Λοιπόν, είναι απ αυτές τις περιπτώσεις που έχω βιώσει στην ζωή μου και που φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος.
Την ταινία την είδα την πρώτη φορά και απλά μου άρεσε αν και το φινάλε ήταν λίγο υπερβολικό.
Την περασμένη εβδομάδα την ξαναείδα για χάρη ενός φίλου μου και ενθουσιάστηκα.
Τι να πρωτογράψω? Η σκηνοθεσία, το στήσιμο,τα σκηνικά,η ατμόσφαιρα,οι ερμηνείες (όλες με τα μάτια κυρίως)και τελικά η Μουσική..
Μια μουσική συγκλονιστική ,περιγραφική,άλλοτε λιτή και απόκοσμη και άλλοτε πλούσια,δυναμική με ξεσπάσματα απόγνωσης αλλά πάντα ταιριασμένη καρέ καρέ με όλη την ταινία.Η δε κορύφωσή της προς το τέλος και οι μπαρόκ αναφορές της (ειδικά εκεί που ο πρωταγωνιστής "σκαρφαλώνει" και πλησιάζει το τελευταίο θύμα)είναι ονειρική και ανατριχιαστική ταυτόχρονα.
Μια μοναδική εκτέλεση/ερμηνεία από την Berliner Philharmoniker υπο την διεύθυνση του Simon Rattle.
Εξακολουθώ να μην έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά είμαι πλεον ενθουσιασμένος με την ταινία (την οποία είχα αδικήσει στην πρώτη προβολή).
Το είχα πάθει και με άλλες ταινίες παλιά,όπως και με τραγούδια/μουσικές.Καμμιά φορά η πρώτη θέαση/ακρόαση μπορεί να μην είναι και η τελική μας κρίση..
Τώρα την έχω και την απολαμβάνω σε HD DVD και φυσικά το soundtrack σε cd.
Απ τις αγαπημένες μου φέτος και για πολύ καιρό και ας διαφωνήσουν πολλοί..
Υ.Γ Βλέποντάς την ξανά δεν μου φάνηκε καθόλου "υπνωτισμένος" ο πρωταγωνιστ'ης.Το αντίθετο.Εχει μια δύναμη στο βλέμμα του που αν παρασυρθείς για λίγο σε καθηλώνει.Εντάξει μερικές σκηνές ήταν ατυχείς αλλά σε πόσες ταινίες δεν συμβαίνει το ίδιο αλλά μας αρέσουν στο σύνολό τους?
Η δε σκηνοθεσία ήταν άκρως περιγραφική,στικτή και ακριβής τις περισσότερες φορές.Η δύναμη και η αφήγηση τόσο της εικόνας όσο και του έργου νομίζω την κάνουν να ξεχωρίζει..
