Ευχαριστω..Βασικα περι αυτου ακριβως προκειται,περι "καταταξης" σε επιπεδα που λες και εσυ!
Εδω και πολυ καιρο λοιπον παρακολουθω προσεκτικα τα ποστ σου καθως ειναι προφανες οτι εισαι εξυπνος ανθρωπος,διαλλακτικος,και με αποψη.Το τελευταιο τριμηνο,αν δεν απατωμαι,προσεξα μια στροφη πιο σκληροπυρηνικη στη σταση σου,νομιζω πως εμφανιστηκε θυμος,ειδικα οσον αφορα τους μεταναστες.Σε συνδυασμο με τον τοπο διαμονης σου (Εβρος αν θυμαμαι καλα) απλα αναρωτιεμαι τι προκαλεσε αυτη την πιο απολυτη σταση σου..
Να με συγχωρεις αν ρωταω πολλα.
Ναι, στήν Θράκη (Ξάνθη) έχω έρθει εδώ και σχεδόν 2 χρόνια για μόνιμη κατοίκιση, εγκαταλείποντας την Αθήνα. Οντως έχω γίνει πιό "ανελαστικός" με τους λαθρο- (όχι τους νόμιμους). Οπως έχω γίνει και με την αριστερά (χωρίς πάλι να κατατάσσω τον εαυτό μου στους δεξιούς). Είμαι πολύ θυμωμένος γιατί η ζωή μου, των δικών μου ανθρώπων και φίλων μου, και όλων αυτών που βλέπω όταν βγαίνω έξω έχει αλλάξει δραματκά προς το χειρότερο. Οχι οτι δεν το περίμενα. Σε συζητήσεις απο 10ετίας με φίλους μου, είχαμε συζητήσει και διαπιστώσει οτι η καταναλωτική συμπεριφορά του έλληνα και του κρατους δεν συμβάδιζε με το προιόν και τις υποδομές της χώρας. Περιμέναμε οτι κάποια στιγμή θα "χτυπήσει" και ο παράδεισος του 2004 θα ερχόταν τούμπα. Οπως κι έγινε. Εγώ τουλάχιστον, έριχνα τις ευθύνες στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, στον ωχαδερφισμό του έλληνα και στην νοοτροπία του παρτάκια όταν έρχεται η ώρα να ψηφίσει. Οι συνιστώσες αιτίες είναι πολλές ακόμα και ίσως διαφορετικές για τον καθένα μας. Εν πάσει περιπτώσει, το κακό έγινε, οι ευθύνες καθαρά δικές μας. Αλλά ο τόπος πρέπει πρωτίστως να επιβιώσει. Κατόπιν, αν όχι για μας, τουλάχιστον για τα παιδιά μας, πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες τέτοιες που θα μας βοηθήσουν να σώσουμε οτι σώζεται και να ξεκινήσουμε μια πορεία προς τα πάνω. Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που εμποδίζουν αυτή την πορεία προς τα πάνω. Ενας (και θέμα της αρχικής ερώτησης) είναι το λαθρομεταναστευτικό. Ο κόσμος δεν έχει να φάει και θέλει δουλειά. Η ανεργία βρίσκεται στο 22% και τα μεροκάματα πέφτουν κάθε μέρα. Η επιλεκτικότητα των ανέργων ως προς την δουλειά, μέσα στα χάλια που βρισκόμαστε έχει ανασταλεί και είναι διατεθειμένος να κάνει ότι βρεί προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του. Απο την άλλη πλευρά, έχουμε συνέχεια νέους λαθρομετανάστες να περνούν τα σύνορα ζητώντας κι αυτοί ένα καλύτερο αύριο. Η αριστερά επικροτεί και θα έλεγα ενθαρρύνει αυτές τις μεταναστευτικές κινήσεις (δεν θα αναφερθώ στο γιατί - είναι άλλο θέμα). Τα απλά μαθηματικά και οι νόμοι της αγοράς λένε ότι όταν μπορείς να βρεις εύκολα εργατικά χέρια, ρίχνεις τα μεροκάματα, αυξάνεις τον χρόνο εργασίας και μειώνεις τις παράπλευρες υποχρεώσεις. Με 1.5m μετανάστες απο τους οποίους το 1m είναι λαθρομετανάστες, με 22% ντόπιους άνεργους και με προφορά εργασίας να τείνει στο μηδέν, η συμπίεση των ημερομισθίων θα πέσει και πιο κάτω απο τα 300Ε που λένε. Αλλά καλώς ή κακώς, αν τα βάλουμε κάτω, οι απαραίτητες και βασικές ανάγκες μιας μέσης οικογένειας είναι πολύ πιό ψηλά και αυτό το ξέρουμε όλοι. Την υποστήριξη απο την κρατική πρόνοια δεν μπορούμε να την έχουμε και αυτό επίσης το ξέρουμε όλοι. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε απο εδώ και πέρα. Θέλουμε να σωθεί αυτός ο λαός ή όχι? Αν πούμε ναι, θα πρέπει να πάρουμε μέτρα προς όλες τις κατευθύνσεις. Πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά...πάσης φύσεως μέτρα. Το άσχημο είναι, οτι κάποια απο τα μέτρα αυτά αναγκαστικά θα είναι σκληρά... No pain, no gain... Kι αυτό είναι κάτι που αναδεικνύεται πάντα μέσα στην Ιστορία όταν πρόκειται για θέμα επιβίωσης. Ενα χαρακτηριστικό αλλά άλλης κλίμακας παράδειγμα, ο Τιτανικός. Οταν βούλιαξε, οι βάρκες δεν τους χωρούσαν όλους - μόνο το 1/3, και τόσοι τελικά επέζησαν. Αν όποιοι ανθρωπιστές πάνω στις βάρκες επέμεναν να μείνουν και να περισυλλέξουν όλους τους υπόλοιπους που φώναζαν για βοήθεια, δεν θα επιβίωνε κανένας.Την ευθύνη την είχε η εταιρεία, αλλά εκείνη την ώρα πάνω στις βάρκες δεν είχε νόημα να διαφωνήσουν γιατί δεν είχε περισσότερε βάρκες το πλοίο. Το ένστικτο της επιβίωσης δούλεψε και δεν νομίζω τα γυναικόπαιδα πάνω στις βάρκες να ήταν απάνθρωποι...
Εν τέλει, δεν θέλω το κακό των λαθρομεταναστών. Θέλω το καλό - και εν προκειμένω - την επιβίωση των νόμιμων συμπολιτών μου με τους οποίους μοιράζομαι πολλά κοινά, χωρίς τα οποία η ζωή μου θα γινόταν πολύ χειρότερη. Μπορεί να γίνομαι σκληρός, αλλά ο ανθρωπισμός όταν υπάρχει θέμα επιβίωσης, δεν έχει τόπο, εκτός κι αν έχουμε κάποιο τέτοιο παράδειγμα. Αντίθετα υπάρχουν πολλά.
Ο ανθρωπισμός είναι ευλογία όταν μπορείς να σώσεις ενα άνθρωπο, όχι όταν μπαίνεις μπροστά στην σφαίρα.
