Πατουση μου, Ραμση μου, μου λειπεις.
Τρεις μερες τωρα λειπεις, εισαι εξαφανισμενος, δεν μπορω να σε βρω. Τι να σου συνεβη? Καποιος σκυλος να σε βρηκε? Θαβλεπα καπου αιματα. Να σε χτυπησε αυτοκινητο? Θαβλεπα στο δρομο αιματα.
Που νασαι ομως?Κοντα στο σπιτι δεν εισαι, εψαξα ολες τις κρυφες γωνιες. Ναφυγες επειδη δεν αφησα την γατοπορτα ανοικτη να μπεις μεσα? Μα θα ξαναγυριζες..
Να παγιδευτηκες καπου? Πηγα σε ολα τα σπιτια. Τιποτα.Εκτος και αν σε πηρε καποιος, αλλα εσυ δεν καθεσαι, και 10 το βραδυ, ποιος παιρνει γατο?Εκτος και αν διαλεξες να φυγεις, να πας στον γατοπαραδεισο. Ξερω, ολες οι γατες, αν ειναι να πανε να πεθανουν, φευγουν μακρια.Διοτι σε εψαξα παντου, κατω απο καθε δεντρο, οπουδηποτε μπορεις να τρυπωσεις.
Εσυ, ησουν γατος συντηριτικος.Δεν εφευγες μακρια, ησουν στειρωμενος.
Αλλα γερασες Πατουση μου. 11 χρονων κλεισμενα ειχες περασει , 77 ανθρωπινα
Σε εβλεπα, τα τελευταια χρονια, ησουν βαρυς, ξυπνουσες και αργουσες να συνελθεις. Ωρες ωρες δεν μπορουσες να πηδηξεις ευκολα πανω σε τοιχους. Και τα βηματα σου ειχαν βαρυνει.
Απο την πρωτη μερα που σε βρηκα, 20 ημερων σε δρομο στο Χαλανδρι, εγινες το «παιδι μου». Σε εσωσα, σε πηγα σπιτι και ησουν τοσο μικρος, στη χουφτα του χεριου μου χωρουσες.Και οταν εγινες 2 χρονων, οταν διερρηξε το σπιτι μου ενας κλεφτης, σε χτυπησε ασχημα, και ειχες ρηξη διαφραγματος και σηκωτιου. Σε ειχα στο χειρουργειο 4 ωρες, και σε εσωσα, θυμασαι?
Δεν θα ξεχασω τις στιγμες μας σε εκεινο το σπιτι στο Χαλανδρι, στο πρωτο εργενικο μου σπιτι. Που με περιμενες να γυρισω απο τη δουλεια, αργα στις 10 καθε βραδυ. Ησουν μονος ολη μερα και με περιμενες να παιξουμε. Και ετρεχες μεσα στο σπιτι Μικρουλη μου, και κυνηγουσες τα μπαλακια που σου πετουσα. Και μετα, κατακοπος εσυ , και εγω, ερχοσουν πανω μου, στο σβερκο μου, για να κοιμηθεις. Δεν ειχες μαμα, και ειχα γινει εγω η μαμα σου...
Περασες καλυτερα βεβαια στο επομενο σπιτι που ειχα νοικιασει. Ηταν ψηλα, οχι σαν το ισογειο του Χαλανδριου, και μπορουσα να εχω το μπαλκονι ανοικτο και να εισαι και εξω. Εκει σου εφερα ενα αλλο γατι, τη Λολιτα, που ειχα βρει στο δρομο. Τα βρηκατε, αν και η Λολιτα ηταν πιο «ζωηρη». Και οταν πηγα σε αλλο σπιτι, με κηπο, πηγαμε μαζι, αλλα η Λολιτα εφυγε , χτυπημενη απο αυτοκινητο. Εσυ ομως περνουσες καλα στον κηπο αυτο. Ησουν ο Πατερ Φαμιλιας των γατιων. Ολα τα μικρα τα προσεχες, περνουσες με τον τροπο σου ενα κλιμα ειρηνης αναμεσα σε ολες τις γατες του κηπου. Αφηνες ολα τα γατακια να ερθουν να κουρνιασουν πανω σου, ισως γιατι ησουν και εσυ ορφανος και ηξερες τι σημαινει να εισαι ορφανος.
Και ησουν παντα ηρεμος και πραος. Ειχες μεχρι τελους αυτη τη Σοφια. Ο Γερος Σοφος σε ειπα.Ησουν ο μονος βεβαια που πηγαινε πανω στα δωματια και κοιμοταν μαζι μου. Και ο μονος που πηγαινε διακοπες, στον ωρωπο, καθε καλοκαιρι. Και σου αρεσε εκει, ηταν ενας παραδεισος. Εκανες και εκει φιλους, μεγαλωσες και εκει γατακια. Και καθε φορα που σε πηγαινα εκει το εβλεπα, ησουν ευτυχισμενος. Ο Ωροπος ηταν για σενα, το ιδανικο μερος.
Αλλα δεν ηταν ολα ροδινα. Επαθες FIV, το AIDS των γατιων. Το εμαθα οταν σε βρηκα μια μερα να κοιμασαι και να μην μπορεις να σηκωθεις. Αλλα σε εσωσα, μια εβδομαδα σε ειχα στον κτηνιατρο. Αλλα απο τοτε, το ανοσοποιητικο σου συστημα ηταν παντα αδυναμο.
Τωρα που δεν σε εχω εδω, συνειδητοποιω, ποσο Συντροφακι ησουν. Περιμενες να παω στο κρεβατι, για να ερθεις μεχρι το μαξιλαρι και να κοιμηθεις μαζι μου. Ανεβαινες αργα, και αφηνες να πεσει το σωμα σου με την πλατη σου πανω στο κεφαλι μου. Ηθελες να μου πεις, οτι «να, εδω ειμαι». Και εγω, παντα γυρνουσα, σε αγκαλιαζα βαζοντας τα χερια μου κατω, αναμεσα στα ποδια σου και τα εφτανα στο στηθος σου. Και κοιμομασταν μαζι, ζεστα. Η μυρωδια σου ηταν τοσο ομορφη και τοσο γλυκεια, οσο ησουν και εσυ εναγλυκο, καλο, συντροφικο γατι. Ησουν σε αυτα τα 11 χρονια, τα δυσκολα και σημαντικα μου χρονια , εκει. Ησουν το μαξιλαρι μου, το σφουγγαρι μου. Πηρες ολη την αγαπη μου, και της οικογενειας μου. Το επικεντρο ησουν εσυ. Οι διακοπες καθοριζονταν συμφωνα με το ποιος μπορουσε να σε κρατησει. Πηρες αγαπη, αλλα την ανταπεδωσες υπερμετρα περισσοτερο. Και την εισεπραξα, και με τρομαζει το γεγονος οτι αυτη η αγαπη σου θα λειπει απο εδω και μπρος. Δεν θα φυγεις απο τη σκεψη μου ποτε, ποτε. Εμαθα τοσα πολλα απο σενα, τοσα πολλα. Η προσωπικοτητα σου, πολυ δυνατη. Ηξερες να δειχνεις αυτο που ηθελες, μας πηγαινες στο ψυγειο για την κονσερβα σου. Ηθελες παντα χαδια, πολλα χαδια. Και τα αξιζες, αυτα και αλλα τοσα. Και ησουν Συντροφακι, πανω στο γραφειο μου, οταν εγραφα, διαβαζα. Πανω στον καναπε, καθε βραδυ, καθομασταν μαζι , αγκαλια και βλεπαμε τηλεοραση. Εχω τοσα πολλα να θυμηθω , που με πνιγουν. Δεν νομιζω οτι θα μπορεσω ποτε να ξεπερασω την απωλεια σου. Ησουν οικογενεια, δεν ησουν απλα ενα ζωο . Ησουν και εισαι «το παιδι μου». Και ο πονος ειναι μεγαλος. Σκεφτομαι 11 χρονια τωρα τις στιγμες μας, σε θυμαμαι μικρουλη, σε θυμαμαι εκει στο δρομο που σε βρηκα, σε θυμαμαι σε καθε στιγμη. Αυτες οι μνημες ειναι τοσο ανεξιτηλες .....
Αλλα, Πατουση μου, Γατουλη μου, Συντροφακι μου, φαινεται οτι το καντηλι σου εσβησε. Ο κυκλος της ζωης σου εκλεισε. Και μαζι σου κλεινει και ενας κυκλος της δικης μου. Ολη σου η ζωη περνα μπροστα μου. Θυμαμαι τις μερες σου στον ηλιο, θυμαμαι ολες τις ευτυχισμενες σου στιγμες.Το χρουχρουνισμα σου, απο την ευτυχια σου,ηταν βαρυ και βαθυ. Φευγεις εσυ, φευγει και ενα κομματι της ζωης μου.Επελεξες να πας μακρια, να κοιμηθεις μονος σου, να μην εισαι κοντα μου. Τελειωσαν οι ζωες σου, δεν εχεις αλλες να κρατησεις.......Ποναω γατουλη μου, μου λειπεις.
Νοιωθω απεραντη μοναξια. Και θελω εκει στον γατοπαραδεισο, να βρεις τον Πουαρω, την Λολιτα, και να με βλεπετε καθε μερα, μαζι με ολα τα γατια. Και να βλεπεις τη σκεψη μου και να μαθαινεις ποσο σε αγαπω και ποσο σε σκεφτομαι, και ποσο δεν θα παψω να σε σκεφτομαι ποτε. Αφηνεις παρακαταθηκη μεγαλη γατουλη μου. Ξερω οτι θελεις να συνεχισω να βοηθαω ολα τα γατια και τα σκυλια που εχουν αναγκη. Αλλα ο πονος της απωλειας σου ειναι βαρυς Πατουση μου. Και η μοναξια μου μετα απο τον θανατο σου, αβασταχτη. Και οπως με διαλεξες για να σε σωσω, τωρα διαλεγεις να φυγεις, να πας εκει πανω. Και οπως μου ειπε και μια ψυχη, εκει πανω να με περιμενετε με τα αλλα γατια, με τις ουρες σηκωμενες να κανουμε παρεα καποια στιγμη, ξανα.
Μου λειπεις, σε αγαπω, θα σε θυμαμαι για παντα.
Στο Καλο Γατουλη μου
Στο Καλο Συντροφακι μου
Στο καλό Ψυχουλα μου
Στο Καλο Καρδουλα μου
Στο Καλο Φιλε μου
Στο Καλο Πατουση μου
Τρεις μερες τωρα λειπεις, εισαι εξαφανισμενος, δεν μπορω να σε βρω. Τι να σου συνεβη? Καποιος σκυλος να σε βρηκε? Θαβλεπα καπου αιματα. Να σε χτυπησε αυτοκινητο? Θαβλεπα στο δρομο αιματα.
Που νασαι ομως?Κοντα στο σπιτι δεν εισαι, εψαξα ολες τις κρυφες γωνιες. Ναφυγες επειδη δεν αφησα την γατοπορτα ανοικτη να μπεις μεσα? Μα θα ξαναγυριζες..
Να παγιδευτηκες καπου? Πηγα σε ολα τα σπιτια. Τιποτα.Εκτος και αν σε πηρε καποιος, αλλα εσυ δεν καθεσαι, και 10 το βραδυ, ποιος παιρνει γατο?Εκτος και αν διαλεξες να φυγεις, να πας στον γατοπαραδεισο. Ξερω, ολες οι γατες, αν ειναι να πανε να πεθανουν, φευγουν μακρια.Διοτι σε εψαξα παντου, κατω απο καθε δεντρο, οπουδηποτε μπορεις να τρυπωσεις.
Εσυ, ησουν γατος συντηριτικος.Δεν εφευγες μακρια, ησουν στειρωμενος.
Αλλα γερασες Πατουση μου. 11 χρονων κλεισμενα ειχες περασει , 77 ανθρωπινα
Σε εβλεπα, τα τελευταια χρονια, ησουν βαρυς, ξυπνουσες και αργουσες να συνελθεις. Ωρες ωρες δεν μπορουσες να πηδηξεις ευκολα πανω σε τοιχους. Και τα βηματα σου ειχαν βαρυνει.
Απο την πρωτη μερα που σε βρηκα, 20 ημερων σε δρομο στο Χαλανδρι, εγινες το «παιδι μου». Σε εσωσα, σε πηγα σπιτι και ησουν τοσο μικρος, στη χουφτα του χεριου μου χωρουσες.Και οταν εγινες 2 χρονων, οταν διερρηξε το σπιτι μου ενας κλεφτης, σε χτυπησε ασχημα, και ειχες ρηξη διαφραγματος και σηκωτιου. Σε ειχα στο χειρουργειο 4 ωρες, και σε εσωσα, θυμασαι?
Δεν θα ξεχασω τις στιγμες μας σε εκεινο το σπιτι στο Χαλανδρι, στο πρωτο εργενικο μου σπιτι. Που με περιμενες να γυρισω απο τη δουλεια, αργα στις 10 καθε βραδυ. Ησουν μονος ολη μερα και με περιμενες να παιξουμε. Και ετρεχες μεσα στο σπιτι Μικρουλη μου, και κυνηγουσες τα μπαλακια που σου πετουσα. Και μετα, κατακοπος εσυ , και εγω, ερχοσουν πανω μου, στο σβερκο μου, για να κοιμηθεις. Δεν ειχες μαμα, και ειχα γινει εγω η μαμα σου...
Περασες καλυτερα βεβαια στο επομενο σπιτι που ειχα νοικιασει. Ηταν ψηλα, οχι σαν το ισογειο του Χαλανδριου, και μπορουσα να εχω το μπαλκονι ανοικτο και να εισαι και εξω. Εκει σου εφερα ενα αλλο γατι, τη Λολιτα, που ειχα βρει στο δρομο. Τα βρηκατε, αν και η Λολιτα ηταν πιο «ζωηρη». Και οταν πηγα σε αλλο σπιτι, με κηπο, πηγαμε μαζι, αλλα η Λολιτα εφυγε , χτυπημενη απο αυτοκινητο. Εσυ ομως περνουσες καλα στον κηπο αυτο. Ησουν ο Πατερ Φαμιλιας των γατιων. Ολα τα μικρα τα προσεχες, περνουσες με τον τροπο σου ενα κλιμα ειρηνης αναμεσα σε ολες τις γατες του κηπου. Αφηνες ολα τα γατακια να ερθουν να κουρνιασουν πανω σου, ισως γιατι ησουν και εσυ ορφανος και ηξερες τι σημαινει να εισαι ορφανος.
Και ησουν παντα ηρεμος και πραος. Ειχες μεχρι τελους αυτη τη Σοφια. Ο Γερος Σοφος σε ειπα.Ησουν ο μονος βεβαια που πηγαινε πανω στα δωματια και κοιμοταν μαζι μου. Και ο μονος που πηγαινε διακοπες, στον ωρωπο, καθε καλοκαιρι. Και σου αρεσε εκει, ηταν ενας παραδεισος. Εκανες και εκει φιλους, μεγαλωσες και εκει γατακια. Και καθε φορα που σε πηγαινα εκει το εβλεπα, ησουν ευτυχισμενος. Ο Ωροπος ηταν για σενα, το ιδανικο μερος.
Αλλα δεν ηταν ολα ροδινα. Επαθες FIV, το AIDS των γατιων. Το εμαθα οταν σε βρηκα μια μερα να κοιμασαι και να μην μπορεις να σηκωθεις. Αλλα σε εσωσα, μια εβδομαδα σε ειχα στον κτηνιατρο. Αλλα απο τοτε, το ανοσοποιητικο σου συστημα ηταν παντα αδυναμο.
Τωρα που δεν σε εχω εδω, συνειδητοποιω, ποσο Συντροφακι ησουν. Περιμενες να παω στο κρεβατι, για να ερθεις μεχρι το μαξιλαρι και να κοιμηθεις μαζι μου. Ανεβαινες αργα, και αφηνες να πεσει το σωμα σου με την πλατη σου πανω στο κεφαλι μου. Ηθελες να μου πεις, οτι «να, εδω ειμαι». Και εγω, παντα γυρνουσα, σε αγκαλιαζα βαζοντας τα χερια μου κατω, αναμεσα στα ποδια σου και τα εφτανα στο στηθος σου. Και κοιμομασταν μαζι, ζεστα. Η μυρωδια σου ηταν τοσο ομορφη και τοσο γλυκεια, οσο ησουν και εσυ εναγλυκο, καλο, συντροφικο γατι. Ησουν σε αυτα τα 11 χρονια, τα δυσκολα και σημαντικα μου χρονια , εκει. Ησουν το μαξιλαρι μου, το σφουγγαρι μου. Πηρες ολη την αγαπη μου, και της οικογενειας μου. Το επικεντρο ησουν εσυ. Οι διακοπες καθοριζονταν συμφωνα με το ποιος μπορουσε να σε κρατησει. Πηρες αγαπη, αλλα την ανταπεδωσες υπερμετρα περισσοτερο. Και την εισεπραξα, και με τρομαζει το γεγονος οτι αυτη η αγαπη σου θα λειπει απο εδω και μπρος. Δεν θα φυγεις απο τη σκεψη μου ποτε, ποτε. Εμαθα τοσα πολλα απο σενα, τοσα πολλα. Η προσωπικοτητα σου, πολυ δυνατη. Ηξερες να δειχνεις αυτο που ηθελες, μας πηγαινες στο ψυγειο για την κονσερβα σου. Ηθελες παντα χαδια, πολλα χαδια. Και τα αξιζες, αυτα και αλλα τοσα. Και ησουν Συντροφακι, πανω στο γραφειο μου, οταν εγραφα, διαβαζα. Πανω στον καναπε, καθε βραδυ, καθομασταν μαζι , αγκαλια και βλεπαμε τηλεοραση. Εχω τοσα πολλα να θυμηθω , που με πνιγουν. Δεν νομιζω οτι θα μπορεσω ποτε να ξεπερασω την απωλεια σου. Ησουν οικογενεια, δεν ησουν απλα ενα ζωο . Ησουν και εισαι «το παιδι μου». Και ο πονος ειναι μεγαλος. Σκεφτομαι 11 χρονια τωρα τις στιγμες μας, σε θυμαμαι μικρουλη, σε θυμαμαι εκει στο δρομο που σε βρηκα, σε θυμαμαι σε καθε στιγμη. Αυτες οι μνημες ειναι τοσο ανεξιτηλες .....
Αλλα, Πατουση μου, Γατουλη μου, Συντροφακι μου, φαινεται οτι το καντηλι σου εσβησε. Ο κυκλος της ζωης σου εκλεισε. Και μαζι σου κλεινει και ενας κυκλος της δικης μου. Ολη σου η ζωη περνα μπροστα μου. Θυμαμαι τις μερες σου στον ηλιο, θυμαμαι ολες τις ευτυχισμενες σου στιγμες.Το χρουχρουνισμα σου, απο την ευτυχια σου,ηταν βαρυ και βαθυ. Φευγεις εσυ, φευγει και ενα κομματι της ζωης μου.Επελεξες να πας μακρια, να κοιμηθεις μονος σου, να μην εισαι κοντα μου. Τελειωσαν οι ζωες σου, δεν εχεις αλλες να κρατησεις.......Ποναω γατουλη μου, μου λειπεις.
Νοιωθω απεραντη μοναξια. Και θελω εκει στον γατοπαραδεισο, να βρεις τον Πουαρω, την Λολιτα, και να με βλεπετε καθε μερα, μαζι με ολα τα γατια. Και να βλεπεις τη σκεψη μου και να μαθαινεις ποσο σε αγαπω και ποσο σε σκεφτομαι, και ποσο δεν θα παψω να σε σκεφτομαι ποτε. Αφηνεις παρακαταθηκη μεγαλη γατουλη μου. Ξερω οτι θελεις να συνεχισω να βοηθαω ολα τα γατια και τα σκυλια που εχουν αναγκη. Αλλα ο πονος της απωλειας σου ειναι βαρυς Πατουση μου. Και η μοναξια μου μετα απο τον θανατο σου, αβασταχτη. Και οπως με διαλεξες για να σε σωσω, τωρα διαλεγεις να φυγεις, να πας εκει πανω. Και οπως μου ειπε και μια ψυχη, εκει πανω να με περιμενετε με τα αλλα γατια, με τις ουρες σηκωμενες να κανουμε παρεα καποια στιγμη, ξανα.
Μου λειπεις, σε αγαπω, θα σε θυμαμαι για παντα.
Στο Καλο Γατουλη μου
Στο Καλο Συντροφακι μου
Στο καλό Ψυχουλα μου
Στο Καλο Καρδουλα μου
Στο Καλο Φιλε μου
Στο Καλο Πατουση μου
Last edited:
