The Lab FM - season 2.
- Thread starter Κωστας Λυμπεροπουλος
- Start date
- 17 June 2006
- 14,350
Εμένα προσωπικά, με ενδιαφέρει μία εκπομπή-πρόταση. Το κοινό της, το διαμορφώνει πολύ γρήγορα μόνη της. Ο ακροατής καταλαβαίνει σχεδόν αμέσως αν 'του κάνει' ή όχι και τι καπνό φουμάρει αυτός που είναι πίσω απ το μικρόφωνο.
Πιστεύω πως μία εκπομπή, όπως και ένα κείμενο που το αφήνεις 'ορφανό' μέσα στο διαδίκτυο, είναι, στην ουσία, ένα χάρτινο βαρκάκι που το αμολάς στο ρυάκι χωρίς να ξέρεις ποιός θα το βρεί και σε τι μπορεί να του χρησιμεύσει. Η διαφορά, κατ εμέ, είναι πως, στην εκπομπή, Δεν θα βάλεις πράγματα που ενδεχομένως ακούς στο σπίτι σου αλλά τα θεωρείς ιδιαίτερα ...hostile ακόμη και για ένα εξειδικευμένο κοινό. Εγώ πχ, δεν έβαλα Cecil Taylor ή Simon Nabatov. Εβαλα μόνο εκείνα τα κομμάτια του Scott Walker που θεωρώ σχετικά προσβάσιμα. Δεν έβαλα Peter Brotzmann που, φαινομενικά, είναι κακοφωνία αλλά αν επιμείνεις, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για έναν μεγάλο σύγχρονο ρομαντικό. Για τέτοια ακούσματα μπορείς κάλλιστα να γράφεις και όποιος θέλει ας πάει να τα ψάξει και να τα βρεί μόνος του, όπως άλλως τε έκανες και εσύ, και μάλιστα σε καιρούς που δεν ήταν όλα free και η τσέπη σου μάτωνε (no regrets though: curiosity killed the cat :music-smiley-005: ).
Η εκπομπή διαφέρει: ο άλλος αφιερώνει τον χρόνο του, μία ή δύο ώρες, το δικό σου ego-tripping δεν τον αφορά. Δεν είναι ένα κείμενο που θα διαβάσει λίγο και, ανάλογα, θα μείνει ή θα φύγει. Επιβάλλεται κοντολογής να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου.
Θεωρώ πως, εδώ και πολύ καιρό, το μόνο που μου έχει απομείνει είναι να μιλάω για τα δικά μου. Γι αυτά που αγαπάω και ξέρω καλά: εννοώ μοναξιές στο πέλαγος, 'στραβές' ψηφίδες στο μωσαϊκό, Προσωπικούς καλλιτέχνες. Οι υπόλοιποι με αφορούν μόνο πληροφοριακά - και όχι όλοι τους φυσικά.
Πιστεύω πως μία εκπομπή, όπως και ένα κείμενο που το αφήνεις 'ορφανό' μέσα στο διαδίκτυο, είναι, στην ουσία, ένα χάρτινο βαρκάκι που το αμολάς στο ρυάκι χωρίς να ξέρεις ποιός θα το βρεί και σε τι μπορεί να του χρησιμεύσει. Η διαφορά, κατ εμέ, είναι πως, στην εκπομπή, Δεν θα βάλεις πράγματα που ενδεχομένως ακούς στο σπίτι σου αλλά τα θεωρείς ιδιαίτερα ...hostile ακόμη και για ένα εξειδικευμένο κοινό. Εγώ πχ, δεν έβαλα Cecil Taylor ή Simon Nabatov. Εβαλα μόνο εκείνα τα κομμάτια του Scott Walker που θεωρώ σχετικά προσβάσιμα. Δεν έβαλα Peter Brotzmann που, φαινομενικά, είναι κακοφωνία αλλά αν επιμείνεις, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για έναν μεγάλο σύγχρονο ρομαντικό. Για τέτοια ακούσματα μπορείς κάλλιστα να γράφεις και όποιος θέλει ας πάει να τα ψάξει και να τα βρεί μόνος του, όπως άλλως τε έκανες και εσύ, και μάλιστα σε καιρούς που δεν ήταν όλα free και η τσέπη σου μάτωνε (no regrets though: curiosity killed the cat :music-smiley-005: ).
Η εκπομπή διαφέρει: ο άλλος αφιερώνει τον χρόνο του, μία ή δύο ώρες, το δικό σου ego-tripping δεν τον αφορά. Δεν είναι ένα κείμενο που θα διαβάσει λίγο και, ανάλογα, θα μείνει ή θα φύγει. Επιβάλλεται κοντολογής να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου.
Θεωρώ πως, εδώ και πολύ καιρό, το μόνο που μου έχει απομείνει είναι να μιλάω για τα δικά μου. Γι αυτά που αγαπάω και ξέρω καλά: εννοώ μοναξιές στο πέλαγος, 'στραβές' ψηφίδες στο μωσαϊκό, Προσωπικούς καλλιτέχνες. Οι υπόλοιποι με αφορούν μόνο πληροφοριακά - και όχι όλοι τους φυσικά.