Υπάρχει μια παγίδα όταν πρέπει να αξιολογήσεις ένα μεγάλο σύνολο όπως η Φιλαρμονική του Ισραήλ με έναν μαέστρο όπως ο Mehta. Κάποιος θα βρεθεί να πει (κι εγώ μαζί του) ότι οι ερμηνείες του Mehta δε θα φτάσουν ποτέ τις ερμηνείες του Abbado για παράδειγμα. Και θα το πει αυτό με πλήρη επίγνωση του τι λέει, και, πιθανότατα, χωρίς κανένα ίχνος placebo ή προσωπικού κολλήματος.
Η παγίδα είναι όμως το ότι, ακόμα κι αν το παραπάνω είναι απολύτως πραγματικό, αυτό το σχόλιο θα αποτρέψει κάποιον άλλον φίλο να πάει να δει μια συναυλία που θα είναι δίχως αμφιβολία μαγική, ακόμη κι αν υστερεί σε σχέση με κάποιες άλλες. Διότι οι συγκεκριμένοι συντελεστές, και τα συγκεκριμένα έργα "παίζουν" σε μια κατηγορία που από μόνη της μπορεί να θεωρηθεί πάνθεον.
Σταχυολογώντας το παραπάνω παραλλήρημά μου, θέλω να καταλήξω στο ότι όποιος μπορεί να πάει στο Μέγαρο να δει αυτή τη συναυλία, να το κάνει χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Γιατί θα είναι σίγουρα από πολύ καλή και πάνω. Και δυστυχώς, παρά την διαστημική αναβάθμιση που παραδόξως παρουσιάζει η μουσική πραγματικότητα της χώρας εν μέσω κρίσης (η Κρατική και η Καμεράτα έχουν απογειωθεί πραγματικά τα τελευταία 2-3 χρόνια), παρ'όλα αυτά, τέτοιες συναυλίες στη χώρα μας παραμένουν σπάνιο είδος, που καλό είναι αφενός να το στηρίζουμε, αφετέρου να το απολαμβάνουμε. Κι ας είναι "λίγο" μπροστά στην παρουσίαση των ίδιων έργων από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και τον Rattle ή, εσχάτως, τον Nelsons (φοβερό τυπάκι, όποιος δεν τον έχει ανακαλύψει ας το κάνει!)