Τρομοκρατία
- Thread starter Kosh
- Start date
- 21 January 2007
- 21,629
Re: Απάντηση: Τρομοκρατία
Ομολογία θα ήθελα άλλοι να έχουν δώσει … τόση συναδελφικότητα μεταξύ των αστυνομικών …
πρέπει να τη ζηλεύει κάθε άλλος επαγγελματικός κλάδος
Από τη μια να χειροκροτούν κάθε συνάδελφο τους που κατηγορείται για οποιοδήποτε έγκλημα,
από την άλλη να κάνουν τα στραβά μάτια.
Απλά προσπαθώ να καταλάβω λίγο καλύτερα τι γίνεται γύρω μου
Δηλαδή εάν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που τους θεωρούν ότι κρίμα που δεν έχουν ένα καλασνικοφ να ήταν εκεί δίπλα στα ‛παιδιά’
Βλέπω ότι υπάρχει τεράστια πόλωση γύρω από την κακοποίηση τους, και χαίρομαι κιόλας να σου πω
Χαίρομαι και για το γενικότερο προβληματισμό ότι η πολιτεία/κράτος έσπειραν δόντια δράκου, και θερίζουν δράκοντες,
αλλά δεν καταλαβαίνω αν τελικά κάποιοι από εσάς θα τους υπερασπιζόσασταν με όπλα κατά τη ληστεία αυτή.
Ομολογία θα ήθελα άλλοι να έχουν δώσει … τόση συναδελφικότητα μεταξύ των αστυνομικών …
πρέπει να τη ζηλεύει κάθε άλλος επαγγελματικός κλάδος
Από τη μια να χειροκροτούν κάθε συνάδελφο τους που κατηγορείται για οποιοδήποτε έγκλημα,
από την άλλη να κάνουν τα στραβά μάτια.
Απλά προσπαθώ να καταλάβω λίγο καλύτερα τι γίνεται γύρω μου
Δηλαδή εάν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που τους θεωρούν ότι κρίμα που δεν έχουν ένα καλασνικοφ να ήταν εκεί δίπλα στα ‛παιδιά’
Βλέπω ότι υπάρχει τεράστια πόλωση γύρω από την κακοποίηση τους, και χαίρομαι κιόλας να σου πω
Χαίρομαι και για το γενικότερο προβληματισμό ότι η πολιτεία/κράτος έσπειραν δόντια δράκου, και θερίζουν δράκοντες,
αλλά δεν καταλαβαίνω αν τελικά κάποιοι από εσάς θα τους υπερασπιζόσασταν με όπλα κατά τη ληστεία αυτή.
D I M __ Z
AVClub Fanatic
δεν είναι τόσο απλό Τάσο, δεν μπορείς με μια απλή παραδοχή και ένα συνεπάγεται να εξηγήσεις το φαινόμενο της βίας ......
για παραδειγμα ....
η μη ισότητα μπροστά στον νόμο μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες ......
όταν πχ τον δολοφόνο με τα σγουρά μαλλιά τον σαπακιάζεις στο ξύλο ενώ τον δολοφόνο με τα ίσια μαλλιά τον αντιμετωπίζεις με το σεις και με το σας .....
κάποιους τους κάνουν ήρωες αυτές ακριβώς οι πρακτικές ....
Στέλιος Π.
Supreme Member
Τασο, εγω προσωπικα I don't give a damn για τη ληστεια, προσπαθησαν να την κανουν, δεν τους πετυχε και τους επιασαν. Θα τους δικασουν και θα καταδικαστουν.
Ολα καλα δηλαδη για το ενομο κρατος.
Πιστευω να γινομαι σαφης.
Εδω ομως βλεπει κανεις μια προσπαθεια αθωωσης της βιαιοπραγιας καθως και φαινομενα σχετικα "πρωτογνωρα" για τα Ελληνικα δεδομενα. Βασανισμοι κλπ.
Τι σχεση εχει αυτο με το αν καποιος θα προτιμουσε να παρει και αυτος ενα καλασνικωφ και ν ακανει τη ληστεια δεν καταλαβαινω.
Ολα καλα δηλαδη για το ενομο κρατος.
Πιστευω να γινομαι σαφης.
Εδω ομως βλεπει κανεις μια προσπαθεια αθωωσης της βιαιοπραγιας καθως και φαινομενα σχετικα "πρωτογνωρα" για τα Ελληνικα δεδομενα. Βασανισμοι κλπ.
Τι σχεση εχει αυτο με το αν καποιος θα προτιμουσε να παρει και αυτος ενα καλασνικωφ και ν ακανει τη ληστεια δεν καταλαβαινω.
- 21 January 2007
- 21,629
Φυσικά και συμφωνώ ότι κάθε αστυνομικός που έχει μάθει να φέρεται έτσι είναι απαράδεκτος και θα έπρεπε να το πληρώσει βαριά.
Και το ξαναλέω ότι σε σχέση με άλλους … φθηνά τη γλύτωσαν
Καθημερινά κάνουν ανθρώπους μπαούλα στο ξύλο κάτι πιτσιρικάδες με στολή
Δεν μου προκαλεί έκπληξη
Ούτε έχω εμπιστοσύνη σε καμία μα καμία ΕΔΕ … οι ΕΔΕ είναι μια από τις μεγαλύτερες ντροπές του κράτους μας… οπου ακουω ΕΔΕ γελάω αν και με αυτά που έχω δεί θα έπρεπε να ξερνάω
Για την αστυνομική βία έχουμε μέχρι και thread
Για τα υπόλοιπα είναι που απορώ – καταλαβαίνω ότι εσύ δε δίνεις σημασία – νταξ άλλη μια κλοπή τράπεζας….
Αν και φυσικά καταλαβαίνουμε και οι δύο ότι δεν είναι απλά μια κλοπή. Θέλουν οι ίδιοι να το παρουσιάσουν κάτι άλλο όχι σαν απλά κλοπή…
Και νομίζω ότι είμαι προσεκτικός στο να μη μπλέκω τα δύο αυτά θέματα
- 21 January 2007
- 21,629
φυσικά και δεν είναι απλό και χαίρομαι γιατί διαβάζω καταπληκτικές απόψεις.
Φυσικά και δεν επικρατεί ισονομία – κάτι που δε προκαλεί έκπληξη πια σε κανένα μας –και για αυτό υπάρχουν θα πάντα αντιδράσεις
Και γενικά ποιος νόμος θα σου έλεγα εγώ … ποια δικαιοσύνη κ.ο.κ.
Αλλά αυτό δεν κάνει ήρωες τα 'παιδιά' αυτά.
Δημήτρης Θ.
AVClub Fanatic
- 17 June 2006
- 12,626
Είσαι ο μόνος εδώ μέσα που χρησιμοποίησε την λέξη ήρωες.
Αν θες λοιπόν την γνώμη τι είναι ήρωας, ποιος και γιατί θεωρεί κάποιον ήρωα και ποιος τελικά είναι ήρωας ξεκίνα ένα νέο θέμα.
Αν θες λοιπόν την γνώμη τι είναι ήρωας, ποιος και γιατί θεωρεί κάποιον ήρωα και ποιος τελικά είναι ήρωας ξεκίνα ένα νέο θέμα.
Αποτι εχω διαβασει σε διαφορα άρθρα αλλά και απο τις δηλωσεις του δραστη και της μητερας του, δεν νομιζω οτι αναφερομαστε απλα σε μια ληστεια (και οχι κλοπη οπως παρουσιαζεται απο καποιους).
Και ο Πασσαρης εκανε ληστειες, εκβιασμους κλπ, και οταν τον επιασαν, τον εκαναν τουλουμη στο ξυλο αλλά δεν διαβασα, πουθενα, για βια κατα των κρατουμενων, εκμετταλευση των κρατουμενων ως λαβαρο και τελος για ανθρωπινα δικαιωματα κλπ.
Ωστοσο ειμαι σιγουρος, οτι εαν αυτοι οι τεσσεροι κατηγορουντο πχ για βιασμο ή για κακοποιηση και για φονο καποιου κατοπιν ληστειας και δεν υπηρχαν οι τυχον ιδεολογικες πεποιθησεις τους τοτε ειμαι σιγουρος οτι καποιοι θα τους ελεγαν "Ελληναρες" και θα ηταν σε αλλο τοπικ του "Επι παντος" και δεν θα μιλουσαν καθολου σχετικα με κακοποιηση, ξυλοδαρμο κλπ.
Και ο Πασσαρης εκανε ληστειες, εκβιασμους κλπ, και οταν τον επιασαν, τον εκαναν τουλουμη στο ξυλο αλλά δεν διαβασα, πουθενα, για βια κατα των κρατουμενων, εκμετταλευση των κρατουμενων ως λαβαρο και τελος για ανθρωπινα δικαιωματα κλπ.
Ωστοσο ειμαι σιγουρος, οτι εαν αυτοι οι τεσσεροι κατηγορουντο πχ για βιασμο ή για κακοποιηση και για φονο καποιου κατοπιν ληστειας και δεν υπηρχαν οι τυχον ιδεολογικες πεποιθησεις τους τοτε ειμαι σιγουρος οτι καποιοι θα τους ελεγαν "Ελληναρες" και θα ηταν σε αλλο τοπικ του "Επι παντος" και δεν θα μιλουσαν καθολου σχετικα με κακοποιηση, ξυλοδαρμο κλπ.
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Εξαιρετικος Ζιζεκ για τα βασανιστήρια..
θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία όπου ο βιασμός απλώς θεωρείται μη αποδεκτός, οπότε όποιος επιχειρηματολογεί εναντίον αυτής της άποψης είναι ένας ηλίθιος εκκεντρικός, κι όχι σε μία κοινωνία όπου χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κατά του βιασμού. Το ίδιο ισχύει και για τα βασανιστήρια: ένδειξη ηθικής προόδου είναι το γεγονός ότι τα βασανιστήρια απορρίπτονται «δογματικά» ως αποτροπιαστικά, χωρίς καμία ανάγκη περαιτέρω επιχειρημάτων.
Ως προς το επιχείρημα περί «ρεαλισμού»: τα βασανιστήρια υπήρχαν πάντα, ίσως περισσότερο μάλιστα στο παρελθόν, άρα μήπως είναι προτιμότερο να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά; Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: αν τα βασανιστήρια υπήρχαν ανέκαθεν, γιατί αυτοί που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία θέλουν να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά; Μία είναι η απάντηση: για να τα ουδετεροποιήσουν, δηλαδή να αποδυναμώσουν το μέτρο της ηθικής μας.
Μήπως τα βασανιστήρια σώζουν ζωές; Πιθανόν, όμως, το βέβαιο είναι ότι εξουδετερώνουν ψυχές- και η πιο αισχρή δικαιολογία υπέρ τους είναι ότι ο αληθινός ήρωας είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ψυχή του για να σώσει τις ζωές των συμπατριωτών του.
Ο εξαγνισμός των βασανιστηρίων στο Zero Dark Thirty είναι ένδειξη του ηθικού κενού που σταδιακά πλησιάζουμε. Αν υπάρχει η όποια αμφιβολία γι’ αυτό, προσπαθήστε απλά να φανταστείτε μια γνωστή χολιγουντιανή ταινία που να δείχνει βασανιστήρια με παρόμοιο τρόπο 20 με 30 χρόνια πριν- είναι απλά αδιανόητο.
http://www.efsyn.gr/?p=20795
θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία όπου ο βιασμός απλώς θεωρείται μη αποδεκτός, οπότε όποιος επιχειρηματολογεί εναντίον αυτής της άποψης είναι ένας ηλίθιος εκκεντρικός, κι όχι σε μία κοινωνία όπου χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κατά του βιασμού. Το ίδιο ισχύει και για τα βασανιστήρια: ένδειξη ηθικής προόδου είναι το γεγονός ότι τα βασανιστήρια απορρίπτονται «δογματικά» ως αποτροπιαστικά, χωρίς καμία ανάγκη περαιτέρω επιχειρημάτων.
Ως προς το επιχείρημα περί «ρεαλισμού»: τα βασανιστήρια υπήρχαν πάντα, ίσως περισσότερο μάλιστα στο παρελθόν, άρα μήπως είναι προτιμότερο να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά; Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: αν τα βασανιστήρια υπήρχαν ανέκαθεν, γιατί αυτοί που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία θέλουν να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά; Μία είναι η απάντηση: για να τα ουδετεροποιήσουν, δηλαδή να αποδυναμώσουν το μέτρο της ηθικής μας.
Μήπως τα βασανιστήρια σώζουν ζωές; Πιθανόν, όμως, το βέβαιο είναι ότι εξουδετερώνουν ψυχές- και η πιο αισχρή δικαιολογία υπέρ τους είναι ότι ο αληθινός ήρωας είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ψυχή του για να σώσει τις ζωές των συμπατριωτών του.
Ο εξαγνισμός των βασανιστηρίων στο Zero Dark Thirty είναι ένδειξη του ηθικού κενού που σταδιακά πλησιάζουμε. Αν υπάρχει η όποια αμφιβολία γι’ αυτό, προσπαθήστε απλά να φανταστείτε μια γνωστή χολιγουντιανή ταινία που να δείχνει βασανιστήρια με παρόμοιο τρόπο 20 με 30 χρόνια πριν- είναι απλά αδιανόητο.
http://www.efsyn.gr/?p=20795
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Απάντηση: Re: Τρομοκρατία
Μάλλον δεν εχεις διαβάσει τα τοπικς λοιπον..
Οι ίδιοι που καυλώνουν να φαντασιώνουν ακρωτηριασμούς ενος βιαστή αντί για μιά δίκαιη δίκη,ειναι αυτοί που φτιάχνονται και με τα βασανιστήρια απέναντι στους 4..
Οι ''Ελληναράδες'' είναι αυτοί που δεν λένε κουβέντα οταν η Χρυσή Αυγή σφάζει και μαχαιρώνει....Αυτά.
Μάλλον δεν εχεις διαβάσει τα τοπικς λοιπον..
Οι ίδιοι που καυλώνουν να φαντασιώνουν ακρωτηριασμούς ενος βιαστή αντί για μιά δίκαιη δίκη,ειναι αυτοί που φτιάχνονται και με τα βασανιστήρια απέναντι στους 4..
Οι ''Ελληναράδες'' είναι αυτοί που δεν λένε κουβέντα οταν η Χρυσή Αυγή σφάζει και μαχαιρώνει....Αυτά.
- 21 January 2007
- 21,629
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Εδώ μιλάμε για βασανιστήρια..Προσωπικά θα ήμουν αντίθετος στο να βασανιστεί και το απεχθές Χρυσαύγουλο αν συλλαμβανόταν(που δεν συλλαμβάνεται)για οποιαδήποτε εγκληματικη ενέργεια..Ακομα και στον απεχθή φασίστα-δολοφονο Μπρέϊβικ ,οι Νορβηγοί επιφυλαξαν μια δίκαιη δίκη..
Οταν συλλαμβάνεται κάποιος ακολουθεί υποτίθεται ο δρόμος της δικαοσύνης..Τα λοιπά περισσευουν,
Οταν συλλαμβάνεται κάποιος ακολουθεί υποτίθεται ο δρόμος της δικαοσύνης..Τα λοιπά περισσευουν,
vass72
Established Member
- 29 June 2012
- 171
περνοντας σαν αφορμη αυτα που λες, βεβαια εχεις το πρωτογνωρα σε εισαγωγικα, καποτε σε πηγαιναν για απλη εξακριβωση και κατεληγες ετσι.
και βασανισμοι γινονταν και απ ολα. απλα τωρα δημοσιευονται. παλια που δεν υπηρχαν ραδιοφωνα, tv, και βεβαια internet γινοταν ο χαμος και δεν επερνε χαμπαρι και κανεις.
ασε που αν σε πιανανε σε διαδηλωση κλπ σε βαζανε στην κλουβα σε οποιος περναγε σου εσκαγε κι ενα μπουκετο στη μαπα.
Στέλιος Π.
Supreme Member
Φιλε Vass αυτο ακριβως ειχα στο μυαλο μου οταν εβαλα τα εισαγωγικα.
:a0210:
Το τραγικοτερο ομως ΙΜΟ ειναι οτι ακομα και σημερα, με τον καταιγισμο πληροφοριας, καποιοι σφυριζουν αδιαφορα.
Και αυτο σημαινει οτι ειτε συμμετεχουν σε αυτα ειτε τα επικροτουν...
:a0210:
Το τραγικοτερο ομως ΙΜΟ ειναι οτι ακομα και σημερα, με τον καταιγισμο πληροφοριας, καποιοι σφυριζουν αδιαφορα.
Και αυτο σημαινει οτι ειτε συμμετεχουν σε αυτα ειτε τα επικροτουν...
KleKoR
Supreme Member
- 30 November 2007
- 7,562
Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.
Οι καλοί σου τρόποι δε σου επέτρεπαν να μιλήσεις με γεμάτο το στόμα. Είχες μπουκώσει από τη μάσα και έμεινες μουγγός όταν σκότωσαν τον Μιχάλη. Κολύμπαγες στα σάλια σου, έγλυφες τα κόκαλα της “αλλαγής” και ρούφαγες τον καταπραϋντικό χυλό της μεταπολίτευσης. Δεν άκουσες ποτέ τον πυροβολισμό. Χόρευες καρβελοτσιφτετέλια στα ορθάδικα της “γαλάζιας γενειάς” και ψάρευες κουμπαριές στη Μύκονο. Δε σε ένοιαξε. Εσύ δεν ήσουν αλήτης, δεν ήσουν περιθωριακός. Εσύ ήσουν νέος σοβαρός κομουνιστής, ήσουν περιφρουρητής του κόμματος, ήσουν πρώτος στα μαθήματα – ήσουνα πρώτος στον “αγώνα”, ήσουνα πλέον νόμιμος “επαναστάτης”. Δεν μύρισες ποτέ το αίμα. Φορούσες τόνους ινδικό πατσουλί και πολυλογάδικη θεωρία και μόστραρες τη φάτσα σου στα in κουλτουροποτεία του Κολωνακίου. Δεν είδες τίποτα. Τα μάτια σου είχαν θολώσει από τις αντανακλάσεις της βιτρίνας με τα κουστούμια και τον ζεστό κοπανιστό αέρα εισαγωγής. Δεν κατάλαβες τίποτα. Διάβαζες αθλητικές φιλάδες και σφαζόσουνα στα μπιλιάρδα για μια στημένη φάση. Ονειρευόσουνα να διοριστείς μπάτσος, δάσκαλος, εφοριακός ή έστω να κάνεις ένα “κόλπο”, μια αρπαχτή, μια κομπίνα με επιδότηση, ή να ανοίξεις ένα ιατρείο στα βόρεια προάστια, να χωθείς, να αναμιχθείς, να “γίνεις”, να “πετύχεις”. Δεν είχες παιδιά και εξ άλλου, αν είχες, θα τα μεγάλωνες αλλιώς εσύ, με αξίες, με ιδανικά, με τρόπους. Δεν έδωσες σημασία, η ζωή σου θα κυλούσε μια χαρά, γιατί να να σκάσεις για ένα 15χρονο ταραξία ; Ας καθότανε στα αυγά του είπες. Όχι πως το σκέφτηκες, αλλά έτσι είπαν όλοι οι άλλοι, έτσι είπες και συ, αυτόματα, όπως έκανες τον σταυρό σου από συνήθεια όταν πέρναγες από εκκλησία.
Πάχυνες και χόντρυνες τόσο, που έκανες κυτταρίτιδα στο μυαλό. Δεν ήθελες να μάθεις τίποτα, ούτε τη νύχτα που εκτέλεσαν τον Αλέξανδρο. Ζάπαρες ασύστολα τα “ελεύθερα” κανάλια της, Hi tech επίπεδης, τηλεόρασης σου, να ακούσεις τους δείκτες του χρηματιστηρίου και να καυλώσεις με το μέγεθος των καταθέσεων σου. Δεν θυμήθηκες. Είχες πλέον βηματοδότη στον εγκέφαλο και ταμειακή μηχανή στη καρδιά σου. Μέτραγες μονάχα αριθμούς, θυμόσουν μονάχα στατιστικές και δημοσκοπήσεις. Δεν αναρωτήθηκες για τίποτα. Από τη θαλπωρή του πανάκριβου τετρακίνητου τζίπ, χάζευες το κακόγουστο ολυμπιακό δέντρο μπροστά στο κοινοβούλιο και ένιωθες ασφαλής και προστατευμένος. Ωραίος, Ευρωπαίος, Ελληναράς κουβαρντάς, νοικοκυραίος και προπάντων περήφανος φιλήσυχος οικογενειάρχης. Δεν ανησύχησες για τίποτα. Η μεζονέτα σου ήταν χτισμένη σε γερά θεμέλια, βαμμένη με μονωτικό ξανθό του μεσημεριανάδικου, με χρυσά κάγκελα, πλαστικό γκαζόν και εντοιχισμένα παιδιά. Δεν συνειδητοποίησες πότε μεγάλωσαν τα παιδιά σου. Ο χρόνος ήταν χρήμα και το χρήμα, θηλασμός, νανούρισμα, παιδεία και ανατροφή. Μια ολάκερη ζωή ήσουν σε λαιμαργία νάρκη : “Ο μπαμπάς και η μαμά είναι κουρασμένοι και θέλουν να κοιμηθούν, σκάστε κωλόπαιδα και παίξτε στον καναπέ με το καινούργιο σας play box 360, ένα σκασμό λεφτά μας κόστισε, τι σκατά σας λείπει επιτέλους και γκρινιάζετε συνέχεια ;” Ποτέ δεν κατάλαβες τίποτα. Ροχάλιζες φαρμακωμένος από τα ψυχοφάρμακα και τα τηλεβαρβιτουρικά και ονειρευόσουνα νούμερα. Ήσουν ευτυχισμένος που, από το τίποτα, έγινες μικρό μηδενικό που ονειρεύονταν μεγάλα νούμερα.
Όταν έτσουξε ο καπνός στα μάτια σου, υπέθεσες πως καίγεται κάπου μακριά η χωματερή. Πολύ μακρυά στην υποβαθμισμένη συνοικία, εκεί που καταλήγουν τα πλούσια αποφάγια σου και τα σινιέ αποφόρια σου. Δεν ήξερες καν πως υπάρχουν δακρυγόνα, εξ άλλου είχες ξεχάσει πως έχεις δάκρυα και σε τι ακριβώς χρησιμεύουν. Γιατί να κλάψεις ; Ευημερούσες. Όταν άκουσες τον θόρυβο από τα τζάμια που έσπαζαν, φαντάστικες πως κατεδάφιζαν το γειτονικό χαμόσπιτο, εκεί που μένανε κατά δεκάδες στοιβαγμένοι κάτι μετανάστες, αυτό το άθλιο αυθαίρετο που σου χάλαγε τη θέα. Αυθαίρετο σαν το δικό σου αλλά μίζερο, σου χάλαγε την αισθητική. Ερεθίστηκες στην ιδέα να φτιαχτεί στη θέση του ένα πάρκο, αλλά μετά σκέφτηκες τις ενοχλητικές φωνές των παιδιών που παίζουν στα πάρκα και φαντάστικες πως θα ήταν καλύτερο ένα Mall. Δεν θα άνοιγες ποτέ το παράθυρο σου για να κοιτάξεις έξω, έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δε το είχες ανοίξει, είχες αρκετά παράθυρα στο PC σου με θέα στη τσόντα και στο στοίχημα, τι ενδιαφέρον να δεις εκεί έξω ;
Όταν ένιωσες τη ζέστη απ τη φωτιά έτρεξες να περισώσεις τις πιστωτικές σου κάρτες, το κινητό, τα μετρητά και την γραβάτα. Η γραβάτα ήταν το πολυτιμότερο παράσημο σου. Η γραβάτα ήταν η ταυτότητα σου, η γραβάτα … χωρίς αυτήν ήσουν απλά ένα τίποτα, ένα τίποτα χωρίς τα αγαπημένα σου μηδενικά. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο, η φωτιά σε ανάγκασε. Τέρμα η ασφάλεια, τέρμα η κλιματιζόμενη, αποστειρωμένη ζωή στο μικρό σπίτι στο λιβάδι. Τέρμα η ησυχία, τέρμα η ευταξία, τέρμα ο ύπνος, τέρμα η αποχαύνωση. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο. Αναγκάστηκες να κοιτάξεις έξω. Αναγκάστηκες να αντικρίσεις επιτέλους τα παιδιά σου, γιατί τα είδες να είναι εκεί έξω, να φορούν κουκούλα και να πετούν μολότοφ. Θυμήθηκες πως θυμήθηκες να περισώσεις την γραβάτα, αλλά ξέχασες τα παιδιά σου. Θρήνησες τα ATM των τραπεζών σαν να ήτανε δικές σου, αλλά δε βρήκες λέξη να πεις για τη ζωή ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό σου. Σιώπησες γιατί ήταν και το δικό σου δάχτυλο μπλεγμένο στη σκανδάλη. Όχι πως είχες ενοχές, τις συνέπειες φοβόσουν. Τι ενοχές να χει το τίποτα που έγινε μηδενικό που ονειρεύεται νούμερα ; Μόνο φόβο μη χάσει την ικανότητα να αθροίζει αριθμούς μπορεί να νιώσει. Να φοβάσαι λοιπόν από δω και πέρα, όχι αόρατους εχθρούς και εισβολείς, όχι προβοκάτορες και ξένες δυνάμεις. Να φοβάσαι τα παιδιά σου, αυτά που δεν σεβάστηκες. Να φοβάσαι, άθλιο νούμερο, πως κάποια μέρα από μηδενικό θα σε κάνουν τίποτα. Να φοβάσαι. Αφού δε σού μεινε άλλο αίσθημα να νιώθεις πάρα μόνο φόβο, γιατί τα υπόλοιπα τα αντάλλαξες σε τιμή θανάτου, να φοβάσαι. Σου αξίζει να φοβάσαι. Μην ελπίζεις πως θα ξεχάσουν. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.
Όσο το δικό σου παρελθόν θα πυροβολεί το μέλλον τους, τόσο για να έχουν μέλλον θα πυρπολούν το παρελθόν σου. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν …
Mind the Gap
http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/06/ευτυχώς-τα-παιδιά-δεν-ξεχνούν/
παλιό αλλά θεωρώ πως ταιριάζει...
Οι καλοί σου τρόποι δε σου επέτρεπαν να μιλήσεις με γεμάτο το στόμα. Είχες μπουκώσει από τη μάσα και έμεινες μουγγός όταν σκότωσαν τον Μιχάλη. Κολύμπαγες στα σάλια σου, έγλυφες τα κόκαλα της “αλλαγής” και ρούφαγες τον καταπραϋντικό χυλό της μεταπολίτευσης. Δεν άκουσες ποτέ τον πυροβολισμό. Χόρευες καρβελοτσιφτετέλια στα ορθάδικα της “γαλάζιας γενειάς” και ψάρευες κουμπαριές στη Μύκονο. Δε σε ένοιαξε. Εσύ δεν ήσουν αλήτης, δεν ήσουν περιθωριακός. Εσύ ήσουν νέος σοβαρός κομουνιστής, ήσουν περιφρουρητής του κόμματος, ήσουν πρώτος στα μαθήματα – ήσουνα πρώτος στον “αγώνα”, ήσουνα πλέον νόμιμος “επαναστάτης”. Δεν μύρισες ποτέ το αίμα. Φορούσες τόνους ινδικό πατσουλί και πολυλογάδικη θεωρία και μόστραρες τη φάτσα σου στα in κουλτουροποτεία του Κολωνακίου. Δεν είδες τίποτα. Τα μάτια σου είχαν θολώσει από τις αντανακλάσεις της βιτρίνας με τα κουστούμια και τον ζεστό κοπανιστό αέρα εισαγωγής. Δεν κατάλαβες τίποτα. Διάβαζες αθλητικές φιλάδες και σφαζόσουνα στα μπιλιάρδα για μια στημένη φάση. Ονειρευόσουνα να διοριστείς μπάτσος, δάσκαλος, εφοριακός ή έστω να κάνεις ένα “κόλπο”, μια αρπαχτή, μια κομπίνα με επιδότηση, ή να ανοίξεις ένα ιατρείο στα βόρεια προάστια, να χωθείς, να αναμιχθείς, να “γίνεις”, να “πετύχεις”. Δεν είχες παιδιά και εξ άλλου, αν είχες, θα τα μεγάλωνες αλλιώς εσύ, με αξίες, με ιδανικά, με τρόπους. Δεν έδωσες σημασία, η ζωή σου θα κυλούσε μια χαρά, γιατί να να σκάσεις για ένα 15χρονο ταραξία ; Ας καθότανε στα αυγά του είπες. Όχι πως το σκέφτηκες, αλλά έτσι είπαν όλοι οι άλλοι, έτσι είπες και συ, αυτόματα, όπως έκανες τον σταυρό σου από συνήθεια όταν πέρναγες από εκκλησία.
Πάχυνες και χόντρυνες τόσο, που έκανες κυτταρίτιδα στο μυαλό. Δεν ήθελες να μάθεις τίποτα, ούτε τη νύχτα που εκτέλεσαν τον Αλέξανδρο. Ζάπαρες ασύστολα τα “ελεύθερα” κανάλια της, Hi tech επίπεδης, τηλεόρασης σου, να ακούσεις τους δείκτες του χρηματιστηρίου και να καυλώσεις με το μέγεθος των καταθέσεων σου. Δεν θυμήθηκες. Είχες πλέον βηματοδότη στον εγκέφαλο και ταμειακή μηχανή στη καρδιά σου. Μέτραγες μονάχα αριθμούς, θυμόσουν μονάχα στατιστικές και δημοσκοπήσεις. Δεν αναρωτήθηκες για τίποτα. Από τη θαλπωρή του πανάκριβου τετρακίνητου τζίπ, χάζευες το κακόγουστο ολυμπιακό δέντρο μπροστά στο κοινοβούλιο και ένιωθες ασφαλής και προστατευμένος. Ωραίος, Ευρωπαίος, Ελληναράς κουβαρντάς, νοικοκυραίος και προπάντων περήφανος φιλήσυχος οικογενειάρχης. Δεν ανησύχησες για τίποτα. Η μεζονέτα σου ήταν χτισμένη σε γερά θεμέλια, βαμμένη με μονωτικό ξανθό του μεσημεριανάδικου, με χρυσά κάγκελα, πλαστικό γκαζόν και εντοιχισμένα παιδιά. Δεν συνειδητοποίησες πότε μεγάλωσαν τα παιδιά σου. Ο χρόνος ήταν χρήμα και το χρήμα, θηλασμός, νανούρισμα, παιδεία και ανατροφή. Μια ολάκερη ζωή ήσουν σε λαιμαργία νάρκη : “Ο μπαμπάς και η μαμά είναι κουρασμένοι και θέλουν να κοιμηθούν, σκάστε κωλόπαιδα και παίξτε στον καναπέ με το καινούργιο σας play box 360, ένα σκασμό λεφτά μας κόστισε, τι σκατά σας λείπει επιτέλους και γκρινιάζετε συνέχεια ;” Ποτέ δεν κατάλαβες τίποτα. Ροχάλιζες φαρμακωμένος από τα ψυχοφάρμακα και τα τηλεβαρβιτουρικά και ονειρευόσουνα νούμερα. Ήσουν ευτυχισμένος που, από το τίποτα, έγινες μικρό μηδενικό που ονειρεύονταν μεγάλα νούμερα.
Όταν έτσουξε ο καπνός στα μάτια σου, υπέθεσες πως καίγεται κάπου μακριά η χωματερή. Πολύ μακρυά στην υποβαθμισμένη συνοικία, εκεί που καταλήγουν τα πλούσια αποφάγια σου και τα σινιέ αποφόρια σου. Δεν ήξερες καν πως υπάρχουν δακρυγόνα, εξ άλλου είχες ξεχάσει πως έχεις δάκρυα και σε τι ακριβώς χρησιμεύουν. Γιατί να κλάψεις ; Ευημερούσες. Όταν άκουσες τον θόρυβο από τα τζάμια που έσπαζαν, φαντάστικες πως κατεδάφιζαν το γειτονικό χαμόσπιτο, εκεί που μένανε κατά δεκάδες στοιβαγμένοι κάτι μετανάστες, αυτό το άθλιο αυθαίρετο που σου χάλαγε τη θέα. Αυθαίρετο σαν το δικό σου αλλά μίζερο, σου χάλαγε την αισθητική. Ερεθίστηκες στην ιδέα να φτιαχτεί στη θέση του ένα πάρκο, αλλά μετά σκέφτηκες τις ενοχλητικές φωνές των παιδιών που παίζουν στα πάρκα και φαντάστικες πως θα ήταν καλύτερο ένα Mall. Δεν θα άνοιγες ποτέ το παράθυρο σου για να κοιτάξεις έξω, έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δε το είχες ανοίξει, είχες αρκετά παράθυρα στο PC σου με θέα στη τσόντα και στο στοίχημα, τι ενδιαφέρον να δεις εκεί έξω ;
Όταν ένιωσες τη ζέστη απ τη φωτιά έτρεξες να περισώσεις τις πιστωτικές σου κάρτες, το κινητό, τα μετρητά και την γραβάτα. Η γραβάτα ήταν το πολυτιμότερο παράσημο σου. Η γραβάτα ήταν η ταυτότητα σου, η γραβάτα … χωρίς αυτήν ήσουν απλά ένα τίποτα, ένα τίποτα χωρίς τα αγαπημένα σου μηδενικά. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο, η φωτιά σε ανάγκασε. Τέρμα η ασφάλεια, τέρμα η κλιματιζόμενη, αποστειρωμένη ζωή στο μικρό σπίτι στο λιβάδι. Τέρμα η ησυχία, τέρμα η ευταξία, τέρμα ο ύπνος, τέρμα η αποχαύνωση. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο. Αναγκάστηκες να κοιτάξεις έξω. Αναγκάστηκες να αντικρίσεις επιτέλους τα παιδιά σου, γιατί τα είδες να είναι εκεί έξω, να φορούν κουκούλα και να πετούν μολότοφ. Θυμήθηκες πως θυμήθηκες να περισώσεις την γραβάτα, αλλά ξέχασες τα παιδιά σου. Θρήνησες τα ATM των τραπεζών σαν να ήτανε δικές σου, αλλά δε βρήκες λέξη να πεις για τη ζωή ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό σου. Σιώπησες γιατί ήταν και το δικό σου δάχτυλο μπλεγμένο στη σκανδάλη. Όχι πως είχες ενοχές, τις συνέπειες φοβόσουν. Τι ενοχές να χει το τίποτα που έγινε μηδενικό που ονειρεύεται νούμερα ; Μόνο φόβο μη χάσει την ικανότητα να αθροίζει αριθμούς μπορεί να νιώσει. Να φοβάσαι λοιπόν από δω και πέρα, όχι αόρατους εχθρούς και εισβολείς, όχι προβοκάτορες και ξένες δυνάμεις. Να φοβάσαι τα παιδιά σου, αυτά που δεν σεβάστηκες. Να φοβάσαι, άθλιο νούμερο, πως κάποια μέρα από μηδενικό θα σε κάνουν τίποτα. Να φοβάσαι. Αφού δε σού μεινε άλλο αίσθημα να νιώθεις πάρα μόνο φόβο, γιατί τα υπόλοιπα τα αντάλλαξες σε τιμή θανάτου, να φοβάσαι. Σου αξίζει να φοβάσαι. Μην ελπίζεις πως θα ξεχάσουν. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.
Όσο το δικό σου παρελθόν θα πυροβολεί το μέλλον τους, τόσο για να έχουν μέλλον θα πυρπολούν το παρελθόν σου. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν …
Mind the Gap
http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/06/ευτυχώς-τα-παιδιά-δεν-ξεχνούν/
παλιό αλλά θεωρώ πως ταιριάζει...
KleKoR
Supreme Member
- 30 November 2007
- 7,562
Χαμένη γενιά
“Συνελήφθη 22χρονος στην κηδεία του χουντικού Ντερτιλή με μερικές δεκάδες κάλυκες στα χέρια του. Τις μάζευε όταν οι φίλοι του απέδιδαν τιμές στον νεκρό πραξικοπηματία”. Κάπως έτσι καλύφθηκε η είδηση. Κάπως έτσι περάσαμε με μια ματιά, από τους 20χρονους χουντικούς νεοναζί στους, επίσης, 20χρονους ρετουσαρισμένους “τρομοκράτες”.
Φλεβάρης του 2013 και 20χρονα παιδιά τιμούν τον Νίκο Ντερτιλή. Πυροβολούν στην κηδεία του και τον ονοματίζουν ήρωα. Χουντοπαπαδαριά τούς τον τοποθετούν δίπλα στον Σωκράτη κι εκείνα φωνάζουν άξιος. 20 χρονών παιδιά με ξυρισμένα κεφάλια και φουσκωμένα μπράτσα. Και πιστόλια στην τσέπη.
20 χρονών παιδιά ήταν κι εκείνα που πριν από δυο μέρες “τίμησαν” τους νεκρούς των Ιμίων. Νεκρούς που καπηλεύτηκαν οι φασίστες και που ποτέ κανείς δεν ρώτησε να μάθει ποιοι πραγματικά ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν εν ώρα υπηρεσίας.
Τίμησαν τους νεκρούς οι 20χρονοι με αναμμένα δαδιά στα χέρια και φασιστικά συνθήματα στο στόμα στην πορεία του χρυσαυγίτικου τάγματος μίσους του κέντρου της Αθήνας.
Στρατιωτικές σχολές με μαύρο χρώμα σαν το δηλητήριο που χύσανε στα 20χρονα μυαλά τους, σταθήκαν προσοχή στα παραγγέλματα των ιδεολογικών τους βιαστών. Με πρόσωπα αγνώριστα. Όχι από τον ξυλοδαρμό ενός μπάτσου, αλλά από το μίσος ενός ναζί. Με μάτια άδεια να καθρεφτίζουν τη φωτιά της δάδας και τίποτε παραπάνω.
20 χρονών παιδιά που κάποτε πήγαιναν σχολείο. Ίσως και σε μια σχολή. 20 χρονών παιδιά που από την ώρα που γεννήθηκαν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας αριθμός. Αριθμός μητρώου αρρένων, αριθμός του ΙΚΑ, αριθμός στις πανελλαδικές εξετάσεις, αριθμός στα νούμερα της ανεργίας, αριθμός στα ποσοστά της Χρυσής Αυγής.
Καμία ντροπή γι' αυτήν την κατάντια. Από κανέναν. Καμία ντροπή από εκείνους που διαχειρίστηκαν την ελληνική παιδεία τα 30 τελευταία χρόνια. Καμία ντροπή από εκείνους που αποφάσισαν ότι τα παιδιά μας θα βγαίνουν από το σχολείο αμόρφωτα, ανιστόρητα, άβουλα.
Καμία ντροπή που υπάρχουν 20χρονοι που τιμούν τον Νίκο Ντερτιλή και που λένε πλέον και σε ξένες εφημερίδες πως δεν υπήρξε ποτέ νεκρός στο Πολυτεχνείο. Πως οι Χρυσαυγίτες δεν είναι νεοναζί. Πως ο φασισμός δεν έχει σχέση με τη Χρυσή Αυγή.
Παιδιά που δεν μάθανε ποτέ τους ιστορία. Παιδιά που δεν νοιάστηκε κανείς για να τους μάθει ιστορία. Για να τους διδάξει πολιτισμό. 20χρονα παιδιά με οικογένειες-ερωτηματικά. Που δεν νοιαστήκαν ούτε εκείνες γι' αυτά. Που μπορεί να είναι φασίστες χουντοβασιλικοί του κερατά, αλλά μπορεί και όχι.
20 χρονών παιδιά στις κηδείες χουντικών, στις πορείες νεοναζί και στις παρέες μαχαιροβγαλτών του κέντρου της Αθήνας και κανένα δάκρυ δεν κύλησε για τη μια ακόμη χαμένη γενιά που βαδίζει πάνω στις βαριές της μαύρες, σιδερένιες μπότες.
Χαμένη, όχι οικονομικά ή επαγγελματικά. Χαμένη ιδεολογικά. Χαμένη μέσα στο μίσος για κάθε τι διαφορετικό. Στο μίσος για την καλοσύνη. Στο μίσος για τον άνθρωπο.
Παιδιά που παρελαύνουν με μαύρες παραστρατιωτικές στολές στο κέντρο της Αθήνας κι ούτε ένα δάκρυ δεν κυλά στα μάγουλα των υπηρετών της ενημέρωσης.
Εκείνων που απολαμβάνουν τις 10 σφαλιάρες σε άλλους 20χρονους, επειδή τολμήσανε να “κλέψουν τα λεφτά μας”.
Εκείνων με τους τεράστιους τίτλους “ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ”, “ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ”, “ΕΦΙΑΛΤΗΣ”, “ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ”.
Εκείνων των ρεπορτάζ με τα “καλομαθημένα παιδιά των βορείων προαστίων” από αγράμματους θολωμένους ρεπόρτερ και ανιστόρητους πληρωμένους διευθυντές που δεν μάθανε ότι ποτέ στην ιστορία ο φτωχός και εξαθλιωμένος βιοπαλαιστής δεν πήρε πρώτος στα χέρια του τα Καλάσνικοφ.
Όλων αυτών που σταυρώσαν κακοποιημένους 20χρονους και κατακεραυνώσαν τα λόγια τους περί “αιχμαλωσίας πολέμου” και λοιπών επαναστατικών τσιτάτων, γιατί αυτό πουλάει. Γιατί αυτό τους είπαν να κάνουν. Γιατί δεν έχουν καταλάβει τι έρχεται.
Ή έχουν καταλάβει και χαίρονται γι´αυτό.
Χαίρονται να προβάλλουν το φόβο και να κρύβουν το μίσος. Να δείχνουν τον τρόμο και να κουκουλώνουν την παρακμή. Να ξερνούν οχετούς λάσπης και περιττωμάτων για “20χρονους τρομοκράτες” και να θολώνουν την εικόνα του ξεπεσμού μιας γενιάς 20χρονων εκκολαπτόμενων νεοναζί.
Γιατί έτσι βολεύει. Αυτό πληρώνονται να κάνουν. Κι αυτή θα είναι η ντροπή που θα τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή. Όλους εκείνους που ονοματίστηκαν παιδαγωγοί, ακαδημαϊκοί λειτουργοί, “δάσκαλοι”.
Κάθε 20χρονος σε μια κηδεία χουντικού, κάθε 20χρονος σε μια πορεία μίσους, κάθε 20χρονος μαχαιροβγάλτης νεοναζί θα είναι και μια ακόμη αποτυχία τους. Μια ακόμη ντροπή τους. Ένας ακόμη θάνατος. Θάνατος ιδεολογικός. Θάνατος ανθρωπιστικός. Θάνατος ενός χορτάτου παιδιού με υποσιτισμένο το μυαλό.
Τώρα μπορείτε να συνεχίσετε τον οχετό σας για τους “γιους της Νάσιουτζικ” και τους “κολλητούς τους Αλέξη”.
Γαμημένοι.
http://polyfimos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html
“Συνελήφθη 22χρονος στην κηδεία του χουντικού Ντερτιλή με μερικές δεκάδες κάλυκες στα χέρια του. Τις μάζευε όταν οι φίλοι του απέδιδαν τιμές στον νεκρό πραξικοπηματία”. Κάπως έτσι καλύφθηκε η είδηση. Κάπως έτσι περάσαμε με μια ματιά, από τους 20χρονους χουντικούς νεοναζί στους, επίσης, 20χρονους ρετουσαρισμένους “τρομοκράτες”.
Φλεβάρης του 2013 και 20χρονα παιδιά τιμούν τον Νίκο Ντερτιλή. Πυροβολούν στην κηδεία του και τον ονοματίζουν ήρωα. Χουντοπαπαδαριά τούς τον τοποθετούν δίπλα στον Σωκράτη κι εκείνα φωνάζουν άξιος. 20 χρονών παιδιά με ξυρισμένα κεφάλια και φουσκωμένα μπράτσα. Και πιστόλια στην τσέπη.
20 χρονών παιδιά ήταν κι εκείνα που πριν από δυο μέρες “τίμησαν” τους νεκρούς των Ιμίων. Νεκρούς που καπηλεύτηκαν οι φασίστες και που ποτέ κανείς δεν ρώτησε να μάθει ποιοι πραγματικά ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν εν ώρα υπηρεσίας.
Τίμησαν τους νεκρούς οι 20χρονοι με αναμμένα δαδιά στα χέρια και φασιστικά συνθήματα στο στόμα στην πορεία του χρυσαυγίτικου τάγματος μίσους του κέντρου της Αθήνας.
Στρατιωτικές σχολές με μαύρο χρώμα σαν το δηλητήριο που χύσανε στα 20χρονα μυαλά τους, σταθήκαν προσοχή στα παραγγέλματα των ιδεολογικών τους βιαστών. Με πρόσωπα αγνώριστα. Όχι από τον ξυλοδαρμό ενός μπάτσου, αλλά από το μίσος ενός ναζί. Με μάτια άδεια να καθρεφτίζουν τη φωτιά της δάδας και τίποτε παραπάνω.
20 χρονών παιδιά που κάποτε πήγαιναν σχολείο. Ίσως και σε μια σχολή. 20 χρονών παιδιά που από την ώρα που γεννήθηκαν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας αριθμός. Αριθμός μητρώου αρρένων, αριθμός του ΙΚΑ, αριθμός στις πανελλαδικές εξετάσεις, αριθμός στα νούμερα της ανεργίας, αριθμός στα ποσοστά της Χρυσής Αυγής.
Καμία ντροπή γι' αυτήν την κατάντια. Από κανέναν. Καμία ντροπή από εκείνους που διαχειρίστηκαν την ελληνική παιδεία τα 30 τελευταία χρόνια. Καμία ντροπή από εκείνους που αποφάσισαν ότι τα παιδιά μας θα βγαίνουν από το σχολείο αμόρφωτα, ανιστόρητα, άβουλα.
Καμία ντροπή που υπάρχουν 20χρονοι που τιμούν τον Νίκο Ντερτιλή και που λένε πλέον και σε ξένες εφημερίδες πως δεν υπήρξε ποτέ νεκρός στο Πολυτεχνείο. Πως οι Χρυσαυγίτες δεν είναι νεοναζί. Πως ο φασισμός δεν έχει σχέση με τη Χρυσή Αυγή.
Παιδιά που δεν μάθανε ποτέ τους ιστορία. Παιδιά που δεν νοιάστηκε κανείς για να τους μάθει ιστορία. Για να τους διδάξει πολιτισμό. 20χρονα παιδιά με οικογένειες-ερωτηματικά. Που δεν νοιαστήκαν ούτε εκείνες γι' αυτά. Που μπορεί να είναι φασίστες χουντοβασιλικοί του κερατά, αλλά μπορεί και όχι.
20 χρονών παιδιά στις κηδείες χουντικών, στις πορείες νεοναζί και στις παρέες μαχαιροβγαλτών του κέντρου της Αθήνας και κανένα δάκρυ δεν κύλησε για τη μια ακόμη χαμένη γενιά που βαδίζει πάνω στις βαριές της μαύρες, σιδερένιες μπότες.
Χαμένη, όχι οικονομικά ή επαγγελματικά. Χαμένη ιδεολογικά. Χαμένη μέσα στο μίσος για κάθε τι διαφορετικό. Στο μίσος για την καλοσύνη. Στο μίσος για τον άνθρωπο.
Παιδιά που παρελαύνουν με μαύρες παραστρατιωτικές στολές στο κέντρο της Αθήνας κι ούτε ένα δάκρυ δεν κυλά στα μάγουλα των υπηρετών της ενημέρωσης.
Εκείνων που απολαμβάνουν τις 10 σφαλιάρες σε άλλους 20χρονους, επειδή τολμήσανε να “κλέψουν τα λεφτά μας”.
Εκείνων με τους τεράστιους τίτλους “ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ”, “ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ”, “ΕΦΙΑΛΤΗΣ”, “ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ”.
Εκείνων των ρεπορτάζ με τα “καλομαθημένα παιδιά των βορείων προαστίων” από αγράμματους θολωμένους ρεπόρτερ και ανιστόρητους πληρωμένους διευθυντές που δεν μάθανε ότι ποτέ στην ιστορία ο φτωχός και εξαθλιωμένος βιοπαλαιστής δεν πήρε πρώτος στα χέρια του τα Καλάσνικοφ.
Όλων αυτών που σταυρώσαν κακοποιημένους 20χρονους και κατακεραυνώσαν τα λόγια τους περί “αιχμαλωσίας πολέμου” και λοιπών επαναστατικών τσιτάτων, γιατί αυτό πουλάει. Γιατί αυτό τους είπαν να κάνουν. Γιατί δεν έχουν καταλάβει τι έρχεται.
Ή έχουν καταλάβει και χαίρονται γι´αυτό.
Χαίρονται να προβάλλουν το φόβο και να κρύβουν το μίσος. Να δείχνουν τον τρόμο και να κουκουλώνουν την παρακμή. Να ξερνούν οχετούς λάσπης και περιττωμάτων για “20χρονους τρομοκράτες” και να θολώνουν την εικόνα του ξεπεσμού μιας γενιάς 20χρονων εκκολαπτόμενων νεοναζί.
Γιατί έτσι βολεύει. Αυτό πληρώνονται να κάνουν. Κι αυτή θα είναι η ντροπή που θα τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή. Όλους εκείνους που ονοματίστηκαν παιδαγωγοί, ακαδημαϊκοί λειτουργοί, “δάσκαλοι”.
Κάθε 20χρονος σε μια κηδεία χουντικού, κάθε 20χρονος σε μια πορεία μίσους, κάθε 20χρονος μαχαιροβγάλτης νεοναζί θα είναι και μια ακόμη αποτυχία τους. Μια ακόμη ντροπή τους. Ένας ακόμη θάνατος. Θάνατος ιδεολογικός. Θάνατος ανθρωπιστικός. Θάνατος ενός χορτάτου παιδιού με υποσιτισμένο το μυαλό.
Τώρα μπορείτε να συνεχίσετε τον οχετό σας για τους “γιους της Νάσιουτζικ” και τους “κολλητούς τους Αλέξη”.
Γαμημένοι.
http://polyfimos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html
vass72
Established Member
- 29 June 2012
- 171
Απλα ζουμε σε τριτοκοσμικη χωρα κι ας μην θελουμε να το παραδεχτουμε. συγκρισεις με νορβηγια κλπ ειναι απλα αστειες.
εδω ανεβαινα το ποταμι και ειχε κινηση και ως συνηθως ειχαν πιασει και την βοηθητικη τερμα δεξια. και σκαει ενα ασθενοφορο και δεν μπορουσε να περασει!!!
και περιμενουμε τι? να σεβαστει ποιος και τι?
εδω ανεβαινα το ποταμι και ειχε κινηση και ως συνηθως ειχαν πιασει και την βοηθητικη τερμα δεξια. και σκαει ενα ασθενοφορο και δεν μπορουσε να περασει!!!
και περιμενουμε τι? να σεβαστει ποιος και τι?
