Σαν σήμερα... το 67!

doros

AVClub Addicted Member
19 June 2006
1,411
Ηράκλειο Αττικής
Και για να μην ξεχνιόμαστε, 41 χρόνια πριν, αυτή η μέρα αποτέλεσε την αρχή της Χούντας στην Ελλάδα. Σαν σήμερα έγινε το πραξικόπημα, με τα γνωστά σε όλους επακόλουθα και που τελείωσε με την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο.

Απλώς για να θυμόμαστε...
 
21-4-1967 - αλήστου μνήμης

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον,
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ' στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος,
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι.
Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θε ν' απλώσει σα χολέρα,
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα,
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.


(Φώντας Λάδης, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη)
 
Και για να μην ξεχνιόμαστε, 41 χρόνια πριν, αυτή η μέρα αποτέλεσε την αρχή της Χούντας στην Ελλάδα. Σαν σήμερα έγινε το πραξικόπημα, με τα γνωστά σε όλους επακόλουθα και που τελείωσε με την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο.

Απλώς για να θυμόμαστε...

Λεπτομέρειες φίλε Δώρο...Δυστυχώς....
Κάποιοι αμετανόητοι ξεπούλησαν το Κυπριακό με αποτέλεσμα τούς δύο Αττίλες..
Το δυστύχημα είναι πού κάποιο άλλοι επίσης αμετανόητοι προσπαθούν να μάς κάνουν να ξεχάσουμε επίσης τούς Αττίλες εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα...
Ποτέ πιά Φασισμός...
 
Μήπως, λέω μήπως, ο φασισμός έχει λαϊκή βάση;Διστατορία ήταν και απαράδεκτη, σαν αποτέλεσμα είχε τα γνωστά τραγικά γεγονότα,αλλά μήπως είναι λάθος να την ονομάζουμε φασισμό;Μάλλον της δίνουμε αξία έτσι...
 
Απάντηση: Re: Σαν σήμερα... το 67!

Μήπως, λέω μήπως, ο φασισμός έχει λαϊκή βάση;Διστατορία ήταν και απαράδεκτη, σαν αποτέλεσμα είχε τα γνωστά τραγικά γεγονότα,αλλά μήπως είναι λάθος να την ονομάζουμε φασισμό;Μάλλον της δίνουμε αξία έτσι...

Εχεις δικιο...
Ο ορισμός σου ειναι ολόσωστος...
Αλλά καλό θαταν να μήν ζήσουμε και φαινόμενα λαϊκής βάσεως...
 
Πώς φτάσαμε στο πραξικόπημα

Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ (δημοσιογράφος, ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας) 21-4-2007 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η CIA είχε μια προνομιακή σχέση με τη συνωμοτική ομάδα των συνταγματαρχών και παρακολουθούσε βήμα προς βήμα την πορεία της για την επιβολή δικτατορίας. Στις 7 Μαρτίου 1966 αναφορά της CIA υπέδειξε την προώθηση μελών της συνωμοτικής ομάδας σε επίκαιρες θέσεις στην περιοχή των Αθηνών, μετά την πτώση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και την άνοδο των «αποστατών» με πρωθυπουργό τον Στεφανόπουλο.

Σύμφωνα με τη CIA τα μέλη της συνωμοτικής ομάδας που είχαν επιστρέψει «σε θέσεις-κλειδιά στην περιοχή των Αθηνών» ήταν:

«α. Ο αντισυνταγματάρχης Κώστας Παπαδόπουλος, αδελφός του Γεωργίου, διορίστηκε διοικητής στο τάγμα Διονύσου από τις αρχές Φεβρουαρίου 1966.


β. Ο αντισυνταγματάρχης Δημήτρης Σταματελόπουλος, διοικητής του Τάγματος Αγίας Παρασκευής από τα μέσα Οκτωβρίου 1965.


γ. Ο αντισυνταγματάρχης Αντώνιος Μέξης, αναμένεται σύντομα ν' αναλάβει τη διοίκηση ενός τάγματος στην περιοχή Αθηνών.


δ. Ο αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, διοικητής της ΕΣΑ με αρχηγείο στο ΓΕΣ.


ε. Ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης αναμένεται σύντομα ν' αναλάβει τη διοίκηση ενός τάγματος στην περιοχή Αθηνών.


στ. Ο αντισυνταγματάρχης Θεόδωρος Πατσούρος αναμένεται σύντομα ν' αναλάβει μια μονάδα επικοινωνιών στην Αθήνα.


ζ. Ο αντισυνταγματάρχης Μιχαήλ Ρουφογάλης διορίστηκε προσωρινά στις 23 Φεβρουαρίου 1966 επικεφαλής του Γραφείου Ασφαλείας της ΚΥΠ.


η. Ο αντισυνταγματάρχης Αντώνιος Λέκκας αναμένεται σύντομα ν' αναλάβει μια διοίκηση-κλειδί στην περιοχή Αθηνών».


Στην ίδια αναφορά «η πηγή» της
CIA σχολίασε επί λέξει: «Ο (αρχηγός ΓΕΣ) Σπαντιδάκης είναι γενικά ενήμερος για τη δεξιά στρατιωτική ομάδα, αλλά νομίζει ότι βρίσκεται κοντά στο δικό του τρόπο σκέψης για την αναγκαιότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης, δηλαδή ότι ο βασιλιάς θα πρέπει ν' αναλάβει τον έλεγχο της κατάστασης με τη βοήθεια του στρατιωτικού νόμου. Γι' αυτό κάνει τα στραβά μάτια για πολλές μεταθέσεις που τώρα πραγματοποιούνται». Η CIA γνωρίζει πολύ καλά τον ιδιαίτερο, αυτόνομο ρόλο της ομάδας Γ. Παπαδόπουλου, που μεγάλο τμήμα της τρέφει έντονα αντιβασιλικά αισθήματα.

Η «πηγή» της
CIA έδινε σημαντικές σχετικές λεπτομέρειες τονίζοντας ότι η ομάδα Σταμετελόπουλου στους κόλπους των συνωμοτών εκδήλωσε αντιβασιλικά αισθήματα και «προτιμάει μια στρατιωτική χούντα που θα επιτρέψει πολύ λίγα προνόμια στο βασιλιά». Ο Κωνσταντίνος εθεωρείτο υπεύθυνος «για την πολιτική αστάθεια» που «είχε αρχίσει με την πτώση του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1963». Αν βέβαια ο Κωνσταντίνος και οι στρατηγοί του γνώριζαν όσα και η CIA, ασφαλώς θα είχαν προσπαθήσει να εξουδετερώσουν την ομάδα των συνταγματαρχών. Αλλά η αμερικανική υπηρεσία κρατάει εφταστράγιστο το μυστικό.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1966 «η ηγεσία» της δεξιάς συνωμοτικής ομάδας -σύμφωνα με τη
CIA- «συναντήθηκε μυστικά» στο σπίτι του Ι. Λαδά. Η ηγεσία αναφερόταν ως Επαναστατικό Συμβούλιο και αποτελείτο από τους: Γ. Παπαδόπουλο, Ι. Λαδά, Δ. Σταματελόπουλο, Δ. Ιωαννίδη, Ι. Λέκκα, Μ. Ρουφογάλη, Ι. Μέξη.

«Η πηγή» της
CIA, που το πιθανότερο είναι ότι συμμετέχει στις συσκέψεις της συνωμοτικής ομάδας δεν μπόρεσε ν' αναγνωρίσει έναν ή δύο από τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη στην οικία Λαδά αλλά μετέφερε το περιεχόμενο της συνομιλίας των συνωμοτών. «Η πηγή» της CIA σχολίασε ότι σε μια άλλη σύσκεψη στις 22 Νοεμβρίου «ένας από τους ηγέτες της ομάδας, ο αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, δήλωσε ότι αν η πολιτική κατάσταση συνεχίζει να χειροτερεύει με το σημερινό ρυθμό, δραστική ενέργεια θα χρειαστεί, δηλαδή η επιβολή δικτατορίας»1

Στις 6 Φεβρουαρίου 1967 ο ειδικός αναλυτής του τμήματος Πληροφοριών και Ερευνας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χαρίλαος Λαγουδάκης υπέβαλε ένα μνημόνιο στον προϊστάμενό του όπου έγραφε: «Από τις 19 Ιουνίου 1965, το τμήμα Εγγύς Ανατολής έχει λάβει γνώση περίπου 15 αναφορών της
CIA από διάφορες πηγές για την αποκαλούμενη Δεξιά Ελληνική Στρατιωτική Συνωμοτική Ομάδα. Η τελευταία αναφορά είχε ημερομηνία 23 Ιανουαρίου 1967. Το Δεκέμβριο του 1966 αναφέρθηκε ότι ο Παπαδόπουλος είπε πως μετά την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας θα επιδιώξει την υποστήριξη των ΗΠΑ για να εκπληρώσει κοινωνικά και οικονομικά μέτρα που μπορεί να αποτρέψουν την παρούσα τάση προς την Αριστερά». Η πρώτη συνάντηση των συνωμοτών το 1967 πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιανουαρίου και «κύριος ομιλητής» ήταν και πάλι ο «συνταγματάρχης Παπαδόπουλος». Ο Λαγουδάκης κατέληξε τονίζοντας ότι δεν υπάρχει πληροφόρηση γι' αυτή τη στρατιωτική ομάδα εκτός της CIA που άλλωστε πληροφορούσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «πολύ επιγραμματικά» σε σχέση με τα όσα γνώριζε.2

Οι μέρες περνούσαν, μέσα στο 1967, και όλα λειτουργούσαν υπέρ των συνταγματαρχών. Ο Γ. Παπαδόπουλος έχει μετατεθεί στη διεύθυνση του Γ' Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΣ και ο Οδ. Αγγελής είναι υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ. Θέσεις-κλειδιά έχουν καταλάβει όλοι οι συνωμότες της ομάδας των συνταγματαρχών και είναι έτοιμοι να θέσουν σ' εφαρμογή το ΝΑΤΟικό σχέδιο «Προμηθεύς» που είχαν υπό την επιμέλειά τους οι Παπαδόπουλος και Μακαρέζος. Στις 20 Απριλίου οι συνωμότες πραγματοποίησαν δύο τελικές συσκέψεις, αρχικά στην οικία Μπαλόπουλου και αργότερα στην οικία Ιωαννίδη.

Η «πηγή» της
CIA που παρακολουθούσε τις συσκέψεις στα σπίτια των συνωμοτών θα πρέπει να ήταν εκεί.

Ο Παττακός στην οικία Μπαλόπουλου δήλωσε ότι «τα άρματα θα απλωθούν εις όλην την Αθήνα από της ώρας Ω».


Πριν από τα μεσάνυχτα ο Παττακός έφτασε στη μονάδα του των τεθωρακισμένων στο Γουδί, που τη διοίκησή της είχε αναλάβει στις 12 Οκτωβρίου 1966. Δεν άργησε να καλέσει τον αξιωματικό ασφαλείας και να του παραδώσει τον σχετικό φάκελο ενισχυμένου συναγερμού, γνωστού στις χώρες του ΝΑΤΟ με την ονομασία «
DROWSYdog», ώστε να τεθεί η μονάδα σε κατάσταση ετοιμότητας.3

Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 η Ελλάδα ζούσε κάτω από ένα στρατιωτικό, δικτατορικό καθεστώς.

(1). Αναφορά της
CIA 7.3.1966 (Lot71A 2420, POL15 Govt) - Αναφορά της CIA 20.12.1966 (Lot71A 2420, POL15 Govt) - Αναφορά της CIA 13.12.1966 (CIA, Φάκελοι του Επιτελείου Ιστορίας).

(2) L. Stern, The Wrong Horse. σ.σ. 42-43, Λαγουδάκης προς Stoddard, 6.2.1947

(3) Στ.
Παττακός, 21η Απριλίου 1967, σ.σ. 95, 119, 128.
 
Ίσως η χειρότερη μέρα για τον Ελληνισμό δεν είναι η 21η αλλά η 22 Απριλίου,καθώς δεν υπήρχε καμμιά αντίδραση από κανένα...
Φίλε Σπύρο, χαίρομαι που βλέπεις και συ έτσι τα πράγματα...Φυσικά και είμαι ενάντιος σε οτιδήποτε επιβάλλεται με αυτόν ειδικά τον τρόπο...
 
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, συνθέτης

«Το βράδυ δεν έχει συναυλία»

«Την προηγουμένη είχε συναυλία η ΕΦΕΕ στο θέατρο Κεντρικόν, με Μάνο Λοΐζο, μόνο που οι μουσικοί του δεν ήρθαν! Τους είχε "πιέσει" η Ασφάλεια. Μπροστά στον κίνδυνο της ματαίωσης, ανεβήκαμε μερικοί φίλοι στη σκηνή, ο Θάνος Μικρούτσικος πήγε στο πιάνο, εγώ πήρα την κιθάρα, ο Πετροπουλάκης το μπάσο, παίξαμε κάνα δίωρο τραγούδια του φίλου μας και τελειώσαμε θριαμβευτικά, τραγουδώντας "Δεν θα περα-, δεν θα περάσει ο φασισμός". Σύσσωμο το φοιτηταριό από κάτω πανηγύριζε. Μπροστά σε τέτοια επιτυχία, αποφασίστηκε επανάληψη της συναυλίας την επομένη. Αλλά πρωί πρωί ήρθε να με ξυπνήσει η Ασπα, μαθήτρια Γυμνασίου τότε, για να μου πει ότι έγινε δικτατορία. "Τι θα πει δικτατορία; " με ρώτησε. "Θα πει ότι το βράδυ δεν έχει συναυλία" απάντησα.
Δεν ήθελα να το πάρω σοβαρά και να φωλιάσει ο φόβος μέσα μου αλλά ο Κώστας Φέρρης ήθελε σώνει και καλά να με κρύψει, οπότε τον ακολούθησα σπίτι του σε στυλ "τράβα με και ας κλαίω". Κάθησα ένα εικοσιτετράωρο, κάθησα δύο, έπηξα. Ξύρισα το μουστάκι, έκοψα το μαλλί που το 'χα μέχρι τους ώμους τότε, κατέβασα το καπέλο και χώθηκα στο πρώτο ταξί. Ο ταξιτζής με κοίταξε μέσα από το καθρεφτάκι και ρώτησε βαριεστημένα: "Τι έγινε, δεν τραγουδάμε τώρα; " Αισθάνθηκα σαν τον ινσπέκτορ Κλουζό.
[FONT=&quot]Μπορεί στη δικτατορία να φάγαμε το ξύλο της αρκούδας, να μείναμε πίσω ως χώρα, μάθαμε όμως ποιο είναι το ουσιώδες: το ουσιώδες είναι η Δημοκρατία. Οσο για τα άλλα, του τύπου "Κάτω το κράτος", "Θάνατος στα αφεντικά", κτλ., μπορούμε να τα κρατήσουμε σαν αναμνηστικά μιας άλλης εποχής». [/FONT]
 
Ίσως η χειρότερη μέρα για τον Ελληνισμό δεν είναι η 21η αλλά η 22 Απριλίου,καθώς δεν υπήρχε καμμιά αντίδραση από κανένα...
Φίλε Σπύρο, χαίρομαι που βλέπεις και συ έτσι τα πράγματα...Φυσικά και είμαι ενάντιος σε οτιδήποτε επιβάλλεται με αυτόν ειδικά τον τρόπο...


................μα η 21 Απριλίου δεν ήταν ανεξαρτητη, ήταν αποτέλεσμα πολλών λαθών, πρακτικών και συμφερόντων (και του πολιτικού κόσμου), που συσωρευμένα επέτρεψαν να συμβεί το πραξικόπημα. Δυστυχώς μόνο για παράδειγμα προς αποφυγήν πρέπει να τη θυμάται κανείς, είναι απο τις άσχημες στιγμές του Ελληνισμού.............
Πάντως αν εξαιρέσεις την δημοκρατία που απολαμβάνουμε, τα υπόλοιπα που έγιναν απο το ´74 και μετά (διαχείριση, δικαιοσύνη, ο λαός στο επίκεντρο και γενικά η εξουσία) για μένα που δεν έχω συμφέροντα με κανένα κόμμα λίγη διαφορά έχει.
 
Ποιός είπε να τη θυμόμαστε σαν παράδειγμα προς μίμηση;Το ίδιο νοιώθω και γώ για τα κόμματα, αλλά πάντα πριν τις εκλογές, έχω την εξής σκέψη:Αν κανένα κόμμα δεν σε εκφράζει,φτιάξε δικό σου!!Πάντως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει καταντήσει ως πελατειακή σχέση πολιτικών-ψηφοφόρων-ρουσφετολόγων...Σε καμμιά περίπτωση δεν επικροτώ την δικτατορία σαν πολιτικό σύστημα(άλλωστε βασίζεται στη βία και στην επιβολή)μου προξενεί όμως εντύπωση ο ύπνος των πατέρων μας.Σε συνδυασμό με το χιλιοακουσμένο:Μωρέ ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται, παρακαλώ να μην φτάσουμε με την ανοχή κάποιων πάλι σε ´λαϊκές βάσεις'...

Μήπως κατά βάθος είμαστε μαζόχες;:BDGBDGB53:
 
Εν-στάσεις

Μια νοσηρή επέτειος

Της ΠΕΠΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Μια επέτειος επαναλαμβάνεται. Ενα κράτος που γιορτάζει την εθνική του επέτειο κρεμάει σημαίες, παιανίζει εμβατήρια, βγάζει λόγους, παρελαύνει, κάνει επετειακά αφιερώματα στον γραπτό Τύπο και την τηλεόραση. Ενα ζευγάρι φέρνει λουλούδια στο σπίτι, και αν τα περιθώριά του σε καυτό ή πλαστικό χρήμα το επιτρέπουν, κλείνει θέση σε καλό εστιατόριο και ανταλλάσσει δωράκια, που πιστοποιούν ότι το πάθος δεν έχει σβήσει. Κράτη και ζεύγη επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά τις ίδιες χειρονομίες. Κάποιες φορές, μάλλον λίγες, οι χειρονομίες αυτές τυχαίνει να σώζουν ένα περιεχόμενο ή να αποκτούν νέο. Στις περιπτώσεις αυτές η επέτειος έχει αξία γιατί σώζει έναν πυρήνα αλήθειας. Τις πιο πολλές όμως αποτελεί επανάληψη ψυχαναγκαστικών χειρονομιών που επιβεβαιώνει την απουσία ουσίας.

Ποια είναι η πραγματικότητα για την επέτειο της 21ης Απριλίου του 1967; Πόση ουσία ή πόση αναίτια επανάληψη θα περιέχουν τα αφιερώματα, οι αναμνήσεις, οι ανέκδοτες πλευρές που θα ξεσκονίσουν τα Μέσα και οι λόγοι που θα εκφωνήσουν οι πολιτικοί; Πόσους θα ενδιαφέρουν οι αναφορές στους επίορκους αξιωματικούς και τους ξένους προστάτες τους που επιβουλεύτηκαν ύπουλα τη δημοκρατία, αλλά νικήθηκαν από τον ηρωικό αγώνα του αδάμαστου λαού μας υπό την ηγεσία των πολιτικών μας; Και πόσοι θα είναι αυτοί που θα έχουν τη δύναμη, την ωριμότητα και το θάρρος να πουν έστω και δυο αληθινά λόγια;

Η δικτατορία της 21ης Απριλίου ήταν η ίδια μια νοσηρή, ψυχαναγκαστική επανάληψη. Επανέλαβε το μίσος του εμφυλίου, όταν η ελληνική κοινωνία ήταν έτοιμη να το ξεπεράσει. Μάρανε μια πολιτιστική άνοιξη που, από τον Κουν μέχρι τον Σεφέρη και τον Ελύτη, τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη είχε καταφέρει να δώσει παγκόσμια λάμψη στη χώρα. Διέλυσε ένα λαμπερό φοιτητικό κίνημα. Οδήγησε στα άκρα την καταναλωτική χυδαιότητα, καταβαράθρωσε τον Ελληνισμό. Λέρωσε διά παντός όλα τα συνθήματα που χρησιμοποίησε ανερυθρίαστα για να δικαιολογήσει την τυραννία. Αν το ιδεολογικό έγκλημα συνίσταται στην εκδήλωση ακραίας βίας άσχετα με τις επιταγές της ζωής και ενάντια σ' αυτές, η χούντα υπήρξε ο δάσκαλος αυτού του εγκλήματος.

Κυκλοφορεί σήμερα η άποψη ότι έχουμε τελειώσει ή πρέπει να τελειώνουμε με τη μεταπολίτευση. Αν εννοούμε ότι είναι καιρός να σταματήσουν να αναπαράγονται οι ίδιες κληρονομικές ή μη ηγεσίες και οι ίδιες συντηρητικές εξουσίες που βρήκαν πρόσχημα τις ανύπαρκτες αντιδικτατορικές τους περγαμηνές και άσκησαν ασύστολο λαθρεμπόριο ιδεών για να διαιωνίσουν το μονοπώλιό τους, τότε θα συμφωνήσω ανεπιφύλακτα. Με την προϋπόθεση ότι θα τολμήσουμε να μιλήσουμε ειλικρινά και ώριμα.

Προϋπόθεση της ωριμότητας είναι να αποδεχθούμε και έτσι να ξεπεράσουμε το πένθος της δικτατορίας. Να καταλάβουμε με ειλικρίνεια τη βαριά ζημιά που υπέστη η κοινωνία μας. Να αποδεχθούμε ότι ευθύνη για την επιβολή της τυραννίας είχαν και όλα τα κόμματα που πρώτα αγνόησαν τον κίνδυνο και μετά έσπευσαν να επωφεληθούν από έναν αγώνα που δεν είχαν κάνει και να επαναλάβουν τις ίδιες περίπου συμπεριφορές που είχαν οδηγήσει στην καταστροφή. Η επαναλαμβανόμενη επέτειος της 21ης πρώτης Απριλίου θα είχε σημασία μόνον αν ήταν να μας θυμίζει ότι η νοσηρή επανάληψη των ίδιων σφαλμάτων οδηγεί πάντα σε καταστροφή, έστω και αν αυτή δεν έχει το πρόσωπο της χούντας.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/04/2008

H Kυρία Ρηγοπούλου υπήρξα πραγματική αντιστασιακή και όχι τού ´εξωτερικού´.
Ηταν η κοπέλλα πού τήν πάτησε το τάνκ στην πόρτα τού Πολυτεχνείου....
Ουδέποτε εξαργύρωσε τήν αντιστασιακή της δράση με τιμές και αξιώματα...
Απλά κοσμεί τον χώρο τής Εκπαίδευσης...
Και η νηφάλια γνώμη της γιά την 21η Απριλίου νομίζω οτι έχει βαρύνουσα σημασία.
 
Δειτε το και απο τη θετικη του πλευρα...

Μαθαμε περισσοτερα πραματα για την Ιατρικη και την Ορνιθολογια...

Γιά την ακρίβεια μαθαμε περί Χειρουργικής και Ορθοπεδικής κυρίως...
Βλέπε νυστέρια και γύψους.:Banane0::Banane0:
 
Γιά την ακρίβεια μαθαμε περί Χειρουργικής και Ορθοπεδικής κυρίως...

Απόσπασμα του βιβλίου του Νάντη Χατζηγιάννη "Τι έχεις μ´αυτόν;"

Δολοφονία Χαλκίδη
ΧΑΡΑΜΑΤΑ, 5 Σεπτέμβρη 1967. Ακούω δυνατά χτυπήματα στην πόρτα του διαμερίσματος όπου κρυβόμασταν... Την ίδια στιγμή, σε δευτερόλεπτα, πετάγεται από το διπλανό δωμάτιο ο Γιάννης Χαλκίδης, περνάει στον χώρο το δικό μου... Ο Γρηγόρης (σ.σ. Παντής) δεν άκουσε το σιγανό κάλεσμα του Γιάννη και κοιμόταν στο πάτωμα... "Ξύπνα, ντύσου γρήγορα, ήρθε η αστυνομία".
Σταθήκαμε όρθιοι μπροστά στο παράθυρο του δωματίου, που ήταν απέναντι από το κρεβάτι που κοιμόταν ο Γιάννης, για να δούμε τι γίνεται έξω. Ο Γιάννης στάθηκε δεξιά και εγώ αριστερά. ...Με τον Γιάννη ανταλλάξαμε τρεις λέξεις. "Τι θα κάνουμε;". Οι ασφαλίτες δίπλα μας, από το φωταγωγό του πρώτου και δεύτερου ορόφου, αντελήφθησαν ότι πίσω από το παράθυρο υπάρχουν άνθρωποι, αφού άκουσαν τον ψίθυρό μας. Η απόσταση από το παράθυρο μέχρι το φωταγωγό ήταν μικρότερη από 1,5-2 μέτρα. Μας κεραυνοβολούν με ριπές πυροβολώντας στα τυφλά στο παράθυρό μας. Χωρίς απολύτως καμία προειδοποίηση, χωρίς να μας καλέσουν να παραδοθούμε, γιατί μας έχουν περικυκλώσει. ...Ακούω δίπλα μου τον Γιάννη να βγάζει ένα "Ωχ"...

Πήδηξα το κιγκλίδωμα, όταν ο Γιάννης έπεφτε στο χώμα της αλάνας, κοντά στην Κωνσταντινουπόλεως. Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν από τις ταράτσες, τους φωταγωγούς και από όλα τα σημεία και τις θέσεις που είχαν πιάσει οι ασφαλίτες. Με ένα σάλτο βρέθηκα στο σημείο που ξεκίνησε ο δολοφόνος... Κοίταξα να προστατευτώ, ενώ οι πυροβολισμοί συνέχιζαν να πέφτουν, αλλά χτύπησα με το πόδι κάποιο τενεκεδένιο κουτί και έκανα θόρυβο. Πετάχτηκα λίγο μακρύτερα και κούρνιασα σε ένα βαθούλωμα, για να αποφύγω τις σφαίρες που ρίχνονταν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ταυτόχρονα έβγαλα το άσπρο κοντομάνικο πουκάμισο, για να μη δίνω στόχο και μου ρίξουν στο ψαχνό. Κάθε λίγο σήκωνα το κεφάλι μου και έβλεπα τον Γιάννη να κείτεται ακίνητος... Όσο ο Γιάννης ήταν δίπλα μου, άκουγα τον επιθανάτιο ρόγχο του. Ένα δύο λεπτά μετά το ποδοπάτημα του κανίβαλου... άκουσα ένα φύσημα σαν αναστεναγμό. Μετά τίποτα... Εκείνη τη στιγμή ξεψύχησε.
Βασανιστήρια
Όταν συνερχόμουν, με έβαζαν στην καρέκλα και μου έλεγαν με ουρλιαχτά "γράφεεεεεε" και μετά "θα τα ξεράσεις όλααααα". Η κόλλα και το στυλό χώνονταν στα μούτρα. Δεν τους έκανα τη χάρη. Δεν έπιασα ποτέ το στυλό...
Άνθρωπος
Συναντήθηκε το βλέμμα μου με τον ασφαλίτη που με φύλαγε. Διέκρινα στα μάτια του κάποια συμπάθεια, απορία και λύπη γι' αυτά που μου κάνανε... Όταν άκουσε βήματα, να ζυγώνουν οι αγριάνθρωποι στην πόρτα του γραφείου, άρχισε να ξεφωνίζει: "Παλιοκάθαρμα, παλιοκομμούνι, ποιος νομίζεις ότι είσαι; Θα τα ξεράσεις όλα"... Πραγματικά, μέσα σε εκείνον τον εσμό, στο άντρο των υπανθρώπων-κτηνών-βασανιστών, υπήρχε και κάποιος ασφαλίτης με ανθρώπινα συναισθήματα, που με συμπονούσε στο δράμα που περνούσα, έστω και για ελάχιστο χρόνο. Πραγματικά ένιωσα όμορφα. Για πολύ λίγο...
 
Kι όμως φίλοι μου υπάρχουν πολίτες που αυτοχαρακτηρίζονται σκεπτόμενοι ότι όλα αυτά είναι σενάρια.
Πόσο μικρός μπορεί α γίνει ο άνθρωπος...