Whiplash

Ψηφίστε την Ταινία:

  • Total voters
    0
B

billias7815

Established Member
24 October 2011
176
Screen-Shot-2014-09-30-at-10.55.57-700x627.png


Director:

Damien Chazelle
Writer:

Damien Chazelle
Stars:

Miles Teller, J.K. Simmons, Melissa Benoist


Εχθές είδα την ταινία Whiplash η οποία θα προβληθεί στην Ελλάδα με τον τίτλο "Χωρίς Μέτρο" με πρωταγωνιστές τους Miles Teller και J.K Simmons.
H υπόθεση αφορά την φιλοδοξία ενός νεαρού(Miles Teller) να γίνει μεγάλος drummer με κλίση στην τζαζ μουσική , την σχέση του με έναν μαέστρο μιας μπάντας ενός ωδείου (J.K Simmons) ο οποίος ωθεί τους μαθητές του στα άκρα προκειμένου να γίνουν καλύτεροι.Δεν λέω περισσότερα για να μην χαλάσω την απόλαυση της ταινίας.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι άψογο.Ο Miles Teller συνεχίζει να εκπλήσσει με την ερμηνεία του μετά το πολύ καλό The Spectacular Now και εξελίσσεται σε πολύ καλό ηθοποιό για την ηλικία του συμμετέχοντας σε προσεγμένες παραγωγές του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου, ο δε J.K Simmons κυριολεκτικά σαρώνει τα πάντα με την ερμηνεία του η οποία είναι πολύ δυνατή εκεί που χρειάζεται χωρίς όμως να είναι άκαμπτη καθώς σε άλλα σημεία μαλακώνει ώστε να εμφανίσει τις συναισθηματικές μεταβολές που λαμβάνουν χώρα στην ταινία.Κατά την δικιά μου γνώμη χωρίς να έχω δεί ακόμα το Foxcatcher η ερμηνεία του αξίζει το Όσκαρ Β´ανδρικού Ρόλου.

Η μουσική του επένδυση είναι αρκετά καλή και οι λάτρεις της Τζαζ μουσικής θα ικανοποιηθούν παρότι λείπουν τα πιο αργά κομμάτια που ίσως θα ήταν ακουστικά πιο ευχάριστα.Σίγουρα πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε άσχετα αν στην Ελλάδα θα προβληθεί τον Ιανουάριο 2015.
Μεγάλο Βραβείο και βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ του Σάντανς και συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Καννών 2014.
Η κριτική επιτροπή του κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Ντοβίλ υπό την προεδρία του διάσημου σκηνοθέτη, Κώστα Γαβρά απένειμε στην ταινία του 29χρόνου σκηνοθέτη Νταμιέν Σαζέλ,«Whiplash» το 1ο βραβείο.
Το «Whiplash» επίσης κέρδισε και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ της Ντοβίλ.


P.S - Είναι η πρώτη μου προσπάθεια για κριτική ταινίας.:)
 
Re: Απάντηση: Whiplash

Απ¨τις καλύτερες ταινίες του 2014 χωρίς αμφιβολία..Ο Simmons το άξιζε το όσκαρ κι αυτή η ταινία στάθηκε αφορμή ν¨αρχίσω να ψάχνω ταινίες του.
 
Καρατε Κιντ με θεμα τα ντραμς και στη θεση του δασκαλου με ζεν ηρεμια Μιγιαγκι,τον εκπαιδευτη απο το Full Metal Jacket.
H αναμετρηση του μουσικου με το εργο (Whiplash) θυμιζει-λιγο-την αναμετρηση του πιανιστα με το Rachmaninov 3 στο Shine,αν και στο Shine ηταν πολυ πιο κεντρικη σαν θεμα.Kαι αν εκει η πιεση του δεσποτικου πατερα κατεληξε στη συντριβη του μαθητη,εδω ο μαθητης ειναι αμερικανος και δε μασαει και ο καθικης ο δασκαλος αποδεικνυεται οτι τα κανει ολα για το καλο του.
Ως ιστορια δεν ειναι τιποτα το πρωτοτυπο,η σχεση ταλαντουχου με προοπτικες μαθητη με εναν δεσποτικο απαιτητικο δασκαλο που η μεθοδος του ειναι να οδηγηση στα ακρα το μαθητη για να βγαλει το επιθυμητο αποτελεσμα αποτελει μια φαντασιωση των Αμερικανων (το εχουμε δει απο το Fame μεχρι το....Ολα για το Πτυχιο) που καθε τοσο ανακυκλωνεται.Προσωπικα αυτη η "μεθοδος" διδασκαλιας μου ειναι απεχθης και εξω απο τα νερα μου.
Το Whiplash δεν ξεφευγει ουτε στο ελαχιστο απο αυτη τη φορμα,αναπαραγει ολα τα κλισε (εκτος απο το οτι δεν κερδιζει τη γκομενα),ειναι καλογυρισμενο,και εχει οντως καλες ερμηνειες (αν και ο πιτσιρικας ειναι λιγο μονοδιαστατος για τα γουστα μου,ειναι πειστικος ομως).Ο Σιμμονς ειναι πραγματικα καλος.
Και επειδη τα ντραμς τα αγαπαω θα τα ηθελα ακομα περισσοτερο σε πρωτο πλανο.Θα ηθελα η ταινια να ειχε σε πρωτο πλανο την παλη του μαθητη με αυτα και οχι τη σχεση του δασκαλου-μαθητη.Βεβαια δεν ηταν αυτη η προθεση του δημιουργου,οποτε δε μου πεφτει λογος,απο την αλλη στις δυο τρεις στιγμες που το κανει,εκει εχει η ταινια και το μεγαλυτερο ενδιαφερον.Και δειχνει,εστω και αυτο το λιγο,τη σπουδαιοτητα και τη δυσκολια αυτου του οργανου,οσο και τη σημασια του καλου ντραμμερ,του πιο αδικημενου (σε προβολη εννοω) οργανου στη μουσικη.
Βλεπεται ευχαριστα αλλα μεχρι εκει.
 
Last edited by a moderator:
Re: Απάντηση: Whiplash

superfly said:
Καρατε Κιντ με θεμα τα ντραμς και στη θεση του δασκαλου με ζεν ηρεμια Μιγιαγκι,τον εκπαιδευτη απο το Full Metal Jacket.
H αναμετρηση του μουσικου με το εργο (Whiplash) θυμιζει-λιγο-την αναμετρηση του πιανιστα με το Rachmaninov 3 στο Shine,αν και στο Shine ηταν πολυ πιο κεντρικη σαν θεμα.Kαι αν εκει η πιεση του δεσποτικου πατερα κατεληξε στη συντριβη του μαθητη,εδω ο μαθητης ειναι αμερικανος και δε μασαει και ο καθικης ο δασκαλος αποδεικνυεται οτι τα κανει ολα για το καλο του.
Ως ιστορια δεν ειναι τιποτα το πρωτοτυπο,η σχεση ταλαντουχου με προοπτικες μαθητη με εναν δεσποτικο απαιτητικο δασκαλο που η μεθοδος του ειναι να οδηγηση στα ακρα το μαθητη για να βγαλει το επιθυμητο αποτελεσμα αποτελει μια φαντασιωση των Αμερικανων (το εχουμε δει απο το Fame μεχρι το....Ολα για το Πτυχιο) που καθε τοσο ανακυκλωνεται.Προσωπικα αυτη η "μεθοδος" διδασκαλιας μου ειναι απεχθης και εξω απο τα νερα μου.
Το Whiplash δεν ξεφευγει ουτε στο ελαχιστο απο αυτη τη φορμα,αναπαραγει ολα τα κλισε (εκτος απο το οτι δεν κερδιζει τη γκομενα),ειναι καλογυρισμενο,και εχει οντως καλες ερμηνειες (αν και ο πιτσιρικας ειναι λιγο μονοδιαστατος για τα γουστα μου,ειναι πειστικος ομως).Ο Σιμμονς ειναι πραγματικα καλος.
Και επειδη τα ντραμς τα αγαπαω θα τα ηθελα ακομα περισσοτερο σε πρωτο πλανο.Θα ηθελα η ταινια να ειχε σε πρωτο πλανο την παλη του μαθητη με αυτα και οχι τη σχεση του δασκαλου-μαθητη.Βεβαια δεν ηταν αυτη η προθεση του δημιουργου,οποτε δε μου πεφτει λογος,απο την αλλη στις δυο τρεις στιγμες που το κανει,εκει εχει η ταινια και το μεγαλυτερο ενδιαφερον.Και δειχνει,εστω και αυτο το λιγο,τη σπουδαιοτητα και τη δυσκολια αυτου του οργανου,οσο και τη σημασια του καλου ντραμμερ,του πιο αδικημενου (σε προβολη εννοω) οργανου στη μουσικη.
Βλεπεται ευχαριστα αλλα μεχρι εκει.
Click to expand...



:SFGSFGSF::SFGSFGSF::SFGSFGSF:

Συμφωνώ μέχρι κεραίας.
Σε πολλούς άλλως τε Εξω, θύμισε και το An Officer & A Gentleman (τη σχέση του Richard Gere με τον Louis Gossett Jr.) αλλά το παράδειγμα του Κarate Kid είναι πολύ πιο εύστοχο.
Πάνο Kudos!

:worshippy:
 
Απάντηση: Re: Απάντηση: Whiplash

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
:SFGSFGSF::SFGSFGSF::SFGSFGSF:

Συμφωνώ μέχρι κεραίας.
Σε πολλούς άλλως τε Εξω, θύμισε και το An Officer & A Gentleman (τη σχέση του Richard Gere με τον Louis Gossett Jr.) αλλά το παράδειγμα του Κarate Kid είναι πολύ πιο εύστοχο.
Πάνο Kudos!

:worshippy:
Click to expand...

Στη σκηνη που περιγραφει την ιστορια για το πιατινι που εφαγε στο κεφαλι ο Charlie Parker,σε θυμηθηκα γι'αυτα που εγραφες εδω για τον Charles Mingus και το ξυλο που εριχνε στα sessions του.
Παντως η χρησιμοποιηση της συγκεκριμμενης ιστοριας απο τους δημιουργους της ταινιας,σαν παραδειγμα ωστε να δικαιολογησει τη "μεθοδο διδασκαλιας" του δασκαλου ειναι αστοχη κατα τη γνωμη μου.Εκει ειχαμε ενα γκρουπ επαγγελματιων μουσικων,εδω εχουμε ενα σχολειο.Δεν ειναι το ιδιο.
 
Re: Απάντηση: Whiplash

superfly said:
Καρατε Κιντ με θεμα τα ντραμς και στη θεση του δασκαλου με ζεν ηρεμια Μιγιαγκι,τον εκπαιδευτη απο το Full Metal Jacket.
H αναμετρηση του μουσικου με το εργο (Whiplash) θυμιζει-λιγο-την αναμετρηση του πιανιστα με το Rachmaninov 3 στο Shine,αν και στο Shine ηταν πολυ πιο κεντρικη σαν θεμα.Kαι αν εκει η πιεση του δεσποτικου πατερα κατεληξε στη συντριβη του μαθητη,εδω ο μαθητης ειναι αμερικανος και δε μασαει και ο καθικης ο δασκαλος αποδεικνυεται οτι τα κανει ολα για το καλο του.
Ως ιστορια δεν ειναι τιποτα το πρωτοτυπο,η σχεση ταλαντουχου με προοπτικες μαθητη με εναν δεσποτικο απαιτητικο δασκαλο που η μεθοδος του ειναι να οδηγηση στα ακρα το μαθητη για να βγαλει το επιθυμητο αποτελεσμα αποτελει μια φαντασιωση των Αμερικανων (το εχουμε δει απο το Fame μεχρι το....Ολα για το Πτυχιο) που καθε τοσο ανακυκλωνεται.Προσωπικα αυτη η "μεθοδος" διδασκαλιας μου ειναι απεχθης και εξω απο τα νερα μου.
Το Whiplash δεν ξεφευγει ουτε στο ελαχιστο απο αυτη τη φορμα,αναπαραγει ολα τα κλισε (εκτος απο το οτι δεν κερδιζει τη γκομενα),ειναι καλογυρισμενο,και εχει οντως καλες ερμηνειες (αν και ο πιτσιρικας ειναι λιγο μονοδιαστατος για τα γουστα μου,ειναι πειστικος ομως).Ο Σιμμονς ειναι πραγματικα καλος.
Και επειδη τα ντραμς τα αγαπαω θα τα ηθελα ακομα περισσοτερο σε πρωτο πλανο.Θα ηθελα η ταινια να ειχε σε πρωτο πλανο την παλη του μαθητη με αυτα και οχι τη σχεση του δασκαλου-μαθητη.Βεβαια δεν ηταν αυτη η προθεση του δημιουργου,οποτε δε μου πεφτει λογος,απο την αλλη στις δυο τρεις στιγμες που το κανει,εκει εχει η ταινια και το μεγαλυτερο ενδιαφερον.Και δειχνει,εστω και αυτο το λιγο,τη σπουδαιοτητα και τη δυσκολια αυτου του οργανου,οσο και τη σημασια του καλου ντραμμερ,του πιο αδικημενου (σε προβολη εννοω) οργανου στη μουσικη.
Βλεπεται ευχαριστα αλλα μεχρι εκει.
Click to expand...

+1

Μου άρεσε αυτό στην αφίσα με το γνωμικό του buddy rich που έλεγε ότι όποιος δεν τα καταφέρνει στα τύμπανα, μπαίνει σε ροκ μπάντα :flipout:
https://www.youtube.com/watch?v=9esWG6A6g-k
Κορυφαίος
 
superfly said:
Καρατε Κιντ με θεμα τα ντραμς και στη θεση του δασκαλου με ζεν ηρεμια Μιγιαγκι,τον εκπαιδευτη απο το Full Metal Jacket.
H αναμετρηση του μουσικου με το εργο (Whiplash) θυμιζει-λιγο-την αναμετρηση του πιανιστα με το Rachmaninov 3 στο Shine,αν και στο Shine ηταν πολυ πιο κεντρικη σαν θεμα.Kαι αν εκει η πιεση του δεσποτικου πατερα κατεληξε στη συντριβη του μαθητη,εδω ο μαθητης ειναι αμερικανος και δε μασαει και ο καθικης ο δασκαλος αποδεικνυεται οτι τα κανει ολα για το καλο του.
Ως ιστορια δεν ειναι τιποτα το πρωτοτυπο,η σχεση ταλαντουχου με προοπτικες μαθητη με εναν δεσποτικο απαιτητικο δασκαλο που η μεθοδος του ειναι να οδηγηση στα ακρα το μαθητη για να βγαλει το επιθυμητο αποτελεσμα αποτελει μια φαντασιωση των Αμερικανων (το εχουμε δει απο το Fame μεχρι το....Ολα για το Πτυχιο) που καθε τοσο ανακυκλωνεται.Προσωπικα αυτη η "μεθοδος" διδασκαλιας μου ειναι απεχθης και εξω απο τα νερα μου.
Το Whiplash δεν ξεφευγει ουτε στο ελαχιστο απο αυτη τη φορμα,αναπαραγει ολα τα κλισε (εκτος απο το οτι δεν κερδιζει τη γκομενα),ειναι καλογυρισμενο,και εχει οντως καλες ερμηνειες (αν και ο πιτσιρικας ειναι λιγο μονοδιαστατος για τα γουστα μου,ειναι πειστικος ομως).Ο Σιμμονς ειναι πραγματικα καλος.
Και επειδη τα ντραμς τα αγαπαω θα τα ηθελα ακομα περισσοτερο σε πρωτο πλανο.Θα ηθελα η ταινια να ειχε σε πρωτο πλανο την παλη του μαθητη με αυτα και οχι τη σχεση του δασκαλου-μαθητη.Βεβαια δεν ηταν αυτη η προθεση του δημιουργου,οποτε δε μου πεφτει λογος,απο την αλλη στις δυο τρεις στιγμες που το κανει,εκει εχει η ταινια και το μεγαλυτερο ενδιαφερον.Και δειχνει,εστω και αυτο το λιγο,τη σπουδαιοτητα και τη δυσκολια αυτου του οργανου,οσο και τη σημασια του καλου ντραμμερ,του πιο αδικημενου (σε προβολη εννοω) οργανου στη μουσικη.
Βλεπεται ευχαριστα αλλα μεχρι εκει.
Click to expand...

Δεν μπορω παρα να συμφωνησω σε ολα. Βασικα δεν θα μπορουσα καν να την εβλεπα ξανα και για δευτερη φορα. Μετρια.
 
Σεναριο χιλιοπαιγμενο αλλα αρτια παραγωγη με πολυ καλη σκηνοθεσια. Ενω ηξερα περιπου τι θα επακολουθησει εβλεπα με μεγαλη ευχαριστηση τη συνεχεια.
Το oscar β αντρικου ρολου το πηρε παναξια ο τρελαμενος δασκαλος.
Απο τα καλυτερα φιναλε που εχω δει τα τελευταια χρονια.
 
Μία μέτρια και πολύ υπερεκτιμημένη ταινία με ένα χλιαρό σενάριο, που την επόμενη μέρα είχα σχεδόν ξεχάσει πως την είχα δει.
 
Εξαιρετική ταινία η καλύτερη που έχω δει τελευταία.Δεν με ενδιαφέρει που το σενάριο δεν ήταν κάτι πρωτότυπο, ούτως η άλλως πόσες και πόσες ταινίες έχουμε δει με πανομοιότυπο σενάριο και όμως τα κριτήρια μας είναι εντελώς διαφορετικά.Σίγουρα θα τη θυμάμαι για καιρό μόνο και μόνο από την ερμηνεία του καθηγητή.
 
Top Bottom