Tο Καφενείο των Μαστόρων.

Στην Λευκάδα μόνο ελιές είχαμε. Από αυτές που απαιτουν γνώσεις ορειβασίας :(

Ελιές και φακές Εγκλουβής 😀
Μα οι Λευκαδίτες πρίν τον τουρισμό, τα τελευταία 30-40 χρόνια δηλαδή, δεν είχαν να φάνε.
Όλοι έρχονταν απέναντι για μεροκάματο, κυρίως στα βαμβάκια και στα σιτάρια.
Έρχονταν, έπαιρναν τα μετοκάματα τους και μας έλεγαν και βλάχους 😁
Και είχαν δίκιο οι άνθρωποι, Επτανήσιοι γαρ, εγώ για να δω φιλαρμονική έπρεπε να γίνω 10 χρονών, μόνο κλαρίνο στο παγκίρ 😀

Δές εδώ
 
Έτσι ακριβώς. Φτώχεια και πέτρα. Είχε σταματήσει ο χρόνος.
Κάθε καλοκαίρι έπρεπε να πάμε στις γιορτές Λόγου και Τέχνης. Πρωτόγνωρα πράγματα για εμάς που ερχόμασταν από το άλλο νησί με γέφυρα. Υπήρχε ένα δέος, λες και είμασταν στο Παρίσι. Βέβαια τα πανηγύρια είχαν άμεση επιρροή από απέναντι.