Μπορούμε να πούμε πως, εάν η λεγόμενη "αντιπαροχή" στηρίζεται σε ένα νομοθέτημα, αυτό είναι ο Ν. 3741/1929 (για την οριζόντια ιδιοκτησία).
Από εκεί και πέρα η αθλιότητα της "αντιπαροχής" (όχι του συστήματος ανεγέρσεως δλδ αλλά των κατασκευών που προέκυψαν από αυτό) έχει πολλά αίτια. Τη μη ανάσχεση του κύματος αστυφιλίας που διόγκωσε την ανάγκη για στέγη στις πόλεις (από μόνο του δυσεπίλυτο πρόβλημα). Τον ανεπαρκή πολεοδομικό σχεδιασμό. Τους εξωφρενικούς συντελεστές δόμησης και κάλυψης που από μόνοι τους απετέλεσαν κίνητρο για κατεδάφιση των μονοκατοικιών και ανέγερση στη θέση τους πολυκατοικιών (πού ακούστηκε, ΣΔ 2,4 στην Τούμπα, τον πάλαι προσφυγικό συνοικισμό). Τα χαμηλά όρια αρτιότητας των οικοπέδων (που και αυτά παρακάπτονται, αν είναι δυνατόν σε οικόπεδο 100 τμ να χτίζεται τετραώροφη επειδή λέει είναι άρτιο "εκ του τίτλου"). Τον μη έλεγχο σε θέματα αισθητικής (όψεις, ομοιομορφία κτηρίων, τήρηση ίδιας γραμμής κλπ). Μπορώ να συνεχίζω για ώρα.
Αυτά τώρα είναι δυσεπίλυτα προβλήματα, για τα οποία είναι υπεύθυνες όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 80 ετών. Δεν είναι δίκαιο να χρεώνονται αποκλειστικώς ούτε σε έναν Καραμανλή ούτε σε έναν Παπανδρέου. Και αυτοί βέβαια έχουν το μερίδιο ευθύνης τους καθώς είχαν τα ηνία της χώρας για αρκετά χρόνια.
Βέβαια δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ορισμένα σημαντικά νομοθετήματα της κυβέρνησης Παπανδρέου (της πρώτης τετραετίας). Ο Ν 1337/1983 (ο περίφημος νόμος Τρίτση) μια και μιλάμε για πολεοδομικά, είναι ένα από αυτά. Επίσης να μην ξεχάσουμε τη συνολική αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου με τους Ν. 1250/82 και 1329/83, και την χορήγηση πραγματικής ισότητας (νομικής, τουλάχιστον) στη γυναίκα (κατάργηση θεσμού προίκας, επώνυμο συζύγων, θέματα επιμέλειας κοκ), την κατάργηση αναχρονιστικών διατάξεων όπως αυτή για τη μοιχεία (Ν 1272/82) κλπ. Όλα αυτά στα πρώτα 2 χρόνια της ανόδου του στην εξουσία.
