβαρά)

 

[Δημοκηδής]

η σούπερ ντελούξ του ράμπερ είναι στο σποτιφάι και ακούγεται πολύ καλά ...

εύγε στον νηματοθέτη που δεν αφήνει τον συλλέκτη εαυτό του να γεράσει !

 

[supersonic]

ο νηματοθέτης, δεν τρώει, δεν πίνει....αλλού πάει και το δίνει!

στα σποτιφάγια είναι συνήθως οι τελευταίες μίξεις, δηλαδή αυτές που συμπεριλαμβάνονται στα σουπερντελούξ

Αυτά που πλέον είναι υπο διωγμό είναι οι αρχικές, μόνο κλπ, η αμερικάνικη κλπ από τις πλατφόρμες.
Αλλά βρίσκονται γενικά και στα yt.
Όρεξη νάχεις.
Αυτά που ΔΕΝ βρίσκονται είναι τα βιβλία και η συσκευασία. Τα φετίχ δηλαδή

 

[superfly]

Τα έχω πάρει όλα του Giles Martin (εκτός από τις ανθολογίες).
Ότι λέει ο τσιφ.
Έτσι κι αλλιώς αυτός "φταίει" (λέμε τώρα) που τα πήρα.
Από όταν ανακοινώθηκε ο επετειακός Λοχίας είχε ανοίξει νήμα ψυχολογικής υποστήρηξης εδώ.
Το Rubber Soul είναι καθ'οδον.....

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Με εξαίρεση τα βιβλία (το τονίζω) γιατί να αγοράσεις αυτή την έκδοση αντί να την ακούσεις σε streaming?. Για να αποκτήσεις-πληρώσεις μαζί με την όντως καλή τελική έκδοση ακόμη 3,4, CD με τα alternative takes?. Τι να τα κάνει όποιος δεν ασχολείται με ηχοληψία?

 

[supersonic]

Με εξαίρεση τα βιβλία (το τονίζω) γιατί να αγοράσεις αυτή την έκδοση αντί να την ακούσεις σε streaming?. Για να αποκτήσεις-πληρώσεις μαζί με την όντως καλή τελική έκδοση ακόμη 3,4, CD με τα alternative takes?. Τι να τα κάνει όποιος δεν ασχολείται με ηχοληψία?

1. Φετιχ
2. Κατοχή, ύλη, ανεξαρτησία απο την καταρα της κοινοκτημοσύνης του τιποτα
3. Εξόφληση ηθικού χρεους στους 4

 

[supersonic]

4. Επένδυση

 

[supersonic]

5. Οι παλιες εκδόσεις πλέον εχουν αφαιρεθεί από τις πλατφόρμες. (Η ιστορία παραχαρασσεται)

 

[Κώστας Γκαβάκος]

5. Πλατφόρμες. Τι ενδιαφέρει τον μέσο ακροατή η ιστορία όταν του προσφέρεται η τελευταία και καλύτερη έκδοση? Σεβαστό το ενδιαφέρον για την ιστορία αλλά αυτοί που ενδιαφέροντα είναι λίγοι.
Πάντως θα με ενδιέφερε να ακούσω το White Alboum σε μια μονοφωνική πρώιμη Αγγλική κόπια σε σχέση με τo cd.

1. Φετίχ. Δεν μου πέφτει λόγος.

5. Επένδυση. Κατά συνθήκη ψεύδος. Η δικαιολογία τους εαυτούς μας. Κανείς μας δεν αγοράζει σαν επένδυση εκτός και έχουμε το βινύλιο με το boucher cover. Μην πω που θα πάνε οι συλλογές μας όταν δεν θα υπάρχουμε.

3. Εξόφληση χρέους. Δεν υπάρχει κανένα. Στην ανάρτηση για την τελευταία συναυλία που πήγα έγραψα με ήπιο τρόπο ότι το πρώτο κονσέρτο του Liszt για πιάνο είναι ένα απλώς ένα κονσέρτο που έχει και πιάνο. Να συνεχίσω? Το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο. Οι Beatles ήταν οι πάντα τέλειοι?

2. Κατοχή. Το καταλαβαίνω,ούτε εγώ έχω streamer. Αλλά από την άλλη πλευρά όποιος έχει και κατέχει μπορεί ποια να κρίνεται γιατί υπάρχει το streaming.

 

[supersonic]

5. Πλατφόρμες. Τι ενδιαφέρει τον μέσο ακροατή η ιστορία όταν του προσφέρεται η τελευταία και καλύτερη έκδοση? Σεβαστό το ενδιαφέρον για την ιστορία αλλά αυτοί που ενδιαφέροντα είναι λίγοι.
Πάντως θα με ενδιέφερε να ακούσω το White Alboum σε μια μονοφωνική πρώιμη Αγγλική κόπια σε σχέση με τo cd.

1. Φετίχ. Δεν μου πέφτει λόγος.

5. Επένδυση. Κατά συνθήκη ψεύδος. Η δικαιολογία τους εαυτούς μας. Κανείς μας δεν αγοράζει σαν επένδυση εκτός και έχουμε το βινύλιο με το boucher cover. Μην πω που θα πάνε οι συλλογές μας όταν δεν θα υπάρχουμε.

3. Εξόφληση χρέους. Δεν υπάρχει κανένα. Στην ανάρτηση για την τελευταία συναυλία που πήγα έγραψα με ήπιο τρόπο ότι το πρώτο κονσέρτο του Liszt για πιάνο είναι ένα απλώς ένα κονσέρτο που έχει και πιάνο. Να συνεχίσω? Το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο. Οι Beatles ήταν οι πάντα τέλειοι?

2. Κατοχή. Το καταλαβαίνω,ούτε εγώ έχω streamer. Αλλά από την άλλη πλευρά όποιος έχει και κατέχει μπορεί ποια να κρίνεται γιατί υπάρχει το streaming.

Αγαπητέ Κώστα,

5. Τον ενδιαφέρει και πάρα πολύ. Διότι αυτό που προσφέρεται πλέον ΔΕΝ είναι αυτό που επέλεξε αρχικά ο μουσικός ή ο παραγωγός στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Η ιστορία πρέπει να υπάρχει κάπου καταγεγραμμένη και απο εκεί και πέρα ο,τιδήποτε άλλο με την ανάλογη ένδειξη. Η τελευταία έκδοση δεν είναι πάντα η καλύτερη. Μπορεί να είναι χειρότερη (για κάποιους). Μπορεί να είναι τεχνικά βελτιωμένη, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις μπορεί να απέχει απο την αρχική σύλληψη. Μπορώ για παράδειγμα (εκτός από Beatles) να αναφέρω την περίπτωση του Quincy Jones για τις ενστάσεις του σε επανεκδόσεις του MJ.
Σχετικά με τις πρώιμες Αγγλικές κόπιες, δυστυχώς για συλλέκτες, ισχύει το ότι είναι καλύτερες ηχητικά από τις σημερινές μεταφορές τους σε νέο μέσο. Οι μαγνητοταινίες υφίστανται φθορά και απώλεια ποσοστού των μαγνητικών ιδιοτήτων σε κάθε πέρασμα, γι αυτό και αποφεύγονται οι πολλαπλές επαναχρήσεις τους που περιλαμβάνουν και καταπονήσεις όπως το σχετικό "ψήσιμο". Γι αυτό και οι πρώτες εκδόσεις είναι περιζήτητες
1. Δεκτόν
4. Σίγουρα δεν έχουν όλες οι εκδόσεις την τύχη του butcher copy, που και να το είχα δεν θα το έδινα, χωρίς πάλι να έχανε την αξία της επένδυσης. Ομως οι τιμές των συγκεκριμένων εκδόσεων (ήδη που τώρα έχουν εξαντληθεί) ανεβαίνουν. Τα δικά μου ξέρω σίγουρα ότι θα εκτιμηθούν από την επόμενη τουλάχιστον γενιά, όπως εγώ ακούω σήμερα και κρατώ τους δίσκους του πατέρα μου και του θείου μου. Το αν θα πάνε στην ανακύκλωση είναι θέμα προσωπικό και φυσικά παιδείας.
3. Διαφωνώ κάθετα. Η εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής μετά το 1960 οφείλεται σ αυτούς. Και μαζί με τη μουσική μεγάλο μέρος της κοινωνικής επανάστασης της γενιάς τους. Σε αντιπαράθεση με το τι προσφέρει η σύγχρονη μουσική. Οι Beatles δεν ήταν πάντα τέλειοι. Ήταν πρωτοπόροι και ξεπέρασαν την εποχή τους. Σε κάθε τομέα. Τεχνικά και ηχητικά ήταν κυριολεκτικά αλλού. Ίσως όχι πάντα οι ίδιοι υπεύθυνοι για την τεχνική πρωτοπορία, αλλά για την σύλληψη και υλοποίηση. Οι τεχνικές που εφάρμοσαν ξεπέρασαν το μέσο ηχογράφησης κατα πολύ. Αν αύριο οι Beatles είναι οι επόμενοι Liszt και οι παρτιτούρες τους υπάρχουν 50 χρόνια μετά κανείς δεν θα μπορέσει να τις παίξει με τον ίδιο τρόπο ή να τις αναπαραγάγει με τον ίδιο τρόπο. (Σήμερα υπάρχουν cover bands που για να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα επιστρατεύουν πολλαπλάσια άτομα δίνοντας σημασία στην κάθε λεπτομέρεια, πλην όμως οι φωνές ...δεν θα είναι ίδιες ούτε ο τρόπος παιξίματος. Εχουμε αναφερθεί εδώ). Το θέμα αυτό σηκώνει συζήτηση χωρίς τελειωμό. Κι άλλοι θα τραγουδήσουν Aida ή Rigoletto ή θα παίξουν Nuages αλλα δεν θα είναι ούτε Callas ούτε Caruso ούτε Django. Και στην περίπτωση των Beatles μιλάμε για το συνολικό πακέτο, σύνθεση, στίχους, ερμηνεία, εκτέλεση, ηχογράφηση, παραγωγή.
2. Δεν έχω αντιληφθεί την τελευταία φράση. Αν εννοείς με κάποιο τρόπο ότι "ευθύνομαι" για το streaming δεν μπορώ ούτε να το κατανοήσω ούτε να το συμμεριστώ.

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Ευχάριστη η συζήτηση. Διευκολύνει να κατανοήσω την άλλη άποψη.
Επανέρχομαι μόνο για να διευκρινίσω ότι ασαφές.
Σκηνή σε κεντρικό δισκοπωλείο των Αθηνών πριν το διαδίκτυο. Ο ιδιοκτήτης-τρια είχε και λόγω επαγγέλματος περισσότερα ακούσματα-εμπειρία από την πλειονότητα των αγοραστών.
<Μου δίνετε το Δακτυλίδι του Solti> Απάντηση. <Εννοείτε το Δακτυλίδι του Culshaw (παραγωγός της σειράς)>.
Τέτοιες αλλαζονικές συμπεριφορές δεν υπάρχουν σήμερα λόγω του Streaming.
Οι πλατφόρμες εκδημοκράτισαν την διανομή της μουσικής. Έγινε κτήμα του συνόλου.
Ο κίνδυνος του εκδημοκρατισμού είναι η μουσική προτίμηση να διαμορφωθεί από τα στατιστικά της πλειοψηφίας βλ. αλγόριθμο.

Διαφοροποιούμαι από την προηγούμενη μου τοποθέτηση. Ναι η ιστορία που οδήγησε στην σημερινή μορφή έχει αξία. Συνδέει το παρελθόν με το παρόν του έργου, είναι μέρος της μουσικής παιδείας του ακροατή, Η μουσική συνέχεια είναι αντίπαλος του αλγορίθμου.
Και πάλι την καλημέρα μου.

 

[supersonic]

Ευχάριστη η συζήτηση. Διευκολύνει να κατανοήσω την άλλη άποψη.
Επανέρχομαι μόνο για να διευκρινίσω ότι ασαφές.
Σκηνή σε κεντρικό δισκοπωλείο των Αθηνών πριν το διαδίκτυο. Ο ιδιοκτήτης-τρια είχε και λόγω επαγγέλματος περισσότερα ακούσματα-εμπειρία από την πλειονότητα των αγοραστών.
<Μου δίνετε το Δακτυλίδι του Solti> Απάντηση. <Εννοείτε το Δακτυλίδι του Culshaw (παραγωγός της σειράς)>.
Τέτοιες αλλαζονικές συμπεριφορές δεν υπάρχουν σήμερα λόγω του Streaming.
Οι πλατφόρμες εκδημοκράτισαν την διανομή της μουσικής. Έγινε κτήμα του συνόλου.
Ο κίνδυνος του εκδημοκρατισμού είναι η μουσική προτίμηση να διαμορφωθεί από τα στατιστικά της πλειοψηφίας βλ. αλγόριθμο.

Διαφοροποιούμαι από την προηγούμενη μου τοποθέτηση. Ναι η ιστορία που οδήγησε στην σημερινή μορφή έχει αξία. Συνδέει το παρελθόν με το παρόν του έργου, είναι μέρος της μουσικής παιδείας του ακροατή, Η μουσική συνέχεια είναι αντίπαλος του αλγορίθμου.
Και πάλι την καλημέρα μου.

H συζήτηση κι η ανταλλαγή απόψεων είναι το ζητούμενο.
Όπως είπες και συ βοηθάει στην κατανόηση της άλλης πλευράς.