Μόλις επέστρεψα από την μοναδική κλειστή αίθουσα στη Σαντορίνη, η οποία δεν ήταν προφανώς IMAX αλλά είχε αξιοπρεπέστατη εικόνα από Barco laser projector και απλά οκ ήχο.
Η ταινία ήταν όπως είπαν και οι συμφορουμιτες Έπος. Καθηλωτική, με εξαιρετικό ρυθμό, εξαιρετικές ερμηνείες και τρομερά δουλεμένο storyline που σε κρατούσε κολλημένο στη καρέκλα μέχρι το τέλος. Η ατμόσφαιρα της ταινίας ήταν αντάξια των παθών του Οδυσσέα στον δρόμο για την Ιθάκη, ήτοι gritty, moody, καθόλου “illustre”. Παρότι ξέρουμε την ιστορία από μικρά παιδιά, στη τελική σκηνή με τους μνηστήρες είχαμε αγωνία για την τύχη του Οδυσσέα.
Chappeau στον Nolan που αντιμετώπισε τον διαχρονικό αυτόν μύθο με μεγάλο σεβασμό αλλά και φρέσκια ματιά, προσφέροντας μας ένα ακόμα κινηματογραφικό αριστούργημα.
Η ταινία ήταν όπως είπαν και οι συμφορουμιτες Έπος. Καθηλωτική, με εξαιρετικό ρυθμό, εξαιρετικές ερμηνείες και τρομερά δουλεμένο storyline που σε κρατούσε κολλημένο στη καρέκλα μέχρι το τέλος. Η ατμόσφαιρα της ταινίας ήταν αντάξια των παθών του Οδυσσέα στον δρόμο για την Ιθάκη, ήτοι gritty, moody, καθόλου “illustre”. Παρότι ξέρουμε την ιστορία από μικρά παιδιά, στη τελική σκηνή με τους μνηστήρες είχαμε αγωνία για την τύχη του Οδυσσέα.
Chappeau στον Nolan που αντιμετώπισε τον διαχρονικό αυτόν μύθο με μεγάλο σεβασμό αλλά και φρέσκια ματιά, προσφέροντας μας ένα ακόμα κινηματογραφικό αριστούργημα.
