Γενικά δεν μου αρέσει να ξεσκαλίζω το παρελθόν μου. Το παρελθόν σε άλλες εκφάνσεις είναι η ζωή μου. Ιστορία, Λαογραφία και Αρχαιολογία ας πούμε είναι επιστήμες με τις οποίες είμαι ερωτευμένος. Το δικό μου παρελθόν όμως δεν το θέλω, δεν με ενδιαφέρει να αναπολώ και να νοσταλγώ. Παλιές φωτογραφίες δεν θέλω να βλέπω, παλιά γράμματα δεν διαβάζω, με παλιές αγάπες δεν θέλω επαφές. Όλα αυτά με κάνουν να νοιώθω άβολα, μου υπενθυμίζουν το φθαρτό, και μου θυμίζουν τα παλούκια που έχω πηδήξει στην πορεία μου, τα λάθη και τις παπαριές μου . Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές που το σύμπαν παίζει πουστιά και σε τσακώνει απροετοίμαστο με δυο νότες ας πούμε. Όπως η κόμπρα υπνωτίζει το θύμα, έτσι και προηγουμένως στο αμάξι το Πρώτο Πρόγραμμα με έπιασε εξ' απίνης και ο Ζιώγαλας και όλες οι αναμνήσεις που κουβαλά αυτός και η εποχή του (μου), ξεχύθηκαν απρόσκλητες.
Αν έχετε και εσείς τέτοια που παθαίνετε χωρίς να θέλετε μα αφορμή μια χούφτα νότες, κοπιάστε.
Αν έχετε και εσείς τέτοια που παθαίνετε χωρίς να θέλετε μα αφορμή μια χούφτα νότες, κοπιάστε.
