Σ' αυτόν οφείλεται η ελληνική παραγωγή cd & dvd...

DIPIE said:
-Τι είναι αυτό που αποτυπώνεται στην αναλογική ηχογράφηση και δεν αποτυπώνεται στην ψηφιακή;

Η προσωπικότητα των μηχανημάτων.Αλλο ήχο είχε το μαγνητόφωνο της Fostex,άλλο το Mci ή το Otari.Κάθε μηχάνημα αναλογικό,είχε μιά προσωπικότητα,το οποίο σήμερα τα προσπαθούν να αναπαράγουν, αλλά,όπως καταλαβαίνεις,δεν παίρνουμε τ' αποτέλεσμα,που παίρναμε απο τα original μηχανήματα.

Προσωπικότητα λέμε το άλλο να γράφει ο μηχανικός κι αλλοιώς να ακούγεται από κάθε μηχάνημα ξεχωριστά? στο ένα έτσι και στο άλλο αλλοιώς? στο ένα ζεστό, στο άλλο χλιαρό και στο άλλο κρύο? Να μου λείπει...
-Μπορεί η ψηφιακή τεχνολογία να αναπαράγει τις αρμονικές,όσο η αναλογική εγγραφή;

Παλαιότερα,που η καταγραφή γινόταν στα 44,1 Khz και τα 16 bit,όχι.Τώρα που είμαστε στα 192 Khz και 24 bit,μήκος λέξης πλησιάζει να καλύψει τις άνω αρμονικές.Αλλά ουσιαστικά η διαφορά είναι στην προσέγγιση.Το ψηφιακό άκουσμα,θα είναι πάντα δειγματοληψία.

Ενώ το αναλογικό άκουσμα δεν είναι δειγματοληψία?... αλλά ας μην επεκταθώ γιατι θα γίνω κακός...

-Ποιά είναι η άποψή σας για την κρίση στην μουσική βιομηχανία;

Μερικές φορές σκέπτομαι,ότι ήταν λάθος η κατάργηση του εξώφυλλου των lps,αλλά και της αναλογικής τεχνολογίας γενικότερα.Φύγαμε απο τα μερακλίδικα και με άποψη μηχανήματα και μέσα,για να πάμε στα εύκολα,γρήγορα,εντυπωσιακά ψηφιακά,που όμως αντιγράφονται εύκολα.Ποιός προτιμά απο ένα lp και τον ήχο ταυτότητα,που το χαρακτηρίζει,κάποιο "περίπου" αντίγραφό του;

Το υπογραμμισμένο είναι το κλειδί... Ολα τα άλλα είναι δικαιολογίες... Η αντιγραφή πονάει γιατί κόβει κέρδη... Τα περί ταυτότητας LP είναι προφάσεις και δικαιολογίες

-Στις μέρες μας πολλοί το προτιμούν.Θίγετε ένα κοινωνικό πρόβλημα.

Βέβαια ο μέσος άνθρωπος σήμερα δείχνει να έχει λιγότερη ανάγκη απο καλή μουσική,γιατί έχει ελάχιστο ελεύθερο-ήρεμο χρόνο,χειρότερη διάθεση και πολλά καταναλωτικά έξοδα...

...και πολύ λίγο χρήμα...
Αλλά τι εννοεί "καλή μουσική" και που κολλάει αυτό? Μήπως εννοεί την "αγορασμένη" ακριβή μουσική που δεν μπορεί να βρεθεί σε ψηφιακή μορφή ώστε να αντιγραφεί ?

-Επειδή το πρόβλημα είναι κοινωνικό και με ελληνική ιδιαιτερότητα,θέλετε να μου πείτε τις αιτίες;

Ολα ξεκινούν απο την έλλειψη μουσικής παιδείας απο το σχολείο.Απο εκέι διαμορφώνεται το επίπεδο του μουσικόφιλου!Γενικά υπάρχει πλέον η ροπή προς το εύκολο-γρήγορο κι άρα εφήμερο άκουσμα,πράγμα ανάλογο βέβαια με την αντίληψη της γρήγορης επαγγελματικής,άρα κι οικονομικής ανόδου,που επιδιώκουν οι περισσότεροι.Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα μας πάρει,για να ξαναγαπήσουμε την ποιότητα ζωής και την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου,που είχαμε παλαιότερα.Ξέρω σίγουρα,πως η μουσική κι η αναπαραγωγή της,είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης και θα συνεχίσει να υπάρχει,όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Click to expand...

...

Γιατί δεν λέει την αλήθεια? Γιατί δεν λέει ότι στις αναλογικές εγγραφές οι μουσικοί έστειναν με κατάλληλο τρόπο τα μικρόφωνα, ρύθμιζαν τις στάθμες, το balance, τις ισοσταθμίσεις γιατί σκεφτόντουσαν ότι το αποτέλεσμα θα παιχτεί σε αναλογικά μέσα με τις δεδομένες απώλειες που είχαν αυτές... Οταν άρχισαν αργότερα αυτές οι ηχογραφήσεις να περνούν σε ψηφιακά μέσα, τα push και τα pull που είχαν γίνει στις αναλογικές εγγραφές τα έβγαζαν όλα στην φόρα και το αποτέλεσμα ήταν άθλιο... τουλάχιστον μέχρι να αρχίσουν όλα από την αρχή με remastering...
Oπως λέει και ο Peter Aczel, εκδότης του Audio Critic - 81 ετών σήμερα και 50 χρόνια reviewer - στο άρθρο του "Τhe 10 biggest lies in audio" :
The reason why certain analog recordings sound better than certain digital recordings is that the engineers did a better job with microphone placement, levels, balance, and equalization, or that the recording venue was acoustically superior. Some early digital recordings were indeed hard and edgy, not because they were digital but because the engineers were still thinking analog, compensating for anticipated losses that did not exist. Today’s best digital recordings are the best recordings ever made.
 
Εγώ να ρωτήσω κάτι άλλο και απαντήστε μου όσο αντικειμενικά μπορείτε...

Έστω ότι σαν φοιτητής, διαθέτω 500 ευρώ για να αγοράσω ενα ολοκληρο συστημα για τη μουσική μου. Αυτό με μια προχειρη κατανομη αντιστοιχει σε 250 σε ηχεια, 150 σε εναν ολοκληρωμενο και 50 σε μια πηγη. Θεωρείτε ότι αγοράζοντας με τα 50 ευρω ενα πικαπ, και διαθέτοντας το μηνιάτικο υστερημα μου σε δισκους των 10 ευρω, θα απολαύσω όλες τις αρετές της "ολοκληρης" μουσικής, και θα καταφέρω να δω ποσο αυτή είναι ανώτερη από την ψηφιακή? Εγω θεωρώ πως όχι.


Εκεί νομίζω είναι και το ζουμί της υπόθεσης: Ο μέσος ακροατής μουσικής ουδεμία σχέση δεν είχε ή θα έχει με το Hi-Fi. Θέλει να ακούει τη μουσική του απλά, εύκολα, και "δυνατά και καθαρά", με ότι απίστευτες παρεξηγήσεις κρύβουν οι τελευταίοι 2 όροι.

Έχω ζήσει τη μαγεία ενός audiophile βυνιλίου που παίζει σε πανάκριβο σύστημα, και ναι, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα, με κάποιες χροιές που δεν είχα ξανακούσει. Όμως δεν είναι αυτό η καθημερινή μου ζωή. Καθημερινά θα ακούσω μουσική στο γήινο σύστημα μου, αγορασμένη από το μαγαζί της γωνίας και όχι παραγγελία από Αμερική, κλπ κλπ, οπότε στα δεδομένα αυτά, το CD θα ακουστεί μάλλον καλύτερα.
Η μουσική είναι κάτι πολύ μεγάλο για κάποιους ανθρώπους ώστε να το αποκλείσουν απ'τη ζωή τους απλά επειδή δεν είναι πολυεκατομμυριούχοι. Γι'αυτό και στρέφονται σε φτηνότερες λύσεις, που για τα δικά τους μέτρα είναι και καλύτερες.
 
Οντως υπάρχει διαφορά του "τότε" με το "τώρα" όσον αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε την κατοχή μουσικού υλικού και τι αξία του δίνουμε...

Την αναλογική εποχή, το να κατέχεις ένα δίσκο ή μιά καλή κασσέτα, ήταν ΚΑΤΙ και αισθανόσουν ΚΑΠΩΣ... Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, κακής ποιότητας και στα FM οι μόνοι που έβαζαν κομμάτια που θέλαμε ήταν οι πειρατικοί γεμάτοι με την ανάλογη κουλτούρα... Μη ξεχνάμε ότι στερούμασταν τό χαρτζιλίκι μιας εβδομάδας για να καταφέρουμε να αποκτήσουμε τον δίσκο που θέλαμε, κι όταν τα καταφέρναμε, ξέραμε οτι κρατάμε στα χέρια μας κάτι που δεν μπορούσαν πολλοί να το έχουν...Ο δίσκος (ή και η κασσέτα), είχε και την έννοια του "πεπερασμένου"... ξέραμε οτι κάποια στιγμή θα έχει φθαρεί τόσο πολύ που δεν θα ακούγεται, θα έχει γεράσει... Κι αν ήταν του αγαπημένου μας μουσικού ή συγκροτήματος, φροντίζαμε σχολαστικά και σχεδον καθημερινά την κατάστασή του... Τους καθαρίζαμε, αγοράζαμε έξτρα προστατευτικά εσώφυλλα κλπ... Και ξέραμε πως οποιοδήποτε αντίγραφο θα ήταν υποδεέστερο του αρχικού.
Δεν χρειάζεται φαντάζομαι να σχολιάσω οτι τίποτα απο τα παραπάνω δεν ισχύει στην ψηφιακή πραγματικότητα σήμερα...
Το βινύλιο ήταν κακά τα ψέματα ιεροτελεστία, και αυτό μου άρεσε, η κατοχή του ήταν επένδυση συναισθηματική και υλική, έδινε αξία στα μηχανήματά μας, όποια κι αν ήταν αυτά...
Η άφθαρτη φύση του ψηφιακού μέσου, η πιστή αντιγραφή και η δωρεάν παροχή απ περιοδικά κλπ, είναι αυτ'α που έχουν ρίξει την αξία της κατοχής μουσικής στο χρηματιστήριο της καρδιάς μας...
 
αλλο αυτό όμως, κι άλλο να λέμε ότι ποιοτικά υστερεί ο ψηφιακός ήχος από τον αναλογικό... Η αναλογική ποιότητα, πάει, πέρασε, κι ελπίζω να μην ξανά'ρθει...
 
Maestro said:
Εγώ να ρωτήσω κάτι άλλο και απαντήστε μου όσο αντικειμενικά μπορείτε...

Έστω ότι σαν φοιτητής, διαθέτω 500 ευρώ για να αγοράσω ενα ολοκληρο συστημα για τη μουσική μου. Αυτό με μια προχειρη κατανομη αντιστοιχει σε 250 σε ηχεια, 150 σε εναν ολοκληρωμενο και 50 σε μια πηγη. Θεωρείτε ότι αγοράζοντας με τα 50 ευρω ενα πικαπ, και διαθέτοντας το μηνιάτικο υστερημα μου σε δισκους των 10 ευρω, θα απολαύσω όλες τις αρετές της "ολοκληρης" μουσικής, και θα καταφέρω να δω ποσο αυτή είναι ανώτερη από την ψηφιακή? Εγω θεωρώ πως όχι.


Εκεί νομίζω είναι και το ζουμί της υπόθεσης: Ο μέσος ακροατής μουσικής ουδεμία σχέση δεν είχε ή θα έχει με το Hi-Fi. Θέλει να ακούει τη μουσική του απλά, εύκολα, και "δυνατά και καθαρά", με ότι απίστευτες παρεξηγήσεις κρύβουν οι τελευταίοι 2 όροι.

Έχω ζήσει τη μαγεία ενός audiophile βυνιλίου που παίζει σε πανάκριβο σύστημα, και ναι, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα, με κάποιες χροιές που δεν είχα ξανακούσει. Όμως δεν είναι αυτό η καθημερινή μου ζωή. Καθημερινά θα ακούσω μουσική στο γήινο σύστημα μου, αγορασμένη από το μαγαζί της γωνίας και όχι παραγγελία από Αμερική, κλπ κλπ, οπότε στα δεδομένα αυτά, το CD θα ακουστεί μάλλον καλύτερα.
Η μουσική είναι κάτι πολύ μεγάλο για κάποιους ανθρώπους ώστε να το αποκλείσουν απ'τη ζωή τους απλά επειδή δεν είναι πολυεκατομμυριούχοι. Γι'αυτό και στρέφονται σε φτηνότερες λύσεις, που για τα δικά τους μέτρα είναι και καλύτερες.
Click to expand...

Δεν έχει να κάνει μόνο με τον μέσο ακροατή. Αν ακούσεις ένα σωστά γραμμένο CD και έναν δίσκο σε σύστημα ίδιας αξίας, το CD είναι πολύ καλύτερο, όπως και να το κάνουμε. Και μόνο η "ησυχία" που προσφέρει το CD φτάνει.


Πολύ ενδιαφέρον για τα sampling rates:

http://www.macintouch.com/readerreports/audio/topic4467.html


Προσπάθεια μετάφρασης:

http://translate.google.com/transla...pic4467.html&hl=el&client=opera&rls=en&hs=qmq
 
Last edited:
Μεταξύ άλλων στο link αναφέρεται ότι μπορεί να γίνεται δειγματοληψία στην ψηφιακή εγγραφή, αλλά δεν ακούμε διακεκομένα σημεία, τα οποία τα πιάνει το αυτί συνεχόμενα λόγο της ταχύτητας που συλέγονται, αλλά τα σημεία αυτά ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν μια συνεχόμενη κυματομορφή, το οποίο είναι και αυτό που ακούμε.
 
Last edited:
BIOS said:
...
Ενώ το αναλογικό άκουσμα δεν είναι δειγματοληψία?... αλλά ας μην επεκταθώ γιατι θα γίνω κακός...
Click to expand...

Να επεκταθείς, αλλά βάλε και κανένα σχήμα, γιατί αλλιώς δεν θα καταλάβει κανένας τίποτα... :p
 
Παντως εγω θυμαμαι οτι ολα τα βυνιλια ελληνικης εκτυπωσης ηταν της πλακας
ολοι προτιμουσαν εισαγωγης ,τα οποια ηταν δυσευρετα.
Εν τω προκειμενω δεν καταλαβαινω για ποια βυνιλια αναφερεται οπου καταλαβαινεις και τις διαφορες απο τα μηχανηματα εγγραφης, εδω δεν καταλαβαινες τι ειχε γραμμενο στο βυνιλιο καλα καλα,εκτοςαν ομιλει για συγκεκριμενες ηχογραφησεις τις οποιες μαλλον δεν τις εχω ακουσει .
Η δικη μου εντυπωση ειναι οτι οι ελληνικες δισκογραφικες δεν ειχαν κανενα ενδιαφερον για ποιοτητα ηχογραφησης .Ανακαλυψαν μαλλον αργα τις λεξεις ... ποιοτητα και ηχογραφηση.
(μην πουμε και για τα εξωφυλλα.)
 
Απ´ότι κατάλαβα μιλάει σε επίπεδο mastering κι όχι για τα μέσα.
 
BIOS said:
...

Θέλω να πω ένα μπράβο στον BIOS, αλλά και στους άλλους φίλους για το ψάξιμο και την άρτια τοποθέτησή τους πάνω στο ταλανισμένο αυτό θέμα.
Ο Peter Aczel, ένας βαθύς γνώστης όλων των τεχνολογικών εποχών και μέσων-έχω φυλάξει αρκετά από τα πρώτα τεύχη του Audio Critic 10ετίας '70 - έδωσε τις απαντήσεις όλες για αυτούς που τις χρειάζονται αλλά και γι' αυτούς που νομίζουν οτι δεν τις χρειάζονται γιατί τα έχουν καταλάβει όλα.
Σχεδόν έχω καλυφθεί από τα λεγόμενά σας και τα προτεινόμενα άρθρα και θα επανέλθω στο θέμα χρόνου επιτρέποντος.
Click to expand...
 
και μόνο το γεγονός ότι αναφέρθηκε το θέμα της ηχητικής υπογραφής της κάθε αναλογικής συσκευής είναι αρκετό για να γρεμίσει τον μυθο του βυνιλίου. Το ζητούμενο (the last time i checked) είναι η φυσική αναπαραγωγή της ορχήστρας. Οχι των μηχανημάτων. Αρα τα μηχανήματα και οι τεχνικές θα πρεπει να είναι αόρατες (δηλαδή μη ακουστές για να ακριβολογούμε). Συνεπώς δεν μπορει να αναζητούμε και να νοσταλγούμε τον ήχο των όποιων συσκευών, αναλογικών και μή. Η διαφορά του ευχάριστου με το φυσικό παραμένει λοιπόν.
 
Δεν ειναι δυνατον ενας ανθρωπος που μεγαλωσε (και δημιουργησε, οσον αφορα τον συγκεκριμενο κυριο) με τον αναλογικο ηχο, να ασπαστει τις (οποιες) αρετες του ψηφιακου. Ισχυει και το αντιστροφο βεβαιως.

Οπως μαθει ο καθενας...
 
Απάντηση: Re: Σ' αυτόν οφείλεται η ελληνική παραγωγή cd & dvd...

supacoopa said:
Δεν ειναι δυνατον ενας ανθρωπος που μεγαλωσε (και δημιουργησε, οσον αφορα τον συγκεκριμενο κυριο) με τον αναλογικο ηχο, να ασπαστει τις (οποιες) αρετες του ψηφιακου. Ισχυει και το αντιστροφο βεβαιως.

Οπως μαθει ο καθενας...
Click to expand...


μερικοι ομως περασαν και τις δυο φασεις
εσεις την μιαμιση .




.
 
supacoopa said:
Δεν ειναι δυνατον ενας ανθρωπος που μεγαλωσε (και δημιουργησε, οσον αφορα τον συγκεκριμενο κυριο) με τον αναλογικο ηχο, να ασπαστει τις (οποιες) αρετες του ψηφιακου. Ισχυει και το αντιστροφο βεβαιως.

Οπως μαθει ο καθενας...
Click to expand...

Kαι όμως είναι δυνατόν.
Και γράφει εδώ.Ο THEMILOC :grandpa:
Mε αναλογικό ήχο ανατράφηκε αλλά δεν ήταν κολλημένος...
 
Δεν ξέρω αλλά προσωπικά δεν με καλύπτουν οι αφορισμοί και τα εύκολα συμπεράσματα.Εξακολουθώ να έχω το ερώτημα(για ακαδημαϊκούς πλέον λόγους),γιατί ένας άνθρωπος που στην ουσία περνάει απο τα χέρια του,η παραγωγή του μεγαλύτερου μέρους των σύγχρονων ψηφιακών οπτικοακουστικών μέσων στην χώρα μας,λέει όσα λέει...

Δεν είναι θέμα συνήθειας ή "ανατροφής",είναι απόλυτα ενεργός και παράγει πλέον ψηφιακά μέσα,αλλά λέει όσα λέει.

Τον ψάχνω για να τον καλέσω να συμμετάσχει...
 
Σαν ψηφιακή πηγή έχω το Copland CDA 823...
Σαν αναλογική πηγή το Clearaudio Champion με κεφαλή την Benz Ace L και Phono Stage το Cambridge Audio Azur 640...

Από τη μία λοιπόν έχουμε μία ψηφιακή πηγή της τάξης των 2.500 ευρώ και από την άλλη μία αναλογική πηγή μάλλον άτοπη και αλλοπρόσαλλη για τον απλό λόγο ότι δημιουργήθηκε εξ αρχής για να αναβαθμιστεί...

Το θέμα είναι ότι το phono stage των 130 ευρώ και η κεφαλή των 600 (που κατά τη γνώμη μου αυτά ακούς κατά 80+% στο πικάπ) παίζουν ΑΚΡΙΒΩΣ ίδια με την πηγή των 2.500 ευρώ στις ψηφιακές εγγραφές!

Τόσο ίδια που σε δοκιμή ΑΒ δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να καταλάβει κανείς ότι παίζει το ένα ή το άλλο!

Μην με ρωτήσετε πως το έχω καταφέρει αλλά ισχύει... :flipout:

Σε παλιές αναλογικές εγγραφές βέβαια χάνεται η μπάλα!
 
Top Bottom