Στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, Νέα Σμύρνη, (ίσως) και Μοσχάτο βλέπει πλέον κανείς καθημερινά τουρκικές οικογένειες. Στην Κυψέλη και στο Παγκράτι βλέπει κανείς οικογένειες με νέους γονείς, σχεδόν πάντα οι σύζυγοι φορούν μαντήλα κι έχουν 1-2 μικρά παιδιά μαζί τους. Στη Νέα Σμύρνη και στο Φάληρο, όπως φαντάζομαι και σε άλλες συνοικίες βλέπει κανείς και μεγαλύτερους σε ηλικία και σε καλύτερη οικονομική κατάσταση. Κοινό χαρακτηριστικό όλων η προσπάθεια να περάσουν απαρατήρητοι. Να γίνουν αόρατοι... τους αντιλαμβάνεσαι κυρίως στα super market. Οι περισσότεροι πηγαίνουν στα ΑΒ και πληρώνουν με ειδικά κουπόνια.
Στη Θεσσαλονίκη είναι περισσότεροι. Κι εκεί είναι αόρατοι... γίνονται ορατοί μέσα στα supermarkets, στις παιδικές χαρές και στην παραλία. Κάνουν βόλτα όλοι μαζί. Και μιλούν σιγά όσο για να συνεννοούνται. Οι φωνές και η εξωτερίκευση της Τουρκίας έχει μείνει στην Τουρκία.
Πολλοί ξεκινούν το ταξίδι για την Αθήνα από το σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης. Διαλέγουν κυρίως το μεσονύκτιο δρομολόγιο των ΚΤΕΛ (00.00) και αυτό το (έκτακτο) όπως ονομάζεται που φεύγει 23.40 σχεδόν κάθε μέρα. Στο σταθμό τους φέρνουν ένα δυο αυτοκίνητα, την κάθε οικογένεια χωριστά, μάλλον γονείς ή σόι άλλοτε με τουρκικά νούμερα κι άλλοτε με ελληνικά. Το τί κλάμα και αγκαλιά πέφτει δεν λέγεται. Συνήθως σιωπηλό κλάμα. Και η αγκαλιά σα να είναι η τεελυταία φορά που τους βλέπουν. Ανεβαίνουν στο λεωφορείο και οι οδηγοί πάντα τους εγκαθιστούν στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Εντύπωση μου κάνουν τα παιδιά και τα βρέφη. Τα παιδιά που στην Τουρκία παίζουν και κάνουν φασαρία, όπως εδώ στη Ελλάδα 40 χρόνια πριν είναι απολύτως σιωπηλά. Λες κι αν κλάψουν ή ζητήσουν κάτι ή μιλήσουν στα τουρκικά θα συμβεί κάτι κακό. Τί έχουν δει τα μάτια τους, τί κινδύνους διηγήθηκαν οι γονείς τους για να μένουν τόσο σιωπηλά. Και πώς πήραν οι γονείς την απόφαση να φύγουν, να εγκαταλείψουν αυτοί οι περήφανοι Τούρκοι τη χώρα τους. Και πώς θα φτιάξουν τη ζωή τους στην Ελλάδα. Θέλει μεγάλο κουράγιο ή είναι μεγάλη η απόγνωση για να τα εγκαταλείψεις όλα, να πάρεις τη νέα γυναίκα σου, εσύ ο συντηρητικός Τούρκος και η πιστή μαντηλοφορούσα γυναίκα σου, εσείς που είδατε ως στόχο να ζήσετε πιστά και ενάρετα με τις διδαχές του Γκιουλέν και να έλθετε στην Ελλάδα ή να πάτε κάπου αλλού, σε μια μη μουσουλμανική χώρα.
Γιατί προτιμούν την Ελλάδα; Μια χώρα που έμαθαν να την θεωρούν ως εχθρό; Για την καλή οικονομική κατάσταση; όχι βέβαια! Γιατί προτιμούν να μένουν φυγάδες εδώ; Πολύ απλά γιατί η Ελλάδα δεν εκδίδει τους γκιουλενιστές στην Τουρκία, ούτε έχει σημειωθεί επιχείρηση της ΜΙΤ για απαγωγή γκιουλενιστών και μεταφορά τους στην Τουρκία, όπως σε άλλα (σχεδόν όλα) τα βαλκανικά κράτη. Για την ασφάλεια. Αυτό είναι που του απασχολεί περισσότερο αυτή τη στιγμή. Όλα τα άλλα, εργασία, εκπαίδευση των παιδιών, έπονται.
Η κατάσταση στην Τουρκία είναι πιο σοβαρή από όσο νομίζουμε. Κι έχει συνέπειες. Για τους Τούρκους πρωτίστως. Ζούμε σε δύσκολη περιοχή. Κι έχουμε και πάλι πρόσφυγες. Για μια ακόμη φορά... δεν θα είναι η τελευταία....
δυστυχώς!!!
υστ. με πίκρα συλλογίζομαι ότι είναι πιο εύκολο να είσαι πρόσφυγας ερχόμενος από μακριά (Σοβιετική Ένωση, Συρία, Αφγανιστάν) παρά από τη γειτονιά (Τουρκία τώρα, Βαλκάνια πριν μερικά χρόνια).
