Τέλος καλό ολα καλά ,Συντροφακι μου

[Σπύρος Παναγιωτόπουλος]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Mε εκανες και δακρυσα πρωι-πρωι!
Απ´την αλλη μερια, χαιρομαι που υπαρχουν ανθρωποι σαν κι εσενα!
Κουραγιο φιλε μου. Σε καταλαβαινω γιατι εχω βρεθει στη θεση σου.

 

[Τακης Πετροπουλος]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Αυτά τα κείμενα δικαιώνουν την άρνηση μου να μπει ζωντανό στο σπίτι...
Αυτές οι απώλειες πονάνε πολύ

 

[takisot]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Kουραγιο φιλε, ετσι ειναι ο κυκλος της ζωης....

 

[Μελίδης Μιχάλης]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Α ρε Βασίλη πόσο σε καταλαβαίνω. Κουράγιο.

 

[Tzimisce]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Κουράγιο ρε φίλε! Μόνο όποιος έχει νοιώσει την αγνή αγάπη ενός τέτοιου φίλου μπορεί να σε καταλάβει.
Εγώ αφού έχασα τη γατούλα μου δεν θέλω να μπεί στο σπίτι άλλο κατοικίδιο. Πονάει πολύ.

 

[Μιχάλης Κορ.]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Εύχομαι να τον βρεις κ να μην έχεις κλείσει ο κύκλος του...

Αν όχι, τότε κράτα τις αναμνήσεις σου γιατί είναι ότι καλύτερο...

 

[doros]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Κουράγιο!!! Ελπίζω απλώς να ξαναγυρίσει.

(Με το μήνυμα σου αυτό εξέφρασες όλους τους φόβους που έχω σχετικά με το σκυλάκι μας)

 

[Simos.I]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Βασίλη κουράγιο, συνήθως δεν γυρίζουν πίσω, κάπως έτσι είχα χάσει και εγώ τον Τάκη, ένα κόκκινο γατί που ήταν μαζί μου πάρα πολλά χρόνια.

 

[Νανόπουλος Γιάννης]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και μερικές φορές δεν πεθαίνει ποτέ, απλά ίσως γιατί έτσι χρειάζεται να γίνει.....η ζωή συνεχίζεται πάντα σε ανθρώπους και ζώα ίσως πιό δίκαιη η περισσότερο άδικη γιά <κάποιους> και γιά <κάποια>.
Βεβαίως η υπερβολή τις στιγμές του χαμού, είναι απολύτως ανθρώπινη και σεβαστή και δύσκολα μπορείς να της βάλεις όρια....μετά πάντως απο μιά ταραχή ο χρόνος φέρνει χωρίς να το καταλάβουμε και την γαλήνη κάποια στιγμή.Εύχομαι Βασίλη η τελαυταία να σε επισκευτεί σύντομα.

 

[Filotech]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

To κείμενό σου, Βασίλη, με συγκλόνισε κυριολεκτικά, γιατί μου θύμισε οικεία κακά. Λίγα χρόνια πριν πέθανε - με τον τρόπο που μόνο οι γάτες ξέρουν να πεθαίνουν - ο γάτος μου, που με συντόφεψε 16 ολόκληρα χρόνια. Συμπάσχω, φίλε μου! Κάνε κουράγιο και ας μείνουν στη θύμησή σου οι ατέλειωτες ευτυχισμένες στιγμές.
Σου αφιερώνω ένα πολύ τρυφερό ποίημα από το ωραιότατο "Βιβλίο των γάτων" του Νίκου Δήμου:

ΝΙΝΙ

Πώς ξέρει, κάθε φορά που πονάω,
κι έρχεται κοντά μου
όλο μάτια.
Πώς ξέρει, κάθε φορά που σκέφτομαι,
και κάθεται ακίνητη
να συγκεντρωθώ.
Πώς με νιώθει, πριν από μένα,
και κινείται σωστά,
πατάει άψογα,
στέκεται σίγουρα,
πάντα.
Τόσα χρόνια γάτα μου,
ούτε μια λάθος στιγμή.
Ποιός άνθρωπος,
ποιός άνθρωπος
θα το μπορούσε;

 

[longbow]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Κουράγιο ρε φίλε! Μόνο όποιος έχει νοιώσει την αγνή αγάπη ενός τέτοιου φίλου μπορεί να σε καταλάβει.
Εγώ αφού έχασα τη γατούλα μου δεν θέλω να μπεί στο σπίτι άλλο κατοικίδιο. Πονάει πολύ.

+10000000

Ακόμη θυμάμαι τον τρόπο που με είχε κοιτάξει ένας γάτος μου οταν εφευγε για τη βόλτα του. Με κοίταξε λες και με αποχαιρετούσε αφού δεν ξαναγύρισε ποτέ και με φώναξαν να πάω να μαζέψω το πτώμα του. Τι στο διά@λο, διαίσθηση έχουν?

Πως μπόρεσες και τα έγραψες ολα αυτά, Βασίλη?

Τωρα τα διάβασα και πάλι θυμήθηκα ολα τα ζωντανά που είχα και έχασα...

Και πάντα αναρωτιόμουν αν υπάρχουν και άλλοι "ευαίσθητοι" ανθρωποι που μπορούν να εκφράσουν τη στεναχώρια τους για την απώλεια ενός ζώου...


Καλή δύναμη

 

[Johnkokk]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Οποιος δεν εχει συνυπάρξει με κάποιο ζωάκι, ισως να μας χαρακτηρίσει γραφικούς.Ομως σε καταλαβαίνω απόλυτα.Και το δέσιμο που νιώθει κανείς με κάποιο ζωάκι, είναι αυτό που με κάνει διστακτικό στο να έχω ξανά κάποιο.

Ευχομαι οι καλές σας στιγμές να σε συντροφεύουν πάντα.

 

[Photis]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Μου θύμισες τον David και τον Michael, δύο νεογέννητα που τα παρατήσανε έξω από την πόρτα μου για να πεθάνουν, πριν καν πιουν το πρώτο μητρικό γάλα. Προσπάθησα να τα σώσω, έγινα μάνα και πατέρας τους για ενάμισυ μήνα μέσα στο καλοκαίρι, σε πείσμα όλων των κτηνιάτρων που μου έλεγαν ότι δεν θα επιβιώσουν, και πάνω που τα έβλεπα να αρχίζουν να ξεπετάγονται, μου πέθαναν. Πρώτα ο David και μετά ο Michael. Αφού τα έκλαψα όσο δεν ξαναέκλαψα στη ζωή μου, είπα ότι δεν θα κρατήσω ποτέ κατοικίδιο. Μέχρι που φέτος μας ήρθε η Ήρα, λόγω εγκυμοσύνησης της ιδιοκτήτριας, την οποία κρατάμε τις περισσότερες ώρες της μέρας. Και μόνο το πως κάνει όταν με βλέπει να επιστρέφω σπίτι, είναι απλά απίστευτο.

Βασίλη, δεν ξέρω πως μπορείς να νιώθεις, απλά σου εύχομαι καλή δύναμη, και να τον θυμάσαι πάντα τον Πατούση σου.

 

[Yperion]

Re: Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Μπορω να σε καταλαβω Βασιλη. Ακομη θυμαμαι τι κλαμα εριξα πριν αρκετα χρονια οταν εχασα την γατα μου (την ελεγα Πουφη). Την χτυπησε αυτοκινητο και της εσπασε τα δυο ποδια. Εζησε δυο ημερες και πεθανε.

Καμια φορα τα ζωα εχουν περισσοτερη "ανθρωπια" απο τους ανθρωπους.

 

[Γιώργος.Χ]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Κουράγιο ρε φίλε! Μόνο όποιος έχει νοιώσει την αγνή αγάπη ενός τέτοιου φίλου μπορεί να σε καταλάβει.
Εγώ αφού έχασα τη γατούλα μου δεν θέλω να μπεί στο σπίτι άλλο κατοικίδιο. Πονάει πολύ.

Μια από τα ιδια και εγώ δυστυχώς ....

 

[kokar]

Re: Στο Καλο, Συντροφακι μου

......

 

[ANNA]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Είναι δύσκολο να βρω λόγια Βασίλη. Ξέρω καλά πώς είναι να χάνεις ένα σύντροφο. Να γυρνάς στο σπίτι και να κοιτάς μήπως είναι στη θέση του, αν και ξέρεις καλά ότι θαύματα δε γίνονται...

Μείνε με τις όμορφες στιγμές σαν ανάμνηση και ο χρόνος θα κάνει για άλλη μια φορά τη δουλειά του.

 

[marielli]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Σίγουρα ο Πατούσης ήταν ένας βαθυστόχαστος φιλόσοφος κρυμμένος στην σιωπή που περιβάλει τους τετράποδους φίλους μας ´ σιωπή πολύτιμη, που περιέχει ωστόσο την επικοινωνία με όσους τους αγαπούν. Γιατί η αγάπη είναι το μυστικό κλειδί αυτής της νοερής επικοινωνίας. Ένα βαθύ τους βλέμμα στα μάτια μας, μπορεί κι αποκρυπτογραφεί όλα όσα νιώθουμε για κείνα. Οι σκέψεις μας βρίσκουν ανταπόκριση πάνω τους, τα συναισθήματά μας δένονται μαζί τους σαν σε συγκοινωνούντα δοχεία. Και μέσα σ' αυτό τον σύντομο κύκλο της ζωής τους, καθώς ο συμπυκνωμένος τους χρόνος φέρνει απόσταγμα όλα της φύσης τα νοήματα, αποκτούνε τη Γνώση. Ακόμη και την ώρα της αναχώρησής τους γνωρίζουν, κάτι που εμείς αγνοούμε, κι αποτραβιόνται αξιοπρεπώς, αρνούμενοι ν' αγκιστρωθούν ζητιανιάρικα σε μια ζωή που τους κλείνει την πόρτα. Δεν είναι φιλοσοφική στάση αυτή;

Μαριέλλη Σφακιανάκη​

 

[longbow]

Re: Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Σίγουρα ο Πατούσης ήταν ένας βαθυστόχαστος φιλόσοφος κρυμμένος στην σιωπή που περιβάλει τους τετράποδους φίλους μας ´ σιωπή πολύτιμη, που περιέχει ωστόσο την επικοινωνία με όσους τους αγαπούν. Γιατί η αγάπη είναι το μυστικό κλειδί αυτής της νοερής επικοινωνίας. Ένα βαθύ τους βλέμμα στα μάτια μας, μπορεί κι αποκρυπτογραφεί όλα όσα νιώθουμε για κείνα. Οι σκέψεις μας βρίσκουν ανταπόκριση πάνω τους, τα συναισθήματά μας δένονται μαζί τους σαν σε συγκοινωνούντα δοχεία. Και μέσα σ' αυτό τον σύντομο κύκλο της ζωής τους, καθώς ο συμπυκνωμένος τους χρόνος φέρνει απόσταγμα όλα της φύσης τα νοήματα, αποκτούνε τη Γνώση. Ακόμη και την ώρα της αναχώρησής τους γνωρίζουν, κάτι που εμείς αγνοούμε, κι αποτραβιόνται αξιοπρεπώς, αρνούμενοι ν' αγκιστρωθούν ζητιανιάρικα σε μια ζωή που τους κλείνει την πόρτα. Δεν είναι φιλοσοφική στάση αυτή;

Μαριέλλη Σφακιανάκη​

:SFGSFGSF::SFGSFGSF:

 

[Μπελλος Ευαγγελος]

Απάντηση: Στο Καλο, Συντροφακι μου

Σίγουρα ο Πατούσης ήταν ένας βαθυστόχαστος φιλόσοφος κρυμμένος στην σιωπή που περιβάλει τους τετράποδους φίλους μας ´ σιωπή πολύτιμη, που περιέχει ωστόσο την επικοινωνία με όσους τους αγαπούν. Γιατί η αγάπη είναι το μυστικό κλειδί αυτής της νοερής επικοινωνίας. Ένα βαθύ τους βλέμμα στα μάτια μας, μπορεί κι αποκρυπτογραφεί όλα όσα νιώθουμε για κείνα. Οι σκέψεις μας βρίσκουν ανταπόκριση πάνω τους, τα συναισθήματά μας δένονται μαζί τους σαν σε συγκοινωνούντα δοχεία. Και μέσα σ' αυτό τον σύντομο κύκλο της ζωής τους, καθώς ο συμπυκνωμένος τους χρόνος φέρνει απόσταγμα όλα της φύσης τα νοήματα, αποκτούνε τη Γνώση. Ακόμη και την ώρα της αναχώρησής τους γνωρίζουν, κάτι που εμείς αγνοούμε, κι αποτραβιόνται αξιοπρεπώς, αρνούμενοι ν' αγκιστρωθούν ζητιανιάρικα σε μια ζωή που τους κλείνει την πόρτα. Δεν είναι φιλοσοφική στάση αυτή;

Μαριέλλη Σφακιανάκη​

:SFGSFGSF::SFGSFGSF: