O στρατός είναι μια απαράδεκτη... μαλ**** και κακώς υφίσταται. Δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τον λόγο που υπάρχει. Κοινώς, κανένας μας δεν έγινε στρατιώτης στον στρατό, οι περισσότεροι από εμάς ασχολήθηκαν με καθαριότητες και ότι άλλη βλακεία μπορεί να φανταστεί ο κοινός νους, παρά με εκπαίδευση στρατιώτη. Τα καψόνια... τα θεωρώ προσβλητικά και υποτιμητικά για κάθε άνθρωπο και αυτοί που τα κάνουν, θα έπρεπε να βρίσκονται ενώπιον της δικαιοσύνης.
Επίσης, δεν μπορώ να δικαιολογήσω τους μόνιμους καραβανάδες, που ενώ αυτοί πληρώνονταν, περίμεναν από τους φαντάρους να κάνουν τις δουλείες τους και αυτοί ήταν αραχτοί.
Επειδή υπηρέτησα μεγάλος, είδα κομπίνες με τα καύσιμα, το κυλικείο, τα τρόφιμα...
Παρότι είχα πολύ χοντρό βύσμα, αρνήθηκα να το χρησιμοποιήσω καθώς δεν ήθελα να αποδεχτώ την συγκεκριμένη κατάσταση. Το πλήρωσα γιατί ήμουν ο μόνος που δεν έπαιρνε άδειες, αλλά δεν το μετάνιωσα.
Δεν κέρδισα απολύτως τίποτε από τη θητεία μου στο στρατό. Απλά έχασα 1,5 χρόνο από τη ζωή μου, χωρίς να κάνω τίποτε δημιουργικό (συν τον χρόνο προσαρμογής μετά τον στρατό). Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Όσο αφορά το τρελόχαρτο είμαι παντελώς αντίθετος. Αυτοί που είναι αντίθετοι με τον στρατό, δεν μπορεί να χαρακτηρίζονται τρελοί ή ασθενείς.
Όσο αφορά τις αυτοκτονίες, μπορεί να είναι έτσι όπως τα λέει ο Σούρλας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ανθρώπων δεν θα αυτοκτονούσαν αν δεν υπήρχε ο στρατός. Άλλωστε, ιατρικά πρέπει σε τέτοιους ανθρώπους να κάνουμε καψόνια και να τους χλευάζουμε; Οι μόνιμοι αξιωματικοί έχουν εκπαιδευτεί για το πώς θα αντιμετωπίσουν έφεδρους φαντάρους ή έχουν εκπαιδευτεί για να διοικούν επαγγελματίες στρατιώτες? Προφανώς και ισχύει το δεύτερο.
Τελειώνοντας, θέλω να αναφέρω ότι η γνώμη μου είναι ότι ο στρατός, όπως ήταν τουλάχιστον στην εποχή που υπηρέτησα, ήταν μια καλοστημένη κομπίνα για να κονομάνε κάποιοι και δεν προσφέρει τίποτε ούτε στην χώρα, ούτε στους ανθρώπους που υπηρετούν.
Σε καμία περίπτωση στο παραπάνω post μου, δεν θέλω να προσβάλω στρατιωτικούς ή οποιδήποτε άλλον. Απλά περιγράφω μια κατάσταση που έζησα. Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις και άνθρωποι που είναι τίμιοι και κυρίως επαγγελματίες (είχα την τύχη και ήμουν με ένα τέτοιο στο γραφείο, που υπηρέτησα).