- 19 June 2006
- 15,781
Κλεμμένο από αλλού...
Ένας νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος μιάς εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του Πόρσε, κάπως γρήγορα σε μία κακόφημη φτωχογειτονιά. Πρόσεχε μην τυχόν και πεταχτεί κανένα παιδί ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους κάδους απορριμάτων. Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα, επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδί, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαινή πόρτα της Πόρσε. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο απ´όπου είχε ριχτεί το τούβλο. Εκεί είδε ένα μικρό παιδί - θά´ταν δεν θά'ταν 8 χρονών, το οποίο περιέργως δεν έτρεξε να φύγει ή να κρυφτεί...
Εξαλλος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε το παιδί απο τους ώμους, το τράβηξε και το καθήλωσε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας «Γιατί το έκανες αυτό ρει; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα πανάκριβο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες μου έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά! Γιατί το έκανες»;
Το μικρό παιδί κλαίγοντας του είπε απολογητικά «Σας παρακαλώ κύριε. σας παρακαλώ, ζητώ συγνώμη, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω! Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε...» Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. «Είναι ο αδερφός μου» είπε «Το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο, έπεσε απ το καροτσάκι κι εγώ δεν μπορώ να τον σηκώσω. Φώναζα και προσπάθησα να σταματήσω κάποιο αυτοκίνητο αλλά κανείς δεν σταματούσε να με βοηθήσει να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι. Είναι χτυπημένος και είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσω μόνος μου».
Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντηλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού. Με μια ματιά που του έριξε κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά και δεν υπήρχε κίνδυνος. «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ» είπε με ευγνωμοσύνη το μικρό παιδί στον οδηγό. Ο οδηγός ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι να σπρώχνει με κόπο το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο και να χάνονται στην πρώτη γωνία.
Γύρισε αργά προς την Πόρσε. Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανής αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να την επιδιορθώσει. Άφησε τη ζημιά να υπάρχει για να του θυμίζει το μήνυμα «Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον να σου πετάξει ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου»!
Μερικές φορές, η ζωή, όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε, είναι αναγκασμένη να μας πετάξει ένα τούβλο. Είναι επιλογή μας να ακούμε ή όχι.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους...
Ένας νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος μιάς εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του Πόρσε, κάπως γρήγορα σε μία κακόφημη φτωχογειτονιά. Πρόσεχε μην τυχόν και πεταχτεί κανένα παιδί ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους κάδους απορριμάτων. Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα, επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδί, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαινή πόρτα της Πόρσε. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο απ´όπου είχε ριχτεί το τούβλο. Εκεί είδε ένα μικρό παιδί - θά´ταν δεν θά'ταν 8 χρονών, το οποίο περιέργως δεν έτρεξε να φύγει ή να κρυφτεί...
Εξαλλος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε το παιδί απο τους ώμους, το τράβηξε και το καθήλωσε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας «Γιατί το έκανες αυτό ρει; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα πανάκριβο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες μου έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά! Γιατί το έκανες»;
Το μικρό παιδί κλαίγοντας του είπε απολογητικά «Σας παρακαλώ κύριε. σας παρακαλώ, ζητώ συγνώμη, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω! Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε...» Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. «Είναι ο αδερφός μου» είπε «Το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο, έπεσε απ το καροτσάκι κι εγώ δεν μπορώ να τον σηκώσω. Φώναζα και προσπάθησα να σταματήσω κάποιο αυτοκίνητο αλλά κανείς δεν σταματούσε να με βοηθήσει να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι. Είναι χτυπημένος και είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσω μόνος μου».
Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντηλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού. Με μια ματιά που του έριξε κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά και δεν υπήρχε κίνδυνος. «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ» είπε με ευγνωμοσύνη το μικρό παιδί στον οδηγό. Ο οδηγός ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι να σπρώχνει με κόπο το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο και να χάνονται στην πρώτη γωνία.
Γύρισε αργά προς την Πόρσε. Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανής αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να την επιδιορθώσει. Άφησε τη ζημιά να υπάρχει για να του θυμίζει το μήνυμα «Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον να σου πετάξει ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου»!
Μερικές φορές, η ζωή, όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε, είναι αναγκασμένη να μας πετάξει ένα τούβλο. Είναι επιλογή μας να ακούμε ή όχι.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους...
Last edited:
