Θα `ρθεί μια μέρα που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι χαρτί που στροβιλίζει ο αέρας μακριά
Και θα ξυπνήσω απ’ το βαθύ,απ’ το μεγάλο λήθαργο
που με κρατάει μακρυά σου παγωμένο και βουβό
Θα είναι μια μέρα βροχερή όταν θα έρθω να σε βρω
Και θα βαδίσουμε ενάντια στο φριχτό τους τίποτα
Μια σπίθα είναι αρκετή για να ανάψει η φωτιά
Θα τα ημερέψουμε μαζί τα τρομαγμένα τους σκυλιά
Στα ορυχεία,στις σκουριές βρήκαν τα μονοπάτια σου
μα το χρυσάφι τα παιδιά το `χουνε κρύψει από καιρό
σε μια θαλασσινή σπηλιά σ’ ένα απότομο γκρεμό
Θα `ρθεί μια μέρα που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι καπνός από ένα τρένο που σφυρίζει μακριά