Θα συμφωνήσω απόλυτα με το εξαιρετικό άρθρο του Μιχάλη (Sonus N), όπως και με τον ισοβίτη οτι πολλές φορές κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να ακούμε ένα είδος μουσικής ή ένα συγκεκριμένο κομμάτι που μας αρέσει και όμως να μην μπορούμε να το ευχαριστηθούμε γιατί προέρχεται άπο ένα ηχοσύστημα το οποίο δεν μας ικανοποιεί ακουστικά; Η προηγούμενη γενιά (αλλά και η προ-προηγούμενη) δηλαδή δεν μπορούσε να βιώσει τα συναισθήματα που προέρχονται απο την ακρόαση μουσικής, λόγω ελλείψεως σωστών μηχανημάτων;
Και όσον αφορά τις ηχογραφήσεις, και πάλι συμφωνώ με το παράδειγμα που έφερε ο Μιχάλης. Αναρωτηθήκατε ποτέ πως θα ακουγόταν η Billie Holiday σε ένα απο αυτά τα παλιά ραδιόφωνα που λέγαμε πριν, αυτά με το ένα full range μεγάφωνο και τα λαμπάτα ενισχυτικά; Ή ακόμα και παλιά ρεμπέτικα του '40; Στοιχηματίζω οτι ούτε το καλύτερα στημένο Hi-End σύστημα δεν θα μπορούσε να βγάλει σε κανέναν μας το ίδιο συναίσθημα με αυτό το παλιό ραδιόφωνο. Έχω μετανιώσει που είχα ένα (απο τα καλά της εποχής και σε καλή κατάσταση) στην κατοχή μου αλλα ήμουν μικρός τότε για να καταλάβω την αξία που θα είχε σήμερα και το έφαγε η χωματερή...
Προσωπικά χρησιμοποιώ το κυρίως σύστημα για σχετικά πρόσφατες ηχογραφήσεις. Για παράδειγμα σε μουσική δεκαετίας '30 εώς αρχές '50 κάτι δεν μου πάει καλά και προτιμώ τις ακροάσεις σε μικρότερης δυναμικότητας συστήματα (κρεβατοκάμαρας στη δικιά μου περίπτωση
).
Τώρα για τα ηχεία των 9 ευρώ, για τα οποία έγινε το θέμα, είναι γεγονός οτι το "κακό" με την καινούρια γενιά των full range έχει παραγίνει! Τα τελευταία χρόνια βλέπω μεγάφωνα 2 και 3 ιντσών με αποκρίσεις που παλιότερα θεωρούσαμε εξωγήινες! Στο δικό μου pc έχω ένα "ταπεινό" ζεύγος 8χ8χ10 εκ. με 2" μεγάφωνα, σαν και αυτά που λέμε δηλαδή, ούτε καν 2.1, το οποίο όταν το άκουσα πρώτη φορά είχα μείνει... Τώρα πλέον ισοσταθμισμένο (μην ξεχνιόμαστε
) παίζει...παπάδες!
Καποια ειδη μουσικης κατα την αποψη μου,οχι μονον δεν τα καταλαβαινουμε,αλλα τοσο πολυ απεχουν απο τα γουστα μας που ουτε καν την προσπαθεια να τα συνηθισουμε δεν μας αφηνουν να κανουμε.
Το γουστο στην μουσικη ειναι πολυ σημαντικος παραγοντας.
Πεστε πχ σε εναν λατρη της κλασσικης η της Jazz να "συνηθισει" την death metal................
Ουτε σε 50 ζωες.
Το τι συμβαινει,ειναι απλα το οτι δεν του αρεσει,ασφαλως δεν την καταλαβαινει και σιγουρα δεν προκειται να την συνηθισει ποτε.
Ακριβώς επειδή τελικά είναι θέμα γούστου του καθενός, (ίσως και λίγο συνήθειας όπως είπε και ο Μιχάλης) διαφωνώ με τη συγκεκριμένη πρόταση. Οπωσδήποτε μια μετάβαση άπο ένα είδος μουσικής σε κάποιο άλλο αρκετά διαφορετικό δεν γίνεται εν μία νυκτί. Πρέπει πρώτα το αυτί να συνηθίσει τις καινούριες χροιές και μετά το μυαλό. Όμως είναι όπως και τα φαγητά. Αν δεν δοκιμάσεις κάτι πως θα ξέρεις αν σου αρέσει ή όχι;
Να φέρω την αφεντιά μου ως παράδειγμα... Έχω "δοκιμάσει" λοιπόν τα περισσότερα είδη μουσικής. Απο ιαπωνικό kodo και αφρικάνικη παραδοσιακή μέχρι όπερα και industrial metal.
Στη δισκοθήκη μου συνυπάρχουν αρμονικά ο Strauss, o Miles Davis, o Frank Sinatra αλλα και οι Venom και οι Blutengel. Έχω και Βασιλάκη Τερλέγκα αμα λάχει να 'ουμ.
Έχω πάει Gazarte, μέγαρο μουσικής αλλα και Terra Vibe και Gagarin 205.
Έχω δει live Miles Davis Quartet και Deedee Bridgewater αλλα και Katatonia και London After Midnight.
Πιστεύω υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα
fftopic:
