Ομήρου Οδύσσεια και Οδύσσεια του Christopher Nolan
- Thread starter songless_bird
- Start date
τοτε να αφαιρεθουν κ τα ποστ του κ καθηγητη -του αγγλου - που μιλουν για χριστιανικο πολιτισμο κ για ψυχη..τον κ καθηγητη εκριναμε κ οχι τον χριστιανισμο. επιλεκτικη αφαιρεσις
υγ απλως ηθελα να δειξω οτι η θεσις του καθηγητη δεν στεκει ουτε απο πλευρας χριστιανικης,την οποιαν ο ιδιος επικαλειται,ουτε απο ιστορικης ουτε,φυσικα απο πλευρας αρχαιας ελληνικης φιλοσοφιας
υγ απλως ηθελα να δειξω οτι η θεσις του καθηγητη δεν στεκει ουτε απο πλευρας χριστιανικης,την οποιαν ο ιδιος επικαλειται,ουτε απο ιστορικης ουτε,φυσικα απο πλευρας αρχαιας ελληνικης φιλοσοφιας
Last edited:
Cicadelic Ranger
AVClub Fanatic
- 16 December 2014
- 16,021
Προχτες ειχαμε παλι μια Σουαρέ (soirée). Ποτα μεζεδες μουσικη και συζητησεις....
Οι καλεσμενοι μας 3 ατομα. Ενα ζευγαρι και μια φιλη μονη. Ε λοιπιν μαντεψτε...
Καποια στιγμη η συζητηση γυρισε που ??? Ε ναι ! Στην Οδυσσεια.
Απιστευτο ε ; Αλλα το απροσμενο ειναι αλλο. Που πραγματικα δεν το περιμενα. Και δηιγουμαι ετσι για το fun αλλα και για την τρομερη εντυπωση που μου εκανε.
Αρεσε σε ολους, την ειδαν στο Ιμαξ της περιοχης ολοι, και ηταν ενθουζιασμενοι με το θεαμα την εντυπωση κλπ... αν και η μια ειπε οτι μετα απο την σκηνη με τον Πολυφημο αρχισε να εχει συνεχεις accouphènes. ( 1) δεν ξερω να το μεταφρασω επακριβως στα Ελληνικα, συγνωμη ειμαι και γω σαν αυτους που λενε το ενα τριτο στα αγγλικα, αλλα δεν ειμαι σιγουρος για τον ορο ρωτειστε ΟΡΛ. -2) δεν τη εχω δει την σκηνη ουτε σε ιμαξ ουτε σε τιποτα και δεν ξερω τι παιζεται αλλα το θεμα ειναι οτι της δημιουργησε αυτο το προβλημα απο τοτε).
Οποτε αυτοι χαρουμενοι, εγω τα δικα μου.... καπως οπως ο Ελληνας στην Αμερικη που ειδαμε σε αλλο βιντεο (ναι εγω εδω ειμαι ο Ελληνας, qλλα οταν ερχομουν Ελλαδα ημουν ο Γαλλος αλλα αλλη ιστορια- εδω μεταξυ μας τα λεμε να γελαμε).
Και σε καποια φαση καταλαβαινω οτι εχουν πληρη συγχηση.
Μιλαμε για πληρη συγχηση, που να μην ξερουν τι εχουν δει ακριβως και οταν ο ενας ελεγε το ενα, (και ειχε λαθος) ο αλλος που ελεγε το αλλο (και ηταν ο σωστος) ο δευτερος ελεγε "τωρα που το λες εχω αμφιβολιες"..."Πρεπει να το ξανασκεφτω".
Και αμα σας πω μεχρι και σε ποιο σημειο αρχισαν να εχουν αμφιβολιες θα τρελαθητε. Οχι εγω δεν τρελαθηκα, γιατι τους ξερω και ειναι φιλοι.
Επισης δεν ειναι "αγραμματοι". Τουναντιων. Εχουν περασει ολοι απο πανεπιστημια. Τουλαχιστον bac+5 που λεμε εδω. Τουλαχιστον !
Οποτε μου πηρε καποιο χρονο να συνελθω.
Εβαλα νερο στο κρασι μου ξαναηπιαμε, γελασαμε αλλα μου εμεινε εμενα που δεν ειδα το φιλμ.
Αν μπορεσε να τους προκαλεσει τοση συγχηση που τελικα να συζητουν αν ειδαν το ταδε η το δινα, αν ηταν ο αλφα η ο βητα ;
Τι επραξε αυτο το φιλμ ;
Κατα τα αλλα ναι. Αγαπησαν και το φιλμ και τα σκηνικα και θα ηθελαν να ξανα επισκεφτουν την Ελλαδα...
Τι διαολο προκαλει αυτο το φιλμ ; Θα το καταλαβω μονο αμα το δω.
Οι καλεσμενοι μας 3 ατομα. Ενα ζευγαρι και μια φιλη μονη. Ε λοιπιν μαντεψτε...
Καποια στιγμη η συζητηση γυρισε που ??? Ε ναι ! Στην Οδυσσεια.
Απιστευτο ε ; Αλλα το απροσμενο ειναι αλλο. Που πραγματικα δεν το περιμενα. Και δηιγουμαι ετσι για το fun αλλα και για την τρομερη εντυπωση που μου εκανε.
Αρεσε σε ολους, την ειδαν στο Ιμαξ της περιοχης ολοι, και ηταν ενθουζιασμενοι με το θεαμα την εντυπωση κλπ... αν και η μια ειπε οτι μετα απο την σκηνη με τον Πολυφημο αρχισε να εχει συνεχεις accouphènes. ( 1) δεν ξερω να το μεταφρασω επακριβως στα Ελληνικα, συγνωμη ειμαι και γω σαν αυτους που λενε το ενα τριτο στα αγγλικα, αλλα δεν ειμαι σιγουρος για τον ορο ρωτειστε ΟΡΛ. -2) δεν τη εχω δει την σκηνη ουτε σε ιμαξ ουτε σε τιποτα και δεν ξερω τι παιζεται αλλα το θεμα ειναι οτι της δημιουργησε αυτο το προβλημα απο τοτε).
Οποτε αυτοι χαρουμενοι, εγω τα δικα μου.... καπως οπως ο Ελληνας στην Αμερικη που ειδαμε σε αλλο βιντεο (ναι εγω εδω ειμαι ο Ελληνας, qλλα οταν ερχομουν Ελλαδα ημουν ο Γαλλος αλλα αλλη ιστορια- εδω μεταξυ μας τα λεμε να γελαμε).
Και σε καποια φαση καταλαβαινω οτι εχουν πληρη συγχηση.
Μιλαμε για πληρη συγχηση, που να μην ξερουν τι εχουν δει ακριβως και οταν ο ενας ελεγε το ενα, (και ειχε λαθος) ο αλλος που ελεγε το αλλο (και ηταν ο σωστος) ο δευτερος ελεγε "τωρα που το λες εχω αμφιβολιες"..."Πρεπει να το ξανασκεφτω".
Και αμα σας πω μεχρι και σε ποιο σημειο αρχισαν να εχουν αμφιβολιες θα τρελαθητε. Οχι εγω δεν τρελαθηκα, γιατι τους ξερω και ειναι φιλοι.
Επισης δεν ειναι "αγραμματοι". Τουναντιων. Εχουν περασει ολοι απο πανεπιστημια. Τουλαχιστον bac+5 που λεμε εδω. Τουλαχιστον !
Οποτε μου πηρε καποιο χρονο να συνελθω.
Εβαλα νερο στο κρασι μου ξαναηπιαμε, γελασαμε αλλα μου εμεινε εμενα που δεν ειδα το φιλμ.
Αν μπορεσε να τους προκαλεσει τοση συγχηση που τελικα να συζητουν αν ειδαν το ταδε η το δινα, αν ηταν ο αλφα η ο βητα ;
Τι επραξε αυτο το φιλμ ;
Κατα τα αλλα ναι. Αγαπησαν και το φιλμ και τα σκηνικα και θα ηθελαν να ξανα επισκεφτουν την Ελλαδα...
Τι διαολο προκαλει αυτο το φιλμ ; Θα το καταλαβω μονο αμα το δω.
Last edited:
Εσύ τους σύγχισες με αυτά που τους έλεγες, οχι αυτά που ειδαν στο φιλμ!!!! 
Όσο αφορά τον Κύκλωπα και την απίστευτη κραυγή εδώ
Όσο αφορά τον Κύκλωπα και την απίστευτη κραυγή εδώ
Attachments
Cicadelic Ranger
AVClub Fanatic
- 16 December 2014
- 16,021
Εμβοές.
Ο αγγλικός ιατρικός όρος, tinnitus.
Εσύ τους σύγχισες με αυτά που τους έλεγες, οχι αυτά που ειδαν στο φιλμ!!!!
Όσο αφορά τον Κύκλωπα και την απίστευτη κραυγή εδώ
View attachment 275332
Μισό. Που μετρηθηκαν τα 125? Μπροστα στο πανι; Στην πρώτη σειρά; Στην δέκατη σειρά; Τέρμα πίσω; Θα με κάνετε να πάρω μαζί μου το ντεσιμπελόμετρο.
Οπότε μάλλον θα έχουμε νεο benchmark για subwoofer tests 
Μπάσο benchmark ειναι στο tron ares, στην σεκάνς με τα recognizers, ΔΕΝ ΕΧΩ ξαναβιώσει τέτοιο ταρακούνημα στην ΙΜΑΧ αλλα ουτε και σε άλλη αίθουσα.Οπότε μάλλον θα έχουμε νεο benchmark για subwoofer tests
Τελικά μόνο οι Γάλλοι φίλοι σου θα σε πείσουν να δεις το φιλμ-και να δεις που θα σου αρέσει.
Και άλλη μια κριτική της κατά Νόλαν Οδύσσειας, αυτή τη φορά με ενδιαφέρουσα οπτική και επιχειρήματα:
sergiani
Established Member
- 25 April 2021
- 123
Η άποψη πως ο κάθε καλλιτέχνης, μπορεί να διασκευάσει το πρωτότυπο, είναι γνωστή. Μάλιστα, όχι μόνο στη σύγχρονη εποχή, αλλά και στα αρχαία χρόνια.
Για παράδειγμα, υπάρχουν κάποιοι που λένε πως ούτε ο Ευριπίδης κατάργησε τον ομηρικό Οδυσσέα όταν ανέδειξε διαφορετικές πλευρές του χαρακτήρα του. Άρα κακώς σήμερα κάποιοι αντιδρούν, μιας και ο Νόλαν το ίδιο έκανε.
Ο Ευριπίδης όμως, άλλαξε την αξιολόγηση του Οδυσσέα μέσα στο ίδιο αξιακό σύστημα των αρχαίων, τον έκανε πιο σκληρό και δόλιο, αλλά δεν εισήγαγε μια έννοια εσωτερικής ηθικής μεταστροφής που αλλάζει την ηθική κατάσταση του ατόμου. Ενώ στην ταινία του Νόλαν έχουμε αλλαγή του ίδιου του ηθικού συστήματος, όχι απλώς μια διαφορετική έμφαση σε υπάρχοντα χαρακτηριστικά.
Σε αντιπαραβολή με την Οδύσσεια του Νόλαν, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης δεν έγραψαν για ένα κοινό που γνώριζε τον Οδυσσέα μόνο μέσα από τη δική τους σκηνή. Έγραφαν μέσα σε μια ζωντανή προφορική και θρησκευτική παράδοση όπου το ομηρικό υλικό ήταν ήδη κοινό κτήμα και απαγγελλόταν σε γιορτές, διδασκόταν και το ξέρανε όλοι απέξω. Η τραγωδία λειτουργούσε σαν παραλλαγή πάνω σε ένα σταθερό, ευρέως γνωστό υπόβαθρο και το κοινό μπορούσε να τη συγκρίνει, να αντιπαραβάλει και να κρίνει την απόκλιση επειδή το πρωτότυπο ήταν ζωντανό και κοινό αγαθό.
Η Οδύσσεια του Νόλαν προβάλλεται παγκοσμίως, σε εκατομμύρια θεατές που στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν έχουν διαβάσει ποτέ Όμηρο και δεν πρόκειται να τον διαβάσουν. Για αυτούς, η ταινία δεν θα είναι απλώς μια εκδοχή δίπλα σε άλλες, θα είναι η Οδύσσεια, η μοναδική επαφή τους με τον μύθο. Κι όταν η ασυμμετρία ανάμεσα στη διασκευή του Νόλαν και στο πρωτότυπο είναι τόσο τεράστια, η ταινία δεν έρχεται να σταθεί δίπλα στην ομηρική Οδύσσεια, σαν μία ακόμη ερμηνεία της. Για πολλούς ανθρώπους θα γίνει η ίδια η εικόνα της Οδύσσειας, επειδή δεν θα γνωρίσουν ποτέ το πρωτότυπο πίσω από την κινηματογραφική εκδοχή. Μην το παραβλέπουμε αυτό.
Προσωπική μου άποψη είναι πως η δικαιολογία για την ταινία πως ή κάθε εποχή επανερμηνεύει τον Όμηρο, είναι ότι εξομοιώνει την αλλαγή προοπτικής με την αλλαγή ουσίας. Ο Ευριπίδης, όσο σκληρός και να ήταν με τον Οδυσσέα (π.χ. στον Φιλοκτήτη ή στην Εκάβη), δεν αρνήθηκε ποτέ τη μήτιν του, την πολυμήχανη εξυπνάδα που ήταν η ίδια η ουσία της ομηρικής του αρετής. Αμφισβήτησε την ηθική χρήση της, όχι την ύπαρξή της.
Ο Νόλαν αντίθετα, του αντικατέστησε ολόκληρο το αξιακό σύστημα. Τη μητιν και την πολυτροπία, που για τους Έλληνες ήταν αρετή, με την τραυματική ενοχή και τη μετάνοια, που είναι κατηγορίες χριστιανικές και μετανεωτερικές. Όπως παρατήρησε η κλασικίστρια Mary Beard, "χάθηκε το χιούμορ του ομηρικού ήρωα και μαζί του χάθηκε ολόκληρη η ανθρωπολογία της "κοινωνίας της ντροπής που τον γεννούσε". Εδώ δεν έχουμε μια νέα οπτική ματιά πάνω στον ίδιο ήρωα, αλλά αντικαταστάθηκε με έναν άλλο άνθρωπο που τυχαίνει να έχει το ίδιο όνομα.
Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα, γιατί αντιδρούν πολλοί (που τους κόλλησαν και την ταμπελίτσα haters λόγω της μόδας). Σε μια χαρακτηριστική σκηνή ο μόνος Έλληνας ηθοποιός μιλά ελληνικά και οι Αμερικανοί χαρακτήρες του απαντούν στα αγγλικά , we are Greeks. Η κληρονομιά του Ομήρου αποδίδεται συμβολικά σε μια σύγχρονη δυτική αφήγηση ταυτότητας, όχι επειδή τη διαπραγματεύεται με τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά επειδή την οικειοποιείται ως πρώτη ύλη για ένα δικό της, ξένο προς τον Όμηρο, εσχατολογικό αφήγημα περί Δύσης.
Ακόμη και ακαδημαϊκοί κλασικιστές που στάθηκαν θετικά απέναντι στην ταινία παραδέχονται ότι η ταινία του Νόλαν, δεν είναι η Οδύσσεια του Ομήρου, είναι η Οδύσσεια του Νόλαν (κάτι που το έχουν καταλάβει ήδη όλοι όσοι έχουν ήδη επαφή με την εκδοχή του Ομήρου), και πρέπει να κριθεί με άλλα κριτήρια.
Αυτό είναι το επιχείρημα όσων διαφωνούν. Η χρήση του ίδιου τίτλου και της ίδιας μυθικής αυθεντίας δεν είναι μια ουδέτερη επιλογή μάρκετινγκ. Πρόκειται για έναν επιτηδευμένο δανεισμό κύρους από την Οδύσσεια, ο οποίος δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη πιστότητα στο περιεχόμενο που γέννησε αυτό το κύρος.
Το ότι κάθε γενιά μπορεί να δίνει τη δική της ερμηνεία στην Οδύσσεια ισχύει μόνο όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν πρώτα το πρωτότυπο και μπορούν να το συγκρίνουν με τη νέα εκδοχή. Δεν ισχύει όμως το ίδιο όταν μια πανάκριβη υπερπαραγωγή γίνεται για ένα παγκόσμιο κοινό η μοναδική εικόνα της Οδύσσειας. Σε αυτή την περίπτωση, η ταινία δεν κάνει απλώς μια προσωπική διασκευή. Διαμορφώνει το πώς θα γνωρίσουν εκατομμύρια άνθρωποι τον Όμηρο. Γι’ αυτό, όταν αλλοιώνει τόσο βαθιά το έργο, η κριτική δεν είναι υπερβολή ούτε απλώς θέμα γούστου. Είναι μια εύλογη αντίδραση κάποιων στην προσβολή του πρωτοτύπου.
Το ουσιαστικό πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι ότι ο Νόλαν έκανε μια διαφορετική ταινία. Είναι ότι κράτησε το όνομα, τον μύθο και το κύρος της Οδύσσειας, ενώ αντικατέστησε τον ομηρικό Οδυσσέα ,τον πολυμήχανο, ανθεκτικό και αμφίσημο ήρωα της μήτεως, με έναν σύγχρονο, τραυματισμένο άνθρωπο που αναζητά κυρίως ενοχή και εξιλέωση. Δεν έχουμε μόνο μια αλλαγή σκηνοθετικής ματιάς. Είναι μια αλλαγή του ίδιου του ανθρωπολογικού και ηθικού κέντρου του έργου.
Επομένως, ας κριθεί η ταινία ως αυτόνομο έργο, χωρίς λογοκρισία και χωρίς απαγορεύσεις. Αλλά ας μην προσπερνάμε την κριτική λέγοντας ότι κάθε εποχή επανερμηνεύει τον Όμηρο. Η ελευθερία της διασκευής δεν καταργεί την υποχρέωση να αναγνωρίζουμε πότε δεν ερμηνεύουμε πλέον ένα έργο, αλλά χρησιμοποιούμε το όνομά του για να αφηγηθούμε κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό.
Εν κατακλείδι, δεν αμφισβητώ το δικαίωμα του Νόλαν να δημιουργήσει τη δική του εκδοχή. Αμφισβητώ όμως το αν μια τόσο ριζική μεταμόρφωση μπορεί να παρουσιάζεται απλώς ως μια ακόμη Οδύσσεια.
Για παράδειγμα, υπάρχουν κάποιοι που λένε πως ούτε ο Ευριπίδης κατάργησε τον ομηρικό Οδυσσέα όταν ανέδειξε διαφορετικές πλευρές του χαρακτήρα του. Άρα κακώς σήμερα κάποιοι αντιδρούν, μιας και ο Νόλαν το ίδιο έκανε.
Ο Ευριπίδης όμως, άλλαξε την αξιολόγηση του Οδυσσέα μέσα στο ίδιο αξιακό σύστημα των αρχαίων, τον έκανε πιο σκληρό και δόλιο, αλλά δεν εισήγαγε μια έννοια εσωτερικής ηθικής μεταστροφής που αλλάζει την ηθική κατάσταση του ατόμου. Ενώ στην ταινία του Νόλαν έχουμε αλλαγή του ίδιου του ηθικού συστήματος, όχι απλώς μια διαφορετική έμφαση σε υπάρχοντα χαρακτηριστικά.
Σε αντιπαραβολή με την Οδύσσεια του Νόλαν, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης δεν έγραψαν για ένα κοινό που γνώριζε τον Οδυσσέα μόνο μέσα από τη δική τους σκηνή. Έγραφαν μέσα σε μια ζωντανή προφορική και θρησκευτική παράδοση όπου το ομηρικό υλικό ήταν ήδη κοινό κτήμα και απαγγελλόταν σε γιορτές, διδασκόταν και το ξέρανε όλοι απέξω. Η τραγωδία λειτουργούσε σαν παραλλαγή πάνω σε ένα σταθερό, ευρέως γνωστό υπόβαθρο και το κοινό μπορούσε να τη συγκρίνει, να αντιπαραβάλει και να κρίνει την απόκλιση επειδή το πρωτότυπο ήταν ζωντανό και κοινό αγαθό.
Η Οδύσσεια του Νόλαν προβάλλεται παγκοσμίως, σε εκατομμύρια θεατές που στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν έχουν διαβάσει ποτέ Όμηρο και δεν πρόκειται να τον διαβάσουν. Για αυτούς, η ταινία δεν θα είναι απλώς μια εκδοχή δίπλα σε άλλες, θα είναι η Οδύσσεια, η μοναδική επαφή τους με τον μύθο. Κι όταν η ασυμμετρία ανάμεσα στη διασκευή του Νόλαν και στο πρωτότυπο είναι τόσο τεράστια, η ταινία δεν έρχεται να σταθεί δίπλα στην ομηρική Οδύσσεια, σαν μία ακόμη ερμηνεία της. Για πολλούς ανθρώπους θα γίνει η ίδια η εικόνα της Οδύσσειας, επειδή δεν θα γνωρίσουν ποτέ το πρωτότυπο πίσω από την κινηματογραφική εκδοχή. Μην το παραβλέπουμε αυτό.
Προσωπική μου άποψη είναι πως η δικαιολογία για την ταινία πως ή κάθε εποχή επανερμηνεύει τον Όμηρο, είναι ότι εξομοιώνει την αλλαγή προοπτικής με την αλλαγή ουσίας. Ο Ευριπίδης, όσο σκληρός και να ήταν με τον Οδυσσέα (π.χ. στον Φιλοκτήτη ή στην Εκάβη), δεν αρνήθηκε ποτέ τη μήτιν του, την πολυμήχανη εξυπνάδα που ήταν η ίδια η ουσία της ομηρικής του αρετής. Αμφισβήτησε την ηθική χρήση της, όχι την ύπαρξή της.
Ο Νόλαν αντίθετα, του αντικατέστησε ολόκληρο το αξιακό σύστημα. Τη μητιν και την πολυτροπία, που για τους Έλληνες ήταν αρετή, με την τραυματική ενοχή και τη μετάνοια, που είναι κατηγορίες χριστιανικές και μετανεωτερικές. Όπως παρατήρησε η κλασικίστρια Mary Beard, "χάθηκε το χιούμορ του ομηρικού ήρωα και μαζί του χάθηκε ολόκληρη η ανθρωπολογία της "κοινωνίας της ντροπής που τον γεννούσε". Εδώ δεν έχουμε μια νέα οπτική ματιά πάνω στον ίδιο ήρωα, αλλά αντικαταστάθηκε με έναν άλλο άνθρωπο που τυχαίνει να έχει το ίδιο όνομα.
Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα, γιατί αντιδρούν πολλοί (που τους κόλλησαν και την ταμπελίτσα haters λόγω της μόδας). Σε μια χαρακτηριστική σκηνή ο μόνος Έλληνας ηθοποιός μιλά ελληνικά και οι Αμερικανοί χαρακτήρες του απαντούν στα αγγλικά , we are Greeks. Η κληρονομιά του Ομήρου αποδίδεται συμβολικά σε μια σύγχρονη δυτική αφήγηση ταυτότητας, όχι επειδή τη διαπραγματεύεται με τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά επειδή την οικειοποιείται ως πρώτη ύλη για ένα δικό της, ξένο προς τον Όμηρο, εσχατολογικό αφήγημα περί Δύσης.
Ακόμη και ακαδημαϊκοί κλασικιστές που στάθηκαν θετικά απέναντι στην ταινία παραδέχονται ότι η ταινία του Νόλαν, δεν είναι η Οδύσσεια του Ομήρου, είναι η Οδύσσεια του Νόλαν (κάτι που το έχουν καταλάβει ήδη όλοι όσοι έχουν ήδη επαφή με την εκδοχή του Ομήρου), και πρέπει να κριθεί με άλλα κριτήρια.
Αυτό είναι το επιχείρημα όσων διαφωνούν. Η χρήση του ίδιου τίτλου και της ίδιας μυθικής αυθεντίας δεν είναι μια ουδέτερη επιλογή μάρκετινγκ. Πρόκειται για έναν επιτηδευμένο δανεισμό κύρους από την Οδύσσεια, ο οποίος δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη πιστότητα στο περιεχόμενο που γέννησε αυτό το κύρος.
Το ότι κάθε γενιά μπορεί να δίνει τη δική της ερμηνεία στην Οδύσσεια ισχύει μόνο όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν πρώτα το πρωτότυπο και μπορούν να το συγκρίνουν με τη νέα εκδοχή. Δεν ισχύει όμως το ίδιο όταν μια πανάκριβη υπερπαραγωγή γίνεται για ένα παγκόσμιο κοινό η μοναδική εικόνα της Οδύσσειας. Σε αυτή την περίπτωση, η ταινία δεν κάνει απλώς μια προσωπική διασκευή. Διαμορφώνει το πώς θα γνωρίσουν εκατομμύρια άνθρωποι τον Όμηρο. Γι’ αυτό, όταν αλλοιώνει τόσο βαθιά το έργο, η κριτική δεν είναι υπερβολή ούτε απλώς θέμα γούστου. Είναι μια εύλογη αντίδραση κάποιων στην προσβολή του πρωτοτύπου.
Το ουσιαστικό πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι ότι ο Νόλαν έκανε μια διαφορετική ταινία. Είναι ότι κράτησε το όνομα, τον μύθο και το κύρος της Οδύσσειας, ενώ αντικατέστησε τον ομηρικό Οδυσσέα ,τον πολυμήχανο, ανθεκτικό και αμφίσημο ήρωα της μήτεως, με έναν σύγχρονο, τραυματισμένο άνθρωπο που αναζητά κυρίως ενοχή και εξιλέωση. Δεν έχουμε μόνο μια αλλαγή σκηνοθετικής ματιάς. Είναι μια αλλαγή του ίδιου του ανθρωπολογικού και ηθικού κέντρου του έργου.
Επομένως, ας κριθεί η ταινία ως αυτόνομο έργο, χωρίς λογοκρισία και χωρίς απαγορεύσεις. Αλλά ας μην προσπερνάμε την κριτική λέγοντας ότι κάθε εποχή επανερμηνεύει τον Όμηρο. Η ελευθερία της διασκευής δεν καταργεί την υποχρέωση να αναγνωρίζουμε πότε δεν ερμηνεύουμε πλέον ένα έργο, αλλά χρησιμοποιούμε το όνομά του για να αφηγηθούμε κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό.
Εν κατακλείδι, δεν αμφισβητώ το δικαίωμα του Νόλαν να δημιουργήσει τη δική του εκδοχή. Αμφισβητώ όμως το αν μια τόσο ριζική μεταμόρφωση μπορεί να παρουσιάζεται απλώς ως μια ακόμη Οδύσσεια.
Last edited:
Kosh
AVClub Fanatic
Direct Screen Adaptations για την Οδυσσεια του Ομηρου
- L'Odissea (1911): An early silent Italian short film adaptation.
- Ulysses (1954): The first major international feature film adaptation, starring Kirk Douglas as Odysseus.
- The Odyssey (1968): A well-known European television miniseries adaptation.
- The Odyssey (1997): The Emmy-winning American television miniseries starring Armand Assante.
- The Return (2024): A focused feature film adaptation starring Ralph Fiennes and Juliette Binoche, centering specifically on Odysseus returning to Ithaca.
- The Odyssey (2026): Christopher Nolan's blockbuster IMAX feature film adaptation starring Matt Damon.
Αναμφιβολα την περισσοτερη κουβεντα απο ολες τις μεταφορες εχει δημιουργησει η ταινια του Νολαν.
Γιατι ? Λογω επιλογων ? οχι βεβαια.
Λογω ανακριβειας ή ακριβειας ? Οχι βεβαια.
Κυριως γιατι ζουμε στην εποχη των social media οπου ο ενας "ζηλευει" τον αλλον που τοποθετειται για κατι που νομιζει οτι τον αφορα (μιλαμε για μια ταινια παντα οχι για μια μεταφραση του αρχικου εργου) και τεινει να παρει μερος στο πανηγυρι.
Θα αναρωτηθει κανεις γιατι δεν εγινε αυτο στην ταινια του 2024 ? Μα ακριβως γιατι θεωρηθηκε ταινια αδιαφορη εξ' αρχης και χαμηλων προσδοκιων σε αντιθεση με τον πολυδιαφημισμενο Νολαν.