Πολύ καλή.
Αν και το στόρυ κόνσεπτ δεν αποφεύγει τα κλισέ,ο Μπάρτον καταφέρνει να το κάνει πιο αιχμηρό και να το φέρει πιο κοντά στις ταινίες.
Οι διάλογοι είναι κορυφαίοι,οι ατάκες που εκστομίζει η πρωταγωνίστρια είναι καταπληκτικές και απόλυτα ταιριαστές με το χαρακτήρα της.Θα ήθελα βέβαια να είχαν αποφύγει τις "νετφλιξιές" σε κάποια σημεία που η Wednesday γίνεται ¨ανθρώπινη¨ φοβούμενοι ότι μπορεί να βγούν από το safe zone,αλλά ευτυχώς το προσπερνάνε γρήγορα και σχετικά διακριτικά ωστε να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας.
Όπως και η ίδια η επιλογή της πιτσιρίκας είναι κορυφαία σε αντίθεση με την επιλογή των γονιών της που θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
Ντάξει κούκλα η Κάθριν αλλά δεν μπορεί να βγάλει την διαστροφή της Χιούστον με τίποτα,το ίδιο και ο πατέρας που δεν του πάει ο ρόλος.
Βάλτε έναν Μπενίτσιο Ντελ Τόρο να το φχαριστηθούμε...
Παρόλα αυτα έχει στιγμές ανθολογίας ο Μπάρτον έχει κέφια,η ορίτζιναλ μουσική του Ελφμαν αλλά και οι επιλογές των κομματιών είναι πιο εύστοχες και από τα σουτ του Στεφ Κάρρυ,και δίνουν πολλά και στην αφήγηση και στην ατμόσφαιρα.Πολλά από αυτά που αγαπήσαμε στον Μπάρτον βγαίνουν εδώ και αυτό είναι σπουδαίο.
Γενικά την απόλαυσα ,ελπίζω σε ακόμα καλύτερη και πιο διεστραμμένη συνέχεια....