Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να φτιάξουν τα τμήματα που κατασκευάζει η Τουρκία.
Όχι δεν τρελάθηκε ο Ερντογάν.
Απλά έπαιξε και έχασε.
Κάποια στιγμή -που τα είχε ακόμη καλά με τη Δύση- λόγω μεγέθους και οικονομίας διεκδίκησε τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης για την Τουρκία.
Περιφερειακή δύναμη όμως δεν γίνεται κάποιος με το να υπακούει ότι του λένε οι άλλοι. Θέλει και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.
Με το χαρτί της θρησκείας που χρησιμοποίησε για να γίνει ο αρχηγός των Μουσουλμανικών κρατών της περιοχής τα έκανε θάλασσα.
Υποστήριξε τους αδερφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο. Οι αδερφοί μουσουλμάνοι είναι κίνδυνος για τη Σ.Α.
Έκανε σχέσεις με το Κατάρ που έχει άμεση σχέση με αλκάϊντα.
Τα θαλάσσωσε με το Ισραήλ (σε σημείο που για πρώτη φορά Ισραήλ και Σ.Α. να συμφωνούν μεταξύ τους).
Για να αντιμετωπίσει τους Κούρδους τα βρήκε με το Ιράν πράγμα που τον έφερε σε αντιθετη θέση με όλο τον αραβικό κόσμο.
Μπήκε στη Συρία με σύμμαχους τους Ρώσους οι οποίοι όμως στηρίζουν τον Ασάντ που αυτός δεν τον θέλει.
Οι Ρώσοι για να χτυπήσουν το ΝΑΤΟ του έδωσαν S400.
H ρητορική του στο εσωτερικό δεν του επιτρέπει να κάνει πλέον θεαματική κωλοτούμπα και να τα βρει με την Αμερική.
Στους Ρώσους μακροπρόθεσμα δεν μπορεί να υπολογίζει. Είναι γεωστρατηγικά αντίπαλοι στην κεντρική Ασία.
Στο τέλος θα το φάει το κεφάλι του.
Και θα το φάει με τρόπο που η Τουρκική κοινωνία να πάρει μήνυμα: κάποια σοβαρή χασούρα που στο τέλος θα τον ανατρέψει.
Όχι όμως ότι θα πισωγυρίσει η τουρκία σε δυτικότροπη σκέψη.
Αυτό τελείωσε.
Σκεφτείτε ότι οι Τούρκοι πολίτες ήδη φέτος μόνο χάσανε στο εισόδημά τους όσα χάσαμε εμείς σε όλη την κρίση.
Και δεν έχουν τελειώσει καθόλου με την οικονομική περιπέτεια που τους περιμένει.
Τη στιγμή που ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι σταματάει τη χρήση του δολαρίου στις συναλλαγές με κάποιες χώρες, υπέγραψε την κρίση που θα του έρθει.