Δωρεάν πατάτες
Όσοι συνέρευσαν στο Σύνταγμα την περασμένη Τετάρτη για να πάρουν δωρεάν πατάτες και άλλα τρόφιμα από τους «φιλάνθρωπους» της Χρυσής Αυγής επιδεικνύοντας απλώς την αστυνομική τους ταυτότητα και αποδεικνύοντας την ελληνική τους ιθαγένεια προφανώς δεν είναι συμπαθούντες των νεοναζί. Όπως επίσης δεν είναι μέλη κάποιου επιχειρηματικού «στρατού» όσοι ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις του γνωστού μεγάλου μιντιακού ομίλου για προσφορά τροφίμων, φαρμάκων, περίθαλψης ή δουλειάς στα θύματα της μνημονιακής καταστροφής ή για οικολογικές πρωτοβουλίες καθαρισμού των ακτών, δενδροφύτευσης, ανακύκλωσης. Επίσης, δεν είναι απαραίτητα θρησκόληπτοι όσοι συνωθούνται στα συσσίτια της εκκλησίας ούτε όσοι ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις της για αλληλεγγύη με προσφορά ρούχων ή τροφίμων. Δεν είναι επίσης «στρατόκαυλοι» όσοι ανταποκρίνονται σε αντίστοιχες πρωτοβουλίες που παίρνει ο στρατός ούτε συνένοχοι παραπλάνησης όσοι συγκινούνται από παρόμοιες πρωτοβουλίες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων με γκρίζα χρηματοδότηση και αμφίβολο έργο.
Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, οι θεσμοί της εξουσίας και της παρα-εξουσίας, τα ΜΜΕ που «ντύνουν, στολίζουν, νοικοκυρεύουν» καλύπτουν μιαν διττή ανάγκη που προκύπτει από τον μνημονιακό ολετήρα: πρώτον, την ανάγκη επιβίωσης χιλιάδων ανθρώπων που η λιτότητα έχει μετατρέψει σε κοινωνικά απορρίμματα, έστω κι αν δεν είναι πάντα τόσο ορατοί γύρω μας, όσο λένε οι αριθμοί της ανεργίας και των επιπέδων φτώχειας. Δεύτερον, την πηγαία ανάγκη των ανθρώπων που είναι σε λίγο καλύτερη θέση από τους πρώτους να μοιραστούν λίγους από τους πόρους επιβίωσής τους. Είναι ένα λαμπερό παράδειγμα επιβίωσης αρχέγονων αξιών κοινωνικής αλληλεγγύης που δεν έχουν ακόμη ισοπεδωθεί από τον πολιτισμό του κυνικού καπιταλισμού και του ανελέητου ανταγωνισμού. Είναι άγνωστο, βέβαια, πόσο θα αντέξει αυτό το απόθεμα ανθρωπισμού σε καταστάσεις εκρηκτικής φτώχειας και αφύπνισης επιθετικών ενστίκτων επιβίωσης.
Σωστά η Αριστερά υποστηρίζει ότι το ζήτημα δεν είναι η αναβίωση μιας βικτωριανού τύπου φιλανθρωπίας, αλλά η ανατροπή της πολιτικής που παράγει τη δυστυχία και η συγκρότηση ενός κρατικού και κοινωνικού δικτύου πρόνοιας για τους πένητες, τους άσιτους, τους άστεγους, τους ανέργους. Και σωστά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα «χάπενινγκ αλληλεγγύης» που προέρχονται από φορείς κατά τεκμήριο συνενόχους της πολιτικής της δυστυχίας, παράγοντες που αφού υποστήριξαν με ιερό μένος τα Μνημόνια και τη λιτότητα, σπεύδουν να «θεραπεύσουν» τα αποτελέσματα της επιλογής τους. «Να σε κάψω 'Γιάννη' να σ’ αλείψω λάδι».
Από την άλλη πλευρά,
αποτελεί πολιτική, οργανωτική και ενδεχομένως ιδεολογική αναπηρία για την Αριστερά να εμφανίζεται τόσο απούσα ή τόσο ελλιπώς παρούσα σε ένα πεδίο που βρίσκεται στον πυρήνα των αξιών που ευαγγελίζεται και της κοινωνικής αλλαγής που υπόσχεται. Η έκφραση αλληλεγγύης υπήρξε πάντα ένα προνομιακό πεδίο δράσης της κοινωνικής Αριστεράς και των φορέων που στον έναν ή στον άλλο βαθμό επηρέαζε. Αλλά η αλληλεγγύη αυτή είχε μια ιδιότυπη επιλεκτικότητα: αλληλεγγύη σε δοκιμαζόμενους λαούς, αλληλεγγύη σε απεργούς, αλληλεγγύη σε πολιτικούς κρατούμενους ή διωκόμενους μετανάστες. Σπάνια περιέλαβε η αλληλεγγύη αυτή τους «ανθρώπους της διπλανής πόρτας», τους «αόρατους» της κοινωνίας που βυθίζονται στον πάτο της πυραμίδας. Και σπάνια αυτή η αλληλεγγύη είχε ένα οργανωμένο, πρακτικό περιεχόμενο. Ακόμη και διανομή «δωρεάν πατάτας»- γιατί όχι; Και, για να μην αδικούμε κανένα, οι ποικίλοι πειραματισμοί δημιουργίας εναλλακτικών δικτύων από την ευρύτερη αριστερά - ανταλλακτικής ή χαριστικής οικονομίας, περίθαλψης, φιλοξενίας και προστασίας μεταναστών κ.α.- ποτέ δεν ξεπέρασαν τα όρια των «ειδικών ακροατηρίων» στα οποία απευθύνονταν ή κινητοποιούσαν.
Η πρωτοβουλία της Χρυσής Αυγής για δωρεάν τρόφιμα και «αίμα από Έλληνες σε Έλληνες» είναι η πιο εμπράγματη και επιθετική προπαγάνδα της, μετά το πογκρόμ κατά των μεταναστών. Επιχειρεί να νομιμοποιήσει στα πιο ταλαιπωρημένα στρώματα της κοινωνίας τον πυρήνα της φιλοσοφίας της: η αιματηρή βία κατά των μεταναστών είναι η άλλη όψη, το αναγκαίο συμπλήρωμα του «εθνοφυλετικού ανθρωπισμού» της.
Υπάρχει, άλλωστε, η ακριβώς ανάλογη εμπειρία των φονταμενταλιστών του Ισλάμ στον αραβικό κόσμο, που εδραίωσαν την πολιτική τους ατζέντα πάνω σε ένα ευρύ δίκτυο οργανωμένης φιλανθρωπίας, παροχής κοινωνικής φροντίδας, περίθαλψης, εκπαίδευσης στα φτωχότερα στρώματα. Ήταν μια πρόβα εξουσίας που τελικά τα έπεισε.
Θα ήταν ολέθριο η Αριστερά να δηλώσει απούσα ή αδιάφορη για το πεδίο αυτό. Ίσα ίσα, η συγκυρία, που τη φέρνει επικίνδυνα όλο και πιο κοντά στην πρόκληση διακυβέρνησης της χώρας, καθιστά επιτακτικό να κάνει τη δική της «πρόβα εξουσίας» δίπλα στους καθημερινούς ανθρώπους, τα θύματα του Μνημονίου κι αυτά που θα προσθέσει η πολιτική της συγκυβέρνησης. Όχι απαραίτητα φτιάχνοντας το δικό της κομματικό «δίκτυο φιλανθρωπίας». Αλλά ενθαρρύνοντας τους υπάρχοντες συλλογικούς φορείς και νέες κοινωνικές πρωτοβουλίες σε ένα πανελλαδικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης, χωρίς αποκλεισμούς, αστερίσκους και ιδιοτέλειες. Ένα πρόπλασμα μιας άλλης εξουσίας και ενός άλλου κοινωνικού και οικονομικού πολιτισμού.
Του Γιάννη Κιμπιρόπουλου από την Αυγή
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=706016
Να που υπάρχουν φωνές και στην Αριστερά που διαφοροποιούνται. Και αναγνωρίζουν το πρόβλημα και επισημαίνουν με παρρησία το αυτονόητο.
Αυτο ακριβως πιστευει και ο Κασιδιαρης. Οτι υπαρχουν ανθρωποι και υπαρχουν και τα σκουλικια. Για μενα υπαρχουν ανθρωποι που εχουν χασει το δρομο τους, ανθρωποι με πολλα ελαττωματα, ανθρωποι που οι συνθηκες της ζωης τους, τους στερησε κομματι απο την ανθρωπια τους ανθρωποι με "γερες" παθολογιες. Σκουληκια δεν υπαρχουν. 
))
