Ένας κουλτουριάρης (και καλά) ηθοποιός αναλαμβάνει να υποδυθεί τον Πρόεδρο μιας εταιρίας, προκειμένου να κλειστεί μια συμφωνία. Δεν ξέρει τίποτα για την εταιρία, ούτε το αντικείμενο, ούτε το προσωπικό, ούτε την κατάστασή της. Ο αυτοσχεδιασμός κρατάει περισσότερο από το αναμενόμενο και η δυσκολία αυξάνεται, καθώς τα ηθικά ζητήματα έρχονται σε μορφή χιονοστοιβάδας.
Αν και με εκνεύρισε το γεγονός ότι ο Lars von Trier καθυστερεί το Wasington (το τρίτο μέρος της Αμερικάνικης τριλογίας του), πρέπει να ομολογήσω ότι η ταινία ήταν αρκετά καλή. Υπακούει σε πολλές αρχές του Δόγματος 95, μάλιστα Πρόεδρος είναι ο πρωταγωνιστής των Ηλιθίων. Στην αρχή προβληματίζεσαι από τα συχνά cut, μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει καν ομοιομορφία φωτισμού και ήχου. Μετά από λίγη ώρα συνηθίζεται, αλλά ο σκηνοθέτης επιμένει να μας κρατάει σε απόσταση, διακόπτοντας κάποιες φορές τη ροή για να μας πει τις απόψεις του για την κωμωδία. Γενικά, όποιος μπορεί να "καταπιεί" την αντίληψη του δόγματος 95, μάλλον θα γελάσει για τα καλά με τους απίστευτους χαρακτήρες, τις όλο και πιο κουφές τοποθεσίες των σκηνών εκτός του γραφείου και το σκωτσέζικο ντους στο τέλος.
Συστήνεται μόνο στους... υποψιασμένους.
