Απάντηση: Re: Το μεταναστευτικό στην Ελλάδα...
Μα καλά... τι πολυπολιτισμική κοινωνία θέλουμε να γίνουμε τότε ?

Aν o Aφγανός ή ο Σομαλός ή ο Φιλιπιννέζος θέλει να φάει σκύλο, γάτα, πελαργό, χελιδόνι κλπ, θα τον πείσει κανείς να μην φάει ? Και τι δικαιολογία είναι αυτή - να σεβαστεί τις συνήθειές μας ?...
Αν απλά ήθελα να πω κι εγώ μια εξυπνάδα για να στηρίξω τη δική μου πλευρά στο θέμα, θα απαντούσα:
Και τα Ελληνορθόδοξα Κομμάντα των Ειδικών Δυνάμεων ασπάζονται το δόγμα "ότι περπατάει πετάει ή κολυμπάει τρώγεται", γιατί δε σέβονται τις Εθνικές μας συνήθειες;
Και δίκιο θα είχα και θα συμμετείχα επάξια στη σουρεαλιστική συζήτηση στην οποία έχει εξελιχθεί το θέμα.
Ωραία, υπάρχουν 2 διαμετρικά αντίθετες θεωρητικά οπτικές γωνίες για το θέμα, υπερβολικές και "ιδανικές" και οι δύο.
Η μία βλέπει μια ισότιμη κοινωνία που ανέχεται όλους και όλα, όσο διαφορετικοί κι αν είναι και ψάχνει αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους όλων των φυλών. Εντάξει, λίγο δύσκολο να το πετύχουμε και να εφαρμοστεί προς το παρόν, αλλά όσο το δουλεύουμε στο μυαλό μας μπορεί ο κόσμος να φτάσει εκεί κάποια μέρα.
Η άλλη οπτική που βασίζεται στο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια, Αίμα, Φυλή κ.λ.π είναι ακόμη πιο πολύ θεωρητική, γεννήθηκε μέσα σε αρρωστημένα μυαλά και πρακτικά είναι ακόμη πιο ανεφάρμοστη, αντιτίθεται σε οτιδήποτε υπάρχει στη Φύση και αν τεχνητά μια "άρρωστη" κοινωνία προσπαθήσει να την επιβάλλει θα εγγυηθεί τον αλληλοαφανισμό των μελών της. Καμαρώστε τις κοινωνίες που κλείσαν σύνορα και γίνανε "καθαρά" Κράτη, όπως για παράδειγμα η Αλβανία των περασμένων χρόνων και η σύγχρονη Βόρεια Κορέα, κατάφεραν την πλήρη εξαθλίωση των κατοίκων τους.
Αλλά και οι άλλες "ανοικτές" κοινωνίες, όπως διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, η Γαλλία κ.λ.π που βλέπουν τους ανθρώπους σαν μάζα προς εκμετάλλευση και όταν κατέστρεψαν τις πατρίδες κάποιων, είδαν να δημιουργούνται απροσπέλαστα Γκέτο εντός των συνόρων τους...
Τέλος πάντων, τι θα λέγατε να ξαναπιάσουμε αυτό τον προβληματισμό από την αρχή, σταματώντας τα γελοία "επιχειρήματα" που δεν χρησιμοποιούν ούτε παιδάκια του δημοτικού, μπας και πούμε και κάτι ουσιαστικό στο τέλος...;