Συναυλίες Κλασσικής Μουσικής

[Κώστας Γκαβάκος]

Το χθεσινό πρόγραμμα της ορχήστρας και χορωδίας της ΕΡΤ είχε Μότσαρτ σε διαφορετικές χρονικές περιόδους δημιουργίας. Λίαν πρώιμος (νομίζω 13 ετών) Missa brevis K 65. Ενδιάμεσος Συμφωνία σε.31 του Παρισιού K 297, ώριμος κονσέρτο για πιάνο αρ.23 Κ 488.
Κόστος εισητηρίου 6 ευρώ (χωρίς έκπτωση 10) πάρκινγκ 9 ευρώ, όχι και άσχημα για ζωντανή μουσική.
Στο αμφιθέατρο Δεσποτοπούλου του ωδείου Αθηνών πρωτόγνωρη η εγγύτητα μουσικών κοινού.

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Μόνο τυχερός μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτός που έχει ακούσει την ορχήστρα του Cleveland.
Ο επί 25 χρόνια καλλιτεχνικός της διευθυντής Franz Welser Most αποχωρεί και η ορχήστρα περιοδεύει σε Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία.. .
Το πρόγραμμα άρχιζε με ένα 10λεπτο έργο του Liszt Ορφέας σύνθεση με αφορμή τον Ορφέα και Ευρυδίκη του Γκλούκ.
Συνέχισε με την δεύτερη συμφωνία του Martinu έργο του 1943. Σημειωτέον και τις 6 συμφωνίες του τις συνέθεσε στην Αμερική.
Ήδη αν και τα έργα δεν ήταν από τα γνωστά ξεχώριζες τον χαρακτήρα της σπουδαίας ορχήστρας με προεξάρχοντα την απίστευτη ακρίβεια, ευελιξία και διαφάνεια. Σαν ορχήστρα δωματίου.
Μετά το διάλειμμα ο μαέστρος ανέβασε πίεση και τον αντικατέστησε ο βοηθός μαέστρος του και μαέστρος στο Illinois ιαπωνοαμερικανός Taichi Fukumura. Άψογη εκτέλεση της 2ης του Brahms συμφωνίας με θριαμβευτικό φινάλε. Λοιπόν ήτα ο ορισμός του τι σημαίνει θριαμβευτικό φινάλε.
Ήταν η πρώτη Αμερικανική ορχήστρα που άκουσα. 'Άντε με το καλό να ακούσουμε και την Βοστόνη.
Παρατηρήσεις δύο φίλων. α) Καλά χαζός νομίζεις ήταν ο Boulez που ηχογράφησε μαζί τους Ιεροτελεστία και τέταρτη Μάλερ
β) Χάθηκε να παίξουν κάποια άλλη συμφωνία του Brahms
Παρατήρηση δική μου. Άκουγα σε ηχογράφηση το τέταρτο και πέμπτο μέρος της Φανταστικής Συμφωνίας- Berlioz με Cleveland -Most σε 24-96 να ξαναθυμηθώ τα χαρακτηριστικά της ορχήστρας. Εξαιρετικοί αλλά καμία σχέση με το ζωντανό.

 

[Δημοκηδής]

Αύριο Ορφεας σε σκηνοθεσία του καταπληκτικού εικαστικού Γουίλιαμ Κεντριτζ.

Ανυπομονώ

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Το χθεσινό πρόγραμμα της κρατικής στο Μέγαρο με διευθύντρια την Ζωή Τσόκανου περιελάμβανε ένα έργο του Νίκου Αστρινίδη (1921-2010) <η μάσκα του κόκκινου θανάτου> έργο του 1950 πάνω σε διήγημα του Έντγκαρ ‘Αλαν Πόε. Ήταν προορισμένο να παρουσιαστεί σαν μπαλέτο στο Μόντε Κάρλο.
Έργο για μεγάλη ορχήστρα με ενδιαφέρον.

Ακολούθησε το πρώτο κονσέρτο για πιάνο του Liszt. Έργο του 1855 πρώτη εκτέλεση στην Βαϊμάρη τον Liszt στο πιάνο και μαέστρο τον Berlioz. Στο πιάνο η έμπειρη δεξιοτέχνης Λιζ ντε λα Σαλ.
Έργο που το πιάνο δεν αντιπαρατίθεται με την ορχήστρα, αντίθετα συμπλέει διατηρώντας κυρίαρχο ρόλο όπως θα περίμενε από τον Liszt που ήταν αστέρας του πιάνου στην εποχή του.

Ακολούθησαν τα Πρελούδια, συμφωνικό ποίημα του Liszt. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοτίβο (όντως πιασιάρικο στο αυτί ) που μετασχηματίζεται έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε διαφορετικές διαθέσεις.

Το πρόγραμμα έκλεισε με το δεύτερο μέρος του μπαλέτου <Βάκχος και Αδριάνη> του Roussel έργο του 1930. Μια πρόσφατη ηχογράφηση που μπορείτε να ακούσετε είναι με τον Domingo Hindoyan και την ορχήστρα του Liverpool, εταιρία Onyx.
Λαμπερή ορχηστρική γραφή (όπως ήταν και τα πρελούδια) για μεγάλη ορχήστρα με άρπα και γκραν κάσα (εκτός από τα τύμπανα) που νομίζω αποδόθηκε από την κρατική ορχήστρα με ωριμότητα και επάρκεια.