- 17 June 2006
- 50,102
Όπως παρα πολλοί καλλιτέχνες μετά το 2000, ο John Mayer ανήκει σ αυτούς που δεν ασχολούνται τα ΜΜΕ αν δεν έχουν έρθει στην Ελλάδα να "τραγουδήσουν" ή να έχουν κάνει τεράστια σκάνδαλα ...(απ αυτά που τους ενδιαφέρουν). Κι όμως θεωρείται από τους πιό επιτυχημένους μουσικούς εκτός χιπ χιπ, μαύρης ή λατίνοαπωανατολίτικης σκηνής με μεγάλες διακρίσεις και το κυριώτερο ποιοτικής παρουσίας.
Όπως πολλοι νέοι που ασχολήθηκαν με τη μουσική στα 19 του χρόνια αποφάσισε να το πάρει στα σοβαρά και γράφτηκε στο Berklee. Πολύ γρήγορα όμως αποφάσισε με τον συμμαθητή του Clay Cook να το γυρίσουν στο ντουέτο μπας και βγάλουν τα προς το ζειν. Γρήγορα τα κατάφεραν και μόλις τα τσούγκρισαν ο Mayer έβγαλε ένα EP με τέσσερα τραγούδια που με την τότε άνθηση του διαδικτύου είχε μεγάλη επιτυχία. Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν αργότερα στον πρώτο του διαδικτυακό και υλικό δίσκο Room for Squares.
Η μουσική του σε πρώτη θεώρηση είναι ποπ. Όμως αντί να είναι αυτό που φαινομενικά ακούγεται από την αρχή, απλά τραγούδια των τριών ακόρντων, ξαφνικά επεκτείνονται σε άλλους δρόμους. Πολύ γρήγορα έρχονται δανεισμοί από jazz, blues και ροκ, αλλά από americana, folk ή και country. Αντίστοιχα πολλά από τα τραγούδια του βασισμένα στην κιθάρα, αρχικά ακουστική και αργότερα ηλεκτρική, είναι σε ανοικτά κουρδίσματα (κάτι που έκαναν στον παρελθόν δεκάδες μουσικοί όπως Joni Mitchell, Jimmy Page κ.α.) παίρνοντας έτσι ένα διαφορετικό ύφος. Το υφος και το είδος ήταν φρέσκο και ελκυστικό. Απο την αρχή θεωρήθηκε ως χαρισματικός κιθαρίστας, αν μη τι άλλο, με προσωπικό ήχο, για να εξελιχτεί γρήγορα σε δεινό κιθαρίστα, επωνομαζόμενο ως Slowhand Jr, παίζοντας τα πάντα και τολμώντας τα πάντα, χωρίς να ιδρώσει, από Jimi Hendrix έως SRV.
Η πορεία του μεγάλη, στο τέταρτο του αιώνα που ακολούθησε. Ο πρώτος δίσκος Room for Squares πούλησε 5.5 εκατομύρια. Γρήγορα ακολούθησε ο δεύτερος Heavier Things, που πήγε νούμερο 1 αν και πούλησε λιγότερο. Στον δεύτερο δίσκο ξεκινούν οι συνεργασίες με τεράστια ονόματα ενώ συνεργάζεται με τον Steve Jordan (σ.σ. σήμερα ντραμερ στους Rolling Stones)
Παράλληλα ενώ ο ήχος του σκληραίνει προς το ροκ, δημιουργεί το Trio με τον δεινό μπασίστα Pino Palladino και τον προαναφερθέντα Steve Jordan και κυκλοφορεί ένα ακόμα δίσκο.
Αργότερα έρχεται ο τρίτος δίσκος που τον καθιερώνει το Continuum το 2006 που συνοδεύεται με τεράστιες περιοδείες. Ο ήχος του πλέον είναι μεστός, ιδιαίτερα εξευγενισμένος, οι συνθέσεις πιό σοβαρές και σοφιστικέ χωρίς να ξεφεύγει ώρες ώρες από τα πόπ πρότυπα, αλλά μακάρι να υπήρχε άλλη τέτοια πόπ στα 2000.
Το 2008 κυκλοφορεί το live, Where the light is, ουσιαστικά μια ταινία από ζωντανή εμφάνιση, μαζί με άλλο έξτρα υλικό και συνεντεύξεις στα παρασκήνια. Το φιλμ/συναυλία περιλαμβάνει τρια σετ, μόνος ακουστικό, με το trio και με το συγκρότημά του.
Ακολουθεί το Battle Studies. Το ύφος λίγο γυρίζει προς το ακουστικό, ενώ πάλι είναι νούμερο 1, με μια εμφανή κόπωση. Σύντομα εμφανίζει προβλήματα υγείας στις φωνητικές χορδές του, μια μορφή καλοήθους γρανουλώματος. Υποβλήθηκε σε 3-4 χειρουργεία και έμεινε εκτός δημοσιότητας για δυο χρόνια και θεραπεία αφωνίας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, όντας πρώτο πρόσωπο στις ΗΠΑ, οι δημόσιες εμφανίσεις, δραστηριότητες, reality, πολλές διάσημες (κυριολεκτικά) φιλενάδες, αλλά και αλλοπρόσαλλες δημόσιες δηλώσεις σχετικά με τις σχέσεις του τον διατήρησαν στην πρώτη σελίδα και ίσως έκαναν περισσότερο κακό στην καριέρα του.
Επανήλθε στην δισκογραφία με το Born and Raised που είχε διακοπεί λόγω υγείας, Paradise Valley το 2013 και μετά με το Dead & Company (συνεργασία με τους Grateful dead), και The Search for Eveything. Η πιο προσφατη δουλειά του είναι το Sob Rock από το 2021. Όλοι οι δίσκοι του έχουν επιμεληθεί από τον ίδιο για τα εξωφυλλα.
Οι τελευταίοι του δίσκοι δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθούν αδιάφοροι, το ταλέντο του είναι εκεί, η διεύρυνση υπάρχει, το κυνήγι των νέω ρευμάτων επίσης, αλλά δεν διαθέτουν την φρεσκάδα των 4 πρώτων.
Εχει πουλήσει πάνω από 25 εκατομύρια δίσκους, προτάθηκε για 19 grammy και πήρε 7. Εχει παίξει και περιοδεύσει με τα μεγαλύτερα ονόματα της ροκ μουσικής, you name them. Υπήρχε παρουσιαστής στην τηλεόραση, είχε δικό του reality, έχει μια από τις ακριβότερες συλλογές ρολογιών, μετά από κιθάρες....
Ως κιθαρίστας θεωρούνταν για πολλά χρόνια ο άνθρωπος της Fender και μάλιστα της Stratocaster. Πάντα στα πλαίσια του ήχου της, διαμόρφωσε το δικό του ιδίωμα. Και για πολλά χρόνια ήταν ο άνθρωπος του Custom Shop της Fender που του έφτιαχνε τις δικές του Signature κιθάρες, οι οποίες γίνονταν ανάρπαστες, είτε σε γιαλιστερές εκδόσεις είτε σε reliced....
Το ίδιο έγινε και με την Martin για τις ακουστικές κιθάρες. Η signature που πουλούσε η Martin με το όνομά του ξεπερνούσε τις 15000 δολάρια.
Το 2014 σταμάτησε την συνεργασία του με την Fender δηλώνοντας ότι η ποιότητα δεν ήταν όπως είχαν συμφωνήσει τα πρώτα χρόνια. Συνεργάστηκε τότε με τον Paul Reed Smith (γνωστό κυρίως από τις κιθάρες που φτιάχνει για τον Santana) και παρουσίασαν το μοντέλο Silver Sky, μια ουσιαστικά replica με βελτιώσεις της Stratocaster που πούλησε σαν ζεστά ψωμάκια.
Οπτικά διαφέρουν σε πρώτη εικόνα μόνο στο headstock. Οι άλλες βελτιώσεις είναι ουσιαστικές αλλά αόρατες σε πρώτη ματιά από μη σχετικό. Ηχητικά και με τις δυο παίζει ακριβώς το ίδιο, πολλοί λένε με την Fender ίσως καλύτερα, αλλά ποιός νοιάζεται.
Η διαμάχη με την Fender κορυφώθηκε πριν ένα μήνα, όταν η Fender μήνυσε τους πάντες εκτός αμερικής (εκεί το σχήμα της Stratocaster θεωρήθηκε ήδη Public Domain) για κλοπή του σχήματος της κιθάρας. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η αγωγή γίνεται μεν για φτηνούς απωανατολίτες ή εκ γερμανίας αντιγραφείς, αλλά κυρίως η Fender είχε στο μάτι τον Paul Reed Smith.
Η ιστορία θα έχει μέλλον.
Ο Mayer επίσης παίζει με ενισχυτές σχεδιασμένους από τον Alexander Dumble (σ.σ. υπάρχουν ελάχιστοι στον κόσμο και λίγοι τυχεροί τους διαθέτουν, Santana, Robben Ford, Larry Carlton, SRV) που για πολλούς θεωρείται ο ήχος του.
Ο John Mayer μέσα σε 25 χρόνια έζησε μια ζωή λάμψης και έχει μέλλον.
Πέρασε ό,τι μπορεί να περάσει ένας νέος μουσικός που στα 20 ρίχνεται στη δίνη της επιτυχίας (βλ. Voltures), και τα 25 χρόνια φαίνονται να περανάνε χαρακτηριστικά από την φωτογραφία στον πρώτο δίσκο σε εκείνες στους επόμενους. Το χαμογελαστό παιδί, σοβάρεψε, αγρίεψε, αλλά κάτι κερδίσαμε (μαζί μ αυτόν) και εμείς με τη μουσική του. Ο χρόνος θα δείξει.
Αν πιστεύετε ότι η μουσική τελείωσε πίσω στα 70'ς όπως εγώ, είναι μια καλή εξαίρεση στον κανόνα.
Ακούσματα.
Room for Squares. 2001.
Υλικό από το 1999 από όταν ήταν ακόμα με τον Cook, που εχει συμμετοχή στη σύνθεση. Τυπκή παραγωγή και χαρακτηριστικά πρώτου δίσκου ταλέντου σε εταιρεία. Δεν πετάς τίποτα. No such things, Why Georgia, Neon, Your body is a Wonderland, Back to you....
****1/2,4
Heavier Things. 2003.
Σοβαρότερος παραγωγός, σκληρότερος ήχος. Clarity, Daughters, split Screen Sandess, Home life, Come back to bed. Αλλαγή ύφους.
****, 4
Continuum. 2006.
Ίσως ο πιο ώριμος. Παραγωγή Steve Jordan. Παίζουν Jordan, Palladino, Willie Weeks, Ben Harper, Badrena, Larry Goldings, Charlie Hunter. Waiting for the world to change, I dont trust myself, Gravity, Vultures, Stop this train, Dreaming with a broken heart.
****1/2,5
Battle studies. 2009.
Λίγο πριν εμφανιστούν τα προβλήματα. Jordan, Palladino, Iam McLagan, Robbie McIntosh, Waddy Wachtel. Who says, Heartbreak Warfare, Half of my Heart.
****,5
Where the light is. 2008.
Εδώ βρίσκει κανείς τα πάντα ίσως. Όπως επίσης η ταινία είναι ιδαίτερα αντιπροσωπευτική. Δείτε την υπάρχει στο διαδίκτυο με τον τίτλο αυτό. Μουσικοί οι προηγούμενοι
*****,5
