ο ηχολήπτης δεν βάζει το δικό του κριτήριο και αισθητική για να διαμορφώσει το τελικό αποτέλεσμα ????
τι εννοούν οταν τότε οταν μιλούν για σπουδαίους ηχολήπτες ?
πως κρίνει ενας δημιουργος, ( πχ interconects) το δημιούργημά του αν οχι με βάση την δική του αισθητική αντίληψη αν οχι με ποιό τρόπο το δημιούργημά του διαμορφώνει το σήμα που δέχεται, μόνο απο τα υλικά που βάζει?
αυτό νομίζω τον κάνει συνδημιουργό ή ερμηνευτή
Που οφείλονται οι ηχητικές διαφορές μεταξύ των σχολών των Αγγλικων , Αμερικάνικων, Ιταλικων κλπ ηχείων αν οχι σε πολιτισμικές και σαν συνάπεια αισθητικές αντιλήψεις των λαών αυτών και επομένως και των κατασκευστών ?
Ξέρατε οτι ο δημιουργός των chario είναι κλασικός μουσικός ? Αυτό σας εξηγεί τίποτα για τον χαρακτήρα των ηχείων ?
Φίλε μου angelo, άνχελ μι αμίγο, το «όχι φυσικά» απαντούσε στην τελευταία ερώτηση του προηγουμένου μηνύματός σου, όχι φυσικά, τα μηχανήματα καθως και ολοι οι παραγοντες που μεσολαβούν απο τον καλλιτέχνη μεχρι τον ακροατή
ΔΕΝ είναι ερμηνευτές.
Η ερμηνεία ενός μουσικού έργου εντοπίζεται μόνο στους μουσικούς και τελειώνει εκεί. Αυτήν την ερμηνεία οφείλει ο ηχολήπτης, για την ακρίβεια ο παραγωγός, να μεταφέρει στο τελικό αποθηκευτικό μέσο που θα βρεις στο ράφι του δισκοπωλείου, ή στο δίσκο του διαδικτυακού καταστήματος, απ’ όπου θα το κατεβάσεις στον υπολογιστή σου. Όπου ο ρόλος του παραγωγού δεν είναι διαφανής, (interpratation transparrent), αυτό συμβαίνει εν γνώσει των καλλιτεχνών και μόνον κατόπιν της δικής τους έγκρισης ή απαίτησης. Μάλιστα, αυτό το νόμισμα έχει δύο όψεις· αφ’ ενός μεν ο παραγωγός μπορεί να είναι τόσο πληθωρική προσωπικότητα, ώστε η ταυτότητα των καλλιτεχνών να περνά σε δεύτερη μοίρα (περίπτωση Phil Spector), αφ’ ετέρου δε, ο παραγωγός να είναι τόσο ικανός, ώστε να μπορεί να είναι κατά το δυνατόν «διάφανος», ώστε το αποτέλεσμα να είναι υψηλής ηχητικής ποιότητας, δηλαδή ακριβές, (περιπτώσεις Jerry Wexler, Alan Parsons, κ.ο.κ.). Σε άλλες περιπτώσεις, βέβαια, αναλόγως της φύσης του υλικού, ο παραγωγός δεν μπορεί να επέμβη στην ενορχήστρωση, όπως έκανε ο Phil Spector, (διότι η φήμη του, ο «ήχος του», βασίζεται ακριβώς εκεί, στην ενορχήστρωση). Για παράδειγμα, η παρτιτούρα ενός κλασικού έργου περιλαμβάνει και την ενορχήστρωση, ενώ η ερμηνεία εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τον μαέστρο.
Όμως, όλα αυτά έως τη διαμόρφωση του τελικού ηχητικού αποτελέσματος και
μέχρις εκεί.
Τα περί «ερμηνείας» ων συσκευών και άλλα τέτοια, δεν είναι παρά ένα υποκειμενικό πλασάρισμα ενός προϊόντος από μέρους του κατασκευαστή του, ώστε αυτό να διαφοροποιηθεί από τα αντίστοιχα του ανταγωνισμού, είτε
απλώς αρλούμπες διαφόρων ασχέτων, που η ατυχία μας το έφερε να γίνουν reviewers, και να το ρίξουν στη γευσιγνωσία, μη γνωρίζοντας
τί είναι αυτό που κρίνουν. Έτσι φτάσαμε στο διαστημικής τεχνολογίας borocilicate, το prat, και τα ηχεία με «ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα ιδίου θορύβου».
Όσο για τις σχολές ηχείων, πρέπει να ξέρεις ότι ο ήχος ενός ηχείου εξαρτάται
αποκλειστικά και μόνον από την ορθότητα της υλοποίησης τριών πραγμάτων: των μεγαφώνων, των υλικών του κροσόβερ και της καμπίνας. Και πες μου τώρα εσύ, ένα ηχείο ιταλικής κατασκευής, που φέρει δανέζικα μεγάφωνα, και κροσόβερ του οποίου τα εξαρτήματα είναι κατασκευασμένα στην Ιαπωνία, ανήκει στην ιταλική σχολή; Το ίδιο θα μπορούσα να σε ρωτήσω για ένα αμερικάνικο, ή ελληνικό ηχείο. Ή μήπως νομίζεις πως αν πάρεις δυο μεγάφωνα και ένα κροσόβερ στην τύχη, θα φτιάξεις ένα ηχείου που να παίζει
ορθά; Αυτή η ιστορία με τα «υλικά» που βάζει ο κατασκευαστής, έχει πλέον καταντήσει γελοία. Όχι γιατί τα υλικά δεν παίζουν ρόλο, παίζουν και παραπαίζουν. (Αντιπαράβαλε τον ήχο που βγάζει ένα χαρτονάκι της Tannoy με τον ήχο του Kevlar που χρησιμοποιεί η B&W και θα καταλάβεις). Αλλά τα υλικά παίζουν ρόλο όταν αυτός που τα επιλέγει και τα χρησιμοποιεί είναι γνώστης. Κάνε μια βόλτα παραδίπλα, στη DIY και ρώτα τους για τον Andrea από τη Ρώμη, πώς τον έκαναν ρόμπα δημοσίως...
Αντίστοιχα, ένας ανυποψίαστος αγοραστής θα αγοράσει ένα Volvo S40, νομίζοντας ότι είναι πολύ καλύτερο στο δρόμο από το Mazda 3 ή το Ford Focus, πολύ απλά γιατί δεν έψαξε και καμιά πληροφορία εκ των έσω. Όταν όμως ανακαλύψει ότι αυτά τα τρία αυτοκίνητα έχουν το ίδιο πάτωμα, σε ποια σχολή άραγε εντάσσεται η ανάρτησή τους. Και μιας και έθεσες θέμα πολιτισμικών και αισθητικών αντιλήψεων, και όλη αυτήν την χαζοπαραφιλολογία που σας σερβίρουν καθημερινά, αν κοιτάξεις το νέο μουσείο της Ακρόπολης, μπορείς να συμπεράνεις το παραμικρό για την καταγωγή του αρχιτέκτονα που το συνέλαβε;
Ή μήπως νομίζεις πως, εαν πάρουμε ένα φιλμ της Fujifilm και ένα της Kodak, και τους αλλάξουμε τα κουτάκια, αυτά θα πάψουν να είναι πολύ καλά, ή απλώς καλά, ή μέτρια φιλμ;
Τέλος, όσον αφορά τους μουσικούς που έγιναν και κατασκευαστές, για να τελειώνουμε. Είτε τους αρέσει, είτε όχι, ένας κλασικός μουσικός έχει όλως εσφαλμένη αντίληψη περί του ορθού τρόπου αναπαραγωγής της μουσικής, καθαρά για χωροτακτικούς λόγους, και επομένως είναι ακατάλληλος να κρίνει, με εξαίρεση τους πιανίστες.
Σκέψου και
ψάξε το γιατί.
Κρίνε αυτά που σου σερβίρουν.
