Λοιπόν, η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη, και σε κρατάει αρκετά μέχρι να αρχίσει το πανηγύρι. Νομίζω ότι πραγματικά κορυφώνεται στη μουσική σκηνή στο μαγαζί, που είναι στημένη αριστοτεχνικά. Από κει και μετά, δεν έχω ιδέα τι ακριβώς είδα και για ποιο λόγο. Ένιωσα λίγο σα να μας τρολλάρουν, λες και ήταν κάποιου είδους challenge, το "πως μπορείς να διαλύσεις ότι μαεστρικά έχτιζες επί μια+ ώρα χωρίς λόγο". Είχαν μια πολύ καλή ιδέα, να παρουσιάσουν το πιο ντροπιαστικό κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας μέσα από τη μουσική, και το υπηρέτησαν τόσο ωραία μέχρι το σημείο που αποφάσισαν να το γυρίσουν σε κάτι διαφορετικό και μάλλον άκυρο.
Εν πάσει περιπτώσει, γι'αυτό που είναι καλό ήταν, και ας της αναγνωρίσουμε και μια άλφα πρωτοτυπία, πόσο συχνά μπαίνεις να δεις κάτι και βγαίνεις με κάτι τελείως διαφορετικό; Επίσης, αφηγηματικά η εναλλαγή αναλογίας κάδρων δούλευε όσο λίγες φορές έχω νιώσει σε ταινία.
Δεν ένιωσα ότι έχασα την ώρα μου (σπάνιο πλέον, οπότε του δίνει πολλούς πόντους), αλλά αφενός ήταν χαμένη ευκαιρία για μια πραγματικά σημαντική ταινία, αφετέρου τα 16 Όσκαρ είναι μάλλον πολλά. Από την άλλη, δεν έχω δει και φετινές ταινίες γενικά για να ξέρω πόσες άλλες θα ήταν πραγματικό καλύτερες.
Εν πάσει περιπτώσει, γι'αυτό που είναι καλό ήταν, και ας της αναγνωρίσουμε και μια άλφα πρωτοτυπία, πόσο συχνά μπαίνεις να δεις κάτι και βγαίνεις με κάτι τελείως διαφορετικό; Επίσης, αφηγηματικά η εναλλαγή αναλογίας κάδρων δούλευε όσο λίγες φορές έχω νιώσει σε ταινία.
Δεν ένιωσα ότι έχασα την ώρα μου (σπάνιο πλέον, οπότε του δίνει πολλούς πόντους), αλλά αφενός ήταν χαμένη ευκαιρία για μια πραγματικά σημαντική ταινία, αφετέρου τα 16 Όσκαρ είναι μάλλον πολλά. Από την άλλη, δεν έχω δει και φετινές ταινίες γενικά για να ξέρω πόσες άλλες θα ήταν πραγματικό καλύτερες.
Last edited:
