Όλα προχωράνε και όλα εξελλίσσονται. Προς τα που κανείς δεν ξέρει, αν είναι καλύτερα, χειρότερα ή απλά διαφορετικά.
Αλλά νομίζω ότι όσοι έχουν το γενικότερο κόλλημα στο χαρακτήρα τους να ψαχτούν περισσότερο από το μέσο όρο για κάτι, δύσκολα το χάνουν τελείως.
- Όταν ήμουν μικρότερος χαμός με υπολογιστές και home cinema - να μην αναφερθώ για τις 4-5 κατά ελάχιστον επισκέψεις σε κινηματογραφική αίθουσα το μήνα. Πια αν βρεθεί χρόνος για μια ταινία ή μια σειρά στον καναπέ το βράδυ με τον ήχο χαμηλομένο να μην ξυπνήσουν τα παιδιά καλά να λέμε. Σινεμά πια σχεδόν αποκλειστικά για παιδικές ταινίες.
- Η cdοθήκη ακόμη υπάρχει...αλλά μαζεύει σκόνη. Από τη στιγμή που ψηφιοποιήθηκαν όλα, στήθηκε καλά το foobar να παίζει με το DAC και τα near field ηχεία, να λέμε καλά που ακούμε κανένα κομμάτι...πάνε οι εποχές που πραγματικά έκανες ακρόαση ενός δίσκου σαν ένα σύνολο αγγίζοντας το booklet κλπ.
- Το τηλεσκόπιο πια βγαίνει για να δούμε τη σελήνη, τους δορυφόρους του Δία (3-4 συνήθως) και τα δακτυλίδια του Κρόνου (που κάπου διάβασα ότι θα κάνουμε καιρό για να τον ξαναδούμε - μπορεί να διάβασα και λάθος).
- Αυτοκίνητο...καλά πια μόνο το οδηγώ...
Αλλά το μικρόβιο είναι εκεί
- Παρασκευή μπύρας μόνος στο σπίτι...έχει μπει και αυτό στον πάγο 5 χρόνια τώρα αλλά φαίνεται να ξαναβγαίνει.
- Καφές...ωραίο και...γρήγορο...χόμπυ ο εσπρέσσο.
- Ρολόγια, μικρά, εύκολα και ακόμη και αν δεν έχεις χρόνο κάποιο λουράκι θα αλλάξεις κάτι θα δοκιμάσεις.
Τα βιβλία φυσικά θα είναι εκεί όσο ζούμε ακόμη και αν από τον Asimov και τον Clarke πια είμαστε με τον Liu Cixin και τον Scalzi.
Και η μόνη διαχρονική συνήθεια σχεδόν 20 χρόνια...avclub...αλλάζει η συχνότητα που επισκέπτεσαι, αλλάζουν οι κατηγορίες, αλλάζουν πολλά, αλλά εδώ ακόμη να πληκτρολογείς σε ένα...φόρουμ, νιώθοντας δεινόσαυρος που δεν μπορείς να μπεις στη λογική των μηνυμάτων με ημερομηνία λήξης και λήθης...