26/6 - 6η Συμφωνία του Mahler στο Ηρώδειο.
- Thread starter Κωστας Λυμπεροπουλος
- Start date
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Οπως τάπε ο Ιάσωνας(στο ποστ 141),μονον που τον είδα ελάχιστα..δυστυχώς
Κατά τά άλλα χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε ο Δημοκηδής,ο Λύμπε,ο Δαμιανός,ο Κώστας ο Ζαγγογιάννης (πού ήρθε απο Λάρισα),ο Μανώλης(Brucknerian)πού ήρθε απο Θεσσαλονίκη,ο Κώστας Γκαβάκος μέ την εξαιρετική Κυρία του και φυσικά η Κάλλη..Συναντήσαμε και τον καινούριο φίλο Panos K(.:ernaehrung004
αλλά έφυγε νωρίτερα.
Περάσαμε υπέροχα εκει που καθήσαμε νά τσιμπήσουμε κάτι μετά το Ηρώδειο..
Τι ειδαμε στο Ηρώδειο??
Σάμπως κατάλαβα??:BDGBGDB55::BDGBGDB55:
Βαράγανε κάτι αδύναμα πνευστά σε έναν αχταρμά..
Κατά τά άλλα χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε ο Δημοκηδής,ο Λύμπε,ο Δαμιανός,ο Κώστας ο Ζαγγογιάννης (πού ήρθε απο Λάρισα),ο Μανώλης(Brucknerian)πού ήρθε απο Θεσσαλονίκη,ο Κώστας Γκαβάκος μέ την εξαιρετική Κυρία του και φυσικά η Κάλλη..Συναντήσαμε και τον καινούριο φίλο Panos K(.:ernaehrung004
αλλά έφυγε νωρίτερα.Περάσαμε υπέροχα εκει που καθήσαμε νά τσιμπήσουμε κάτι μετά το Ηρώδειο..
Τι ειδαμε στο Ηρώδειο??
Σάμπως κατάλαβα??:BDGBGDB55::BDGBGDB55:
Βαράγανε κάτι αδύναμα πνευστά σε έναν αχταρμά..
Last edited:
Δημοκηδής
Μέλος Σωματείου
- 23 June 2006
- 10,458
Δυστυχώς ο συνδετικός κρίκος. ο χόνδρος, για την 6η είναι τα πνευστά και ιδιαίτερα τα κόρνα... αυτά 'έλειπαν', οπότε απέμεναν τα κόκκαλα να τρίζουν, να τρίβονται και να φθείρονται μεταξύ τους ... ανυπαρξία οργανικού ρυθμού, αδυναμία να ανορθωθεί το οικοδόμημα που σιγά σιγά, όσο περνούσε η ώρα αποσαρθρωνόταν σε μία μαλακή λάσπη ... κρίμα, δεν τό' χουν οι ιταλοί ως ορχήστρα αυτό το ρεπερτόριο ... αντίθετα ο Μπελ μου φάνηκε πιο συμπαθητικός από ότι περίμενα μέσα στην ''καθαροί στάβλοι στο Άρκανσω'' αμερικανική πα παμ πα παμ αισθητική του ... το 1ο μέρος του Μπρουχ το πήγαν γενικά αρκετά καλά. το θρυλικό αντάτζιο το απονεύρωσαν, το τρίτο μέρος ήταν λες και ήταν ο Αδόλφος στο ακροατήριο και έπρεπε να απο-εβραιοποιηθεί το άκουσμα ...
Εννοείται ότι η ουσία της βραδιάς ήταν στην -και από κοντά- γνωριμία των
φίλων μας από την λοιπή Ελλάδα, όλοι απίστευτοι και τρελλαμένοι με αρχιτρελλοκομείο τον Μπρουκ, και βέβαια η επαφή και με όλους τους υπολοίπους που η καθημερινότητα μας περιορίζει σε αραιές. αλλά τόσο όμορφες συναντήσεις ...
Εννοείται ότι η ουσία της βραδιάς ήταν στην -και από κοντά- γνωριμία των
φίλων μας από την λοιπή Ελλάδα, όλοι απίστευτοι και τρελλαμένοι με αρχιτρελλοκομείο τον Μπρουκ, και βέβαια η επαφή και με όλους τους υπολοίπους που η καθημερινότητα μας περιορίζει σε αραιές. αλλά τόσο όμορφες συναντήσεις ...
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Βεβαια ο Μπέλ ως Αμερικάνος,έπαιξε για encore μιά Αμερικανιά πρωτης τάξεως για τούς γελαδάρηδες τού Τέξας...Μονον η λασπουριά ,οι μπότες και τά σπηρούνια έλειπαν απο το Ηρώδειο την ώρα πού τοπαιζε τό κομματάκι.
Εκεί σκέφτηκα μεγαλοφωνα πώς έπρεπε νά τού φέρω τον Αχιλλέα τον Χαλκιά τον βιολιτζή τον αδελφό τού Πετρολούκα νά ρίξει 5-6 δοξαριές νά τού φύγει ο τάκος τού Μπέλ.:BDGBGDB55::BDGBGDB55:
Εκεί σκέφτηκα μεγαλοφωνα πώς έπρεπε νά τού φέρω τον Αχιλλέα τον Χαλκιά τον βιολιτζή τον αδελφό τού Πετρολούκα νά ρίξει 5-6 δοξαριές νά τού φύγει ο τάκος τού Μπέλ.:BDGBGDB55::BDGBGDB55:
Καλουλης ο bell, αλλα ο πολυ λιγοτερο διαφημισμενος Καβακος τον έχει εύκολα για πρωινο. Αν ολη αυτη την ενεργεια για τα χορευτικα τη διοχετευε στο βιολι, θα ηταν πολυ ανώτερος, τεχνικη διαθετει αψογη. Το encore του κακόγουστο, ποζεραδικο, αλλα ταυτόχρονα και demo του ηχοχρωματικου πλούτου του βιολιού, και των τεχνικών δεξιοτήτων του "βιολιτζή".
Για τον Μαλερ, τι φοβόμουν το ιταλικό ταμπεραμέντο, αυτοί ήταν εώς και αδιαβαστοι. Πιστεύω η κρατική έχει κάνει ανώτερες συναυλίες, ακόμα και με έργα Μαλερ. Απ´την άλλη για μια ακόμη φορά βλέπω ότι το ηρώδειο είναι κακός χώρος για τέτοια έργα, αφού εξαφανίζει το δέσιμο, ακόμα και τις φορές που υπαρχει, ε χτες τους εξέθεσε τελείως.
Το χειρότερο είναι ότι έπρεπε να την κάνω άμεσα αφου με περιμεναν και δεν τα είπαμε όλα αυτά δια ζωσης... Σύντομα όμως. Τουλάχιστον γνώρισα κάποια παιδιά, έστω και με μια σύντομη χειραψία.!!
Για τον Μαλερ, τι φοβόμουν το ιταλικό ταμπεραμέντο, αυτοί ήταν εώς και αδιαβαστοι. Πιστεύω η κρατική έχει κάνει ανώτερες συναυλίες, ακόμα και με έργα Μαλερ. Απ´την άλλη για μια ακόμη φορά βλέπω ότι το ηρώδειο είναι κακός χώρος για τέτοια έργα, αφού εξαφανίζει το δέσιμο, ακόμα και τις φορές που υπαρχει, ε χτες τους εξέθεσε τελείως.
Το χειρότερο είναι ότι έπρεπε να την κάνω άμεσα αφου με περιμεναν και δεν τα είπαμε όλα αυτά δια ζωσης... Σύντομα όμως. Τουλάχιστον γνώρισα κάποια παιδιά, έστω και με μια σύντομη χειραψία.!!
Last edited:
Brucknerian
Senior Member
Κώστας Γκαβάκος
AVClub Addicted Member
O Bell ήταν καλός, όπως ήταν και στo κονσέρτο του Mendelssohn που τον είχα ακούσει. Αν θυμάμαι καλά και τότε με το ίδιο κομμάτι είχε μπιζάρει. Το κομμάτι του encore είναι κομμάτι δεξιοτεχνίας (συνήθως παίζουν Paganini). Ήταν πράγματι αμερικανιά αλλά δεν με πείραξε γιατί είχα ενθουσιαστεί με τον ήχο του οργάνου. Είναι ωραίο να ακούς ζωντανά ένα βιολί κατασκευασμένο τον 17ο αιώνα.
Τον Καβάκο τον έχω ακούσει σε Sibelius όταν ήταν νέος και όταν ήταν ώριμος και σε Brahms. Νομίζω ότι ο Καβάκος είναι ότι καλύτερο υπάρχει σήμερα στο κόσμο. Μάλιστα έχω διαπράξει και μια μικρή απάτη. Στο πρώτο μουσικό φεστιβάλ μουσικής δωματίου που είχε διοργανωθεί στο Ναύπλιο και έπαιζε ο Καβάκος, είχα εκνευρισθεί επειδή οι διοργανωτές έδιναν δωρεάν εισιτήρια στους κατοίκους του Ναυπλίου ενώ οι επισκέπτες έπρεπε να πληρώσουν. Έτσι πήγα στο ταμείο με ύφος και ζήτησα δύο προσκλήσεις στο όνομα Γκαβάκος που φυσικά δεν υπήρχαν. Δεν άκουσαν καλά το επίθετο, ψάρωσαν και μου τις έδωσαν αμέσως.
Τώρα ο Mahler σε γενικές γραμμές ήταν αποτυχία. Το πρώτο μέρος δεν ήταν καλό. Στο σκέρτσο και το αντάτζιο έπιασα τον εαυτό μου αφηρημένο αν και στο αντάτζιο τα πήγαν καλύτερα. Αυτό που έλειπε ήταν η μουσική συνέχεια (έτσι όπως το λέει ο Δημοκηδής). Στο τελευταίο μέρος υπήρχαν στιγμές συναισθηματικής εμπλοκής μου αλλά δεν ήταν αρκετό.
Η ωραιότερη στιγμή της βραδιάς ήταν που ήπιαμε μια μπύρα με τους αγαπητούς φίλους και που γνώρισα τον Brucknerian. Ευτυχώς είναι νεότερος και θα του την λέω χωρίς τύψεις. Το αντίθετο φυσικά περιμένω από αυτόν.
Θα ευχόμουν να βλέπω τους αγαπητούς φίλους, που τα κείμενα τους αποτελούν μια εξαιρετική συντροφιά, συχνότερα.
Δημοκηδής
Μέλος Σωματείου
- 23 June 2006
- 10,458
Brucknerian
Senior Member
Κούνια που σε κουνάγιε αγαπητέ Κώστα Γκαβάκο (αν είχε εφευρεθεί η κούνια την εποχή που γεννήθηκες). Βεβαίως να μου την λες ανελλιπώς.
Οι ευχές μας συμπίπτουν πάντως. Ευελπιστώ να τα ξαναπούμε
Brucknerian
Senior Member
Το απόλυτο ρεβιού ακολουθεί και είναι από έναν εκ των auslaender των παρεβρισκομένων.
Εκφράζω την έντονη διαφωνία μου ότι η βραδιά ήταν κακή. Αντιθέτως ήταν υπέροχη μόνο που η ορχήστρα και ο μαέστρος (στον οποίο δεν αποδόθηκαν ευθύνες και έχει μεγάλες ευθύνες) και συνέβαλλαν τα ελάχιστα σε αυτό. Τιμή και δόξα στον Κο Σουρλα για την κατάθεση του περί Ιταλικών ορχηστρών όσον αφορά τον Mahler. Από την άλλη είχα μαντέψει περίπου ότι εγώ ήρθα για τον Μπρουχ όπου ομολογουμένως ήταν η καλύτερη μουσική στιγμή. Από την άλλη δικαιώνομαι και εγώ με την σειρά μου, για το πως αυτό το "πανηγύρι" Mahler παίρνει διαστάσεις άσχημες και αποδίδει κακά τον συνθέτη και το έργο του. Αυτή την αντίληψη, την είχα συναντήσει σε ποιο Μαλεροτρεφείς ορχήστες και είχα ενοχληθεί να πω την αλήθεια. Αυτή την άποψη την επιβεβαίωσε η ορχήστρα του Μιλάνου. Σάμαλι και Μάλερ δεν πάνε.
Από την άλλη ήταν μια ευλογία το ότι η συναυλία ήταν τόσο κακή, διότι επακολούθησαν πλείστα καλών. Νομίζω ότι οι Σούρλας, Δημοκηδής, Δαμιανός και Λύμπε ήσαν άκρως ενδιαφέροντες με το φτυάρι και το αντίστοιχο θάψιμο που ερίχθει συμβάλλοντας στην δημιουργία μιας πολύ καλής βραδιάς. Αν η ερμηνεία ήταν εξαιρετική μάλλον το βράδυ θα ήτο βαρετό. Να' ναι καλά η Σκάλα και ο Μπιτσκώφ.
Το κονσέρτο και ο Bell ήταν πάρα πολύ καλό. Το δέσιμο τους επίσης καλό και ο ιδιαίτερο ήχος της Σκάλας στα έγχορδα ταίριαξε και έκαναν αρκετά όμορφες αντιθέσεις, αντίλογους, διαλόγους κ.λπ με τον σολίστα. Ατυχή κρίνψ την σύγκριση με τον Καβάκο και δεν θα το έκανα αυτό ή το αντίθετο (π.χ. Αμερικάνος υπήκοος αν άκουγε τον Καβάκο θα έλεγε καλούλης αλλά ο δικός μας Bell ή η Hillary Hahn κ.λπ). Παγκοσμίου κλάσης βιολιστής, άξιος ερμηνευτής, από ότι έμαθα καλλιτεχνικός διευθυντής στην Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου. Το Encore ήταν μια μικρή "ανοησία" του Henry Vieuxtemps "Souvenir d'Amerique" που το έγραψε ο συνθέτης-βιολονίστας μετά την περιοδεία του ως βιολιστής στην Αμερική. Πήρε στην ουσία το θέμα του Yankee Doodle και του έκανε διάφορες "χιουμοριστικές" παραλλαγές, δημιουργώντας παράλληλα ένα πολύ τεχνικό κομμάτι, ερμηνευτική πρόκληση. Ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί και όχι ως τίποτα άλλο.
Στο διάλειμμα συζήτησα λίγο με το Κώστα Γκαβάκο, δημιούργησα μια άποψη για το ήχο της ορχήστρας, όπου δεν ήξερα πόσο εύκολα θα μπορούσε να "μπαρουτοκαπνιστει" (για να χρησιμοποιήσω τον επιθετικό προσδιορισμό του άρθρου του Μανέστρου) για να ερμηνεύσει Mahler. Δεν έγινε και τα σχόλια είναι τα γνωστά προαναφερθέντα. Τα χάλκνκα δεν θα τα έλεγα εντελώς υποτονικά (κάποιες στιγμές βρήκαν τον δυνατό ήχο τους) αλλά ο ήχος τους είναι πολύ διαφορετικός από αυτό που πρέπει. Το ίδιο ισχύει και για τα ξύλινα πνευστά (φλάουτο μπελ-κάντο και Mahler δεν πάνε...) Ο ήχος τους ήταν σαν να τα άκουγες να παίζουν τον Τροβατόρε του Βερντι. Τα βιολιά είχαν την χροία που θα ανέμενες στην Boheme του Puccini. Καθόλου ενδιαφέρον. Εδώ φυσικά είναι μεγάλη η ευθύνη του μαέστρου. O Μπιτσκώφ, δεν παρενέβει καθόλου σε αυτόν τον ήχο και δεν έκανε τίποτα. Ίσως μόνο να έδωσε τις νότες και το τέμπο σωστά αλλά κατά τα άλλα τίποτα. Θα μπορούσε να τους συστήσει να μην ερμηνεύουν σαν "τροβατόρε" αλλά να κοιτάξουν λίγο "στην δύναμη του πεπρωμένου ή στους σικελιανούς εσπερινούς" από όπου θα μπορούσε να πλησιάσει το έργο καλύτερα. Μεγάλη η ευθύνη του μαέστρου για αυτό που ετοίμασε, που δεν γνωρίζω αν ετοίμασε και τίποτα. Αυτά για τέτοιες ιστορικές ορχήστρες δεν επιτρέπονται και να πω την κακία μου, αυτό ο Muti δεν θα το επέτρεπε (ή πολύ απλά δεν θα την άφηνε να παίξει Mahler).
Ένα σημείο που μου έκανε εντύπωση στο διάλειμα, πριν ερμηνεύσουν την 6η, ήταν το πίκολο. Το σχολιάσαμε με τον Γκαβάκο επίσης που ήταν μια αραχτούμπα στην διάρκεια όλης της συμφωνίας (μικρό μέρος στην τελευταίο μέρος). Στο διάλλειμα λοιπόν στην εξάσκηση που κάνανε, το άκουσα να παίζει το αντίστοιχο σολιστικό πέρασμα από την Ιταλίδα στον Αλγέρι του Ροσσίνι! Τι σχέση έχει με αυτό σκέφτηκα... Πλάκα θα έχει να έχουν bis την εισαγωγή του Ροσίνι (άσχετο). Τελικά ίσως η ορχήστρα να μην ήθελε τον Mahler.
Αυτά. Θα ακολουθήσει ρεβιού προσωπικοτήτων και παραλειπόμενα από την συναυλία, όπου οι σχολιασμοί θα είναι αρκετά τρελούτσικοι.
Εκφράζω την έντονη διαφωνία μου ότι η βραδιά ήταν κακή. Αντιθέτως ήταν υπέροχη μόνο που η ορχήστρα και ο μαέστρος (στον οποίο δεν αποδόθηκαν ευθύνες και έχει μεγάλες ευθύνες) και συνέβαλλαν τα ελάχιστα σε αυτό. Τιμή και δόξα στον Κο Σουρλα για την κατάθεση του περί Ιταλικών ορχηστρών όσον αφορά τον Mahler. Από την άλλη είχα μαντέψει περίπου ότι εγώ ήρθα για τον Μπρουχ όπου ομολογουμένως ήταν η καλύτερη μουσική στιγμή. Από την άλλη δικαιώνομαι και εγώ με την σειρά μου, για το πως αυτό το "πανηγύρι" Mahler παίρνει διαστάσεις άσχημες και αποδίδει κακά τον συνθέτη και το έργο του. Αυτή την αντίληψη, την είχα συναντήσει σε ποιο Μαλεροτρεφείς ορχήστες και είχα ενοχληθεί να πω την αλήθεια. Αυτή την άποψη την επιβεβαίωσε η ορχήστρα του Μιλάνου. Σάμαλι και Μάλερ δεν πάνε.
Από την άλλη ήταν μια ευλογία το ότι η συναυλία ήταν τόσο κακή, διότι επακολούθησαν πλείστα καλών. Νομίζω ότι οι Σούρλας, Δημοκηδής, Δαμιανός και Λύμπε ήσαν άκρως ενδιαφέροντες με το φτυάρι και το αντίστοιχο θάψιμο που ερίχθει συμβάλλοντας στην δημιουργία μιας πολύ καλής βραδιάς. Αν η ερμηνεία ήταν εξαιρετική μάλλον το βράδυ θα ήτο βαρετό. Να' ναι καλά η Σκάλα και ο Μπιτσκώφ.
Το κονσέρτο και ο Bell ήταν πάρα πολύ καλό. Το δέσιμο τους επίσης καλό και ο ιδιαίτερο ήχος της Σκάλας στα έγχορδα ταίριαξε και έκαναν αρκετά όμορφες αντιθέσεις, αντίλογους, διαλόγους κ.λπ με τον σολίστα. Ατυχή κρίνψ την σύγκριση με τον Καβάκο και δεν θα το έκανα αυτό ή το αντίθετο (π.χ. Αμερικάνος υπήκοος αν άκουγε τον Καβάκο θα έλεγε καλούλης αλλά ο δικός μας Bell ή η Hillary Hahn κ.λπ). Παγκοσμίου κλάσης βιολιστής, άξιος ερμηνευτής, από ότι έμαθα καλλιτεχνικός διευθυντής στην Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου. Το Encore ήταν μια μικρή "ανοησία" του Henry Vieuxtemps "Souvenir d'Amerique" που το έγραψε ο συνθέτης-βιολονίστας μετά την περιοδεία του ως βιολιστής στην Αμερική. Πήρε στην ουσία το θέμα του Yankee Doodle και του έκανε διάφορες "χιουμοριστικές" παραλλαγές, δημιουργώντας παράλληλα ένα πολύ τεχνικό κομμάτι, ερμηνευτική πρόκληση. Ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί και όχι ως τίποτα άλλο.
Στο διάλειμμα συζήτησα λίγο με το Κώστα Γκαβάκο, δημιούργησα μια άποψη για το ήχο της ορχήστρας, όπου δεν ήξερα πόσο εύκολα θα μπορούσε να "μπαρουτοκαπνιστει" (για να χρησιμοποιήσω τον επιθετικό προσδιορισμό του άρθρου του Μανέστρου) για να ερμηνεύσει Mahler. Δεν έγινε και τα σχόλια είναι τα γνωστά προαναφερθέντα. Τα χάλκνκα δεν θα τα έλεγα εντελώς υποτονικά (κάποιες στιγμές βρήκαν τον δυνατό ήχο τους) αλλά ο ήχος τους είναι πολύ διαφορετικός από αυτό που πρέπει. Το ίδιο ισχύει και για τα ξύλινα πνευστά (φλάουτο μπελ-κάντο και Mahler δεν πάνε...) Ο ήχος τους ήταν σαν να τα άκουγες να παίζουν τον Τροβατόρε του Βερντι. Τα βιολιά είχαν την χροία που θα ανέμενες στην Boheme του Puccini. Καθόλου ενδιαφέρον. Εδώ φυσικά είναι μεγάλη η ευθύνη του μαέστρου. O Μπιτσκώφ, δεν παρενέβει καθόλου σε αυτόν τον ήχο και δεν έκανε τίποτα. Ίσως μόνο να έδωσε τις νότες και το τέμπο σωστά αλλά κατά τα άλλα τίποτα. Θα μπορούσε να τους συστήσει να μην ερμηνεύουν σαν "τροβατόρε" αλλά να κοιτάξουν λίγο "στην δύναμη του πεπρωμένου ή στους σικελιανούς εσπερινούς" από όπου θα μπορούσε να πλησιάσει το έργο καλύτερα. Μεγάλη η ευθύνη του μαέστρου για αυτό που ετοίμασε, που δεν γνωρίζω αν ετοίμασε και τίποτα. Αυτά για τέτοιες ιστορικές ορχήστρες δεν επιτρέπονται και να πω την κακία μου, αυτό ο Muti δεν θα το επέτρεπε (ή πολύ απλά δεν θα την άφηνε να παίξει Mahler).
Ένα σημείο που μου έκανε εντύπωση στο διάλειμα, πριν ερμηνεύσουν την 6η, ήταν το πίκολο. Το σχολιάσαμε με τον Γκαβάκο επίσης που ήταν μια αραχτούμπα στην διάρκεια όλης της συμφωνίας (μικρό μέρος στην τελευταίο μέρος). Στο διάλλειμα λοιπόν στην εξάσκηση που κάνανε, το άκουσα να παίζει το αντίστοιχο σολιστικό πέρασμα από την Ιταλίδα στον Αλγέρι του Ροσσίνι! Τι σχέση έχει με αυτό σκέφτηκα... Πλάκα θα έχει να έχουν bis την εισαγωγή του Ροσίνι (άσχετο). Τελικά ίσως η ορχήστρα να μην ήθελε τον Mahler.
Αυτά. Θα ακολουθήσει ρεβιού προσωπικοτήτων και παραλειπόμενα από την συναυλία, όπου οι σχολιασμοί θα είναι αρκετά τρελούτσικοι.
Εν αναμονή των τρελλούτσικων σχολιασμών του φίλου Μπρουκνεριανού, να καταθέσω τη δική μου ταπεινή άποψη περί της βραδιάς.
Το κοντσέρτο του Bruch ήταν πολύ καλό, οι θεατρινισμοί του Bell δε με πείραξαν καθόλου, αλλά είμαι σίγουρος ότι αν άκουγα την ερμηνεία σε δίσκο θα την απέρριπτα ως υπερβολικά γλυκερή και ρομαντική για τα γούστα μου-έχοντας τον Heifetz ως αναφορά. Το encore το εξέλαβα ως αυτοσαρκαστική επίδειξη δεξιοτεχνίας και όχι ως αμερικανιά.
Τώρα στο κύριο πιάτο: από ότι φαίνεται μόνο εγώ απήλαυσα τη συμφωνία. Ναι, τα βιολιά είχαν ένα ήχο που ταίριαζε πιό πολύ στην Cavalleria Rusticana. Ναι, τα χάλκινα πνευστά ήταν για μπάτσες. Ναι κύριοι (και κυρίες, βεβαίως, βεβαίως), το σφυρί ήταν για γέλια, πιό πολύ έμοιαζε ο ήχος του με σφυρί τσαγκάρη παρά με σφυρί του Πεπρωμένου, αλλά...
πόσο συχνά σας δίνεται η ευκαιρία, φίλοι συμφορουμίτες και εκλεκτά μέλη της να ακούσετε ζωντανά μια συμφωνία του Mahler; Μιά φορά το χρόνο; Μιά φορά το εξάμηνο; Εγώ άκουσα τελευταία φορά ζωντανά Mahler πριν από 4 χρόνια, και ένας θεός ξέρει αν θα ξανακούσω ποτέ έτσι που είναι η οικονομική κατάσταση. Απόλαυσα λοιπόν ότι ήταν να απολαύσω μέχρι την τελευταία νότα, χωρίς να συγκρίνω νοερά την ερμηνεία του Bychkow με τις ηχογραφήσεις που έχω στη συλλογή μου. Αν είχα ακούσει τη συμφωνία πριν 100 χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν ηχογραφήσεις, θα με ένοιαζε αν τα έγχορδα έχουν την τάδε ή τη δείνα χροιά; Απλά θα χαιρόμουν που μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω τη μουσική και τέρμα. Έτσι και έκανα την περασμένη Κυριακή. Το να ακούω Mahler ζωντανά από μιά διεθνούς φήμης ορχήστρα ήταν σαν μιά πρόγευση του Παραδείσου.
Τελικά μάλλον είμαι ο μόνος Μαλεριανός στο φόρουμ.
Το κοντσέρτο του Bruch ήταν πολύ καλό, οι θεατρινισμοί του Bell δε με πείραξαν καθόλου, αλλά είμαι σίγουρος ότι αν άκουγα την ερμηνεία σε δίσκο θα την απέρριπτα ως υπερβολικά γλυκερή και ρομαντική για τα γούστα μου-έχοντας τον Heifetz ως αναφορά. Το encore το εξέλαβα ως αυτοσαρκαστική επίδειξη δεξιοτεχνίας και όχι ως αμερικανιά.
Τώρα στο κύριο πιάτο: από ότι φαίνεται μόνο εγώ απήλαυσα τη συμφωνία. Ναι, τα βιολιά είχαν ένα ήχο που ταίριαζε πιό πολύ στην Cavalleria Rusticana. Ναι, τα χάλκινα πνευστά ήταν για μπάτσες. Ναι κύριοι (και κυρίες, βεβαίως, βεβαίως), το σφυρί ήταν για γέλια, πιό πολύ έμοιαζε ο ήχος του με σφυρί τσαγκάρη παρά με σφυρί του Πεπρωμένου, αλλά...
πόσο συχνά σας δίνεται η ευκαιρία, φίλοι συμφορουμίτες και εκλεκτά μέλη της να ακούσετε ζωντανά μια συμφωνία του Mahler; Μιά φορά το χρόνο; Μιά φορά το εξάμηνο; Εγώ άκουσα τελευταία φορά ζωντανά Mahler πριν από 4 χρόνια, και ένας θεός ξέρει αν θα ξανακούσω ποτέ έτσι που είναι η οικονομική κατάσταση. Απόλαυσα λοιπόν ότι ήταν να απολαύσω μέχρι την τελευταία νότα, χωρίς να συγκρίνω νοερά την ερμηνεία του Bychkow με τις ηχογραφήσεις που έχω στη συλλογή μου. Αν είχα ακούσει τη συμφωνία πριν 100 χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν ηχογραφήσεις, θα με ένοιαζε αν τα έγχορδα έχουν την τάδε ή τη δείνα χροιά; Απλά θα χαιρόμουν που μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω τη μουσική και τέρμα. Έτσι και έκανα την περασμένη Κυριακή. Το να ακούω Mahler ζωντανά από μιά διεθνούς φήμης ορχήστρα ήταν σαν μιά πρόγευση του Παραδείσου.
Τελικά μάλλον είμαι ο μόνος Μαλεριανός στο φόρουμ.
Brucknerian
Senior Member
Η διάθεση αυτές τις ημέρες δεν μου επέτρεπε να γράψω κάτι γλαφυρό και ευδιάθετο, ανάλαφρο ελέω των εξελίξεων. Ας είναι, θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται πιο ανάλαφρος και ανόητος. Ελπίζω να καταλάβατε ότι η σοβαρότις σπανίζει αλλιώς θα είχα συμμαζευτεί - BTW ήρθαν τα 99 (ούτε καν 100!) CD με τον Liszt του Leslie Howard. Πάρα πολύ ωραία συσκευασία, εξαιρετική αισθητική του κυτίου. Παραπάνω δεν ημπορώ να είπω γιατί είναι ακόμα στην ζελατίνα του (δεν το ανοίγω, διότι φοβούμαι μην πιάσει σκόνη). Θα προσπαθήσω να αιτιολογήσω τον χαρακτηρισμό "τρελλοκομείο" που μου απεδώθει από τον Δημοκηδή (αν και διαφωνώ καθέτως με βρίσκω απολύτως φυσιολογικό απλά οι υπόλοιποι ήτο λίγο υποτονικοί)
Αφήνοντας ασχολίαστα τα του Ζαγγογιάννη (Ζαβογιάννης μπορεί να του πηγαίνει και καλύτερα
), ας προχωρήσω. Λοιπόν ο Ζαγγό ήταν ο 1ος που συνάντησα και του έσφυξα το χέρι για την γνωριμίας. Ήταν στο σπίτι του Κώστα του Γκαβάκου. H πρώτη φυσικά επικοινωνία έγινε με τον Δημοκηδή τηλεφωνικώς, όπου ατυχήσαμε να ευρεθούμε και η 2η με τον Κώστα όπου πρώτο συνάντησα τον Ζάγγο. Εξαιρετικός χαρακτήρας (λέμε τώρα...) και ενήμερος σε θέματα κλασσικής ευρύτατα και χαίρεσαι τις συζήτησεις. Σοβαρός αρκετά, πράγμα που μου άρεσε. Ελαττώματα: α)Ακούει βινύλιο, 2) δεν πρόκειται να ακούσει CD, δηλαδή βλέπε α). Σοβαρά και τα αστεία του φυσικά. Έτσι για να απομυθοποιήσω την άποψη του για τον Μαλερ και την Σκάλα μεταφέρω τον σχολιασμό του, μετά την συναυλία: "Χμ... Ο Μητρόπουλος πέθανε στο πόντιουμ της ορχήστρας αυτής, στις πρόβες της 3ης του Μάλερ. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί..."
Τον Κώστα τον Γκαβάκο τον φοβόμουν αρκετά. Είχα στο μυαλό μου ότι θα με αναμένει στην οικία με κανένα μενίρ ανα χείρας, να μου το φέρει κατακούτελις, σε έμενα τον άμοιρο Ρωμαίο στρατιώτη. Όταν τον συναντώ βλέπώ ένα τεράστιο χαμόγελο και μια θερμή υποδοχή. Ανακουφίστηκε μάλλον καθότι με περίμενε γηραλαίο άνωθεν των 75 ετών και διατηρούσε ένα σεβασμό εις το πρόσωπόν μου, ο οποίος, θενκ γκόντ, απελέσθει. Συζητήσαμε η τριάς για μουσική, μου φανέρωσε την εξαιρετική συλλογή του, νομίζω του έκανα σχετικές προτάσεις για βινύλια ωραιοτάτων ηχογραφήσεων, ακούσαμε μερικά βινύλια. Γενικώς ένα εξαιρετικο απόγευμα. Φυσικά επαίνεσα την συλλογή του, διότι το μέσο με αφήνει παγερά αδιάφορα αλλά οι επιλογές που έκανε ήταν εξαιρετικές. Δεχθήκαμε και μικρό δώρο. Είχα την τύχη να είμαι δίπλα του, μίλησα μαζί του και λίγο παραπάνω (την επόμενη φορά που θα κανείς διακοπές μια καμιά Πέτερσεν, να με φωνάξεις και εμένα)
Μία διαπίστωση είναι αναγκαία εδω, όσον αφορά το βινύλιο. Ο μεν Ζαγγό είναι αρχαιολόγος, ο δε Γκαβάκος από τους αρχαιότερους. Οπότε η βινυλιομανία έχει σχέση με την αρχαιολαγνεία. Είναι στατιστικός αποδεδειγμένο πλέον. BTW ο Ζάγγο νεαρότερος εμού.
Μαζί και οι τρεις, με συνοδεία συζύγου του Κώστα, πήγαμε στο Ηρώδειο όπου συναντήσαμε τους λοιπούς της παρέας. Και ξεκινάμε από τον Δημοκηδή. Με τον Δημοκηδή είχα συνομιλήσει στο τηλέφωνο, συμβαδίσουμε εις την σοβαρότητα του χαρακτήρος μας και περίμενα κάτι ανάλογο. Όταν πρωτοείδα την φυσιογνωμία του μου εφάνηκε ως πρεσβύτερος μορμόνος εκ του Σώλτ Λέηκ Σίτυ (αυτοί δεν είναι που είναι και πολυγαμικοί
. "Αμάν, να δεις που θα θέλει να μου πουλήσει καμμιά Βίβλο", είπα από μέσα μου. Η φυσιογνωμία του έφερε λιγάκι του ήρωα του MAD επίσης με ένα τεράστιο χαμόγελο. Πιάνουμε φυσικά συζήτηση και οικειότητα σε κλάσματα δευτερολέπτου φτάνει στο ζενίθ. Μου απεδώθει και το υποκοριστικό Mπρουκ (εκ του Μπρουκνέριαν και ουχί εκ της Μπρουκ Σήλντς). Θα έσκαγα αν δε του έπιανα κουβέντα για τον Karajan και θα τον κάνω Καραγιαννικό (Δημοκηδή, πρωϊ-μεσημέρι-Βράδυ κυρίως θα ακούς Karajan). Δεν το κρύβω, του μπαγάσα του έχω μεγάλη αδυναμία, με κέρδισε αμέσως.
Και πάμε στον άλλον Σπύρο, το Σούρλα (πιστεύω ότι άν τό άλλαζε θα ήτο πιο καλλιτεχνικό με άμεσο επαγγελματικό προσανατολισμό εκφράζοντας και τον χαρακτήρα). Η πιο Δεσποτική προσωπικότητα από όλους. Αν είμαστε πιο κοντά
θα τσακονόμασταν 100 φορές και 10000 φορές θα τα βρίσκαμε. Παραθέτω ένα μικρό διάλογο (στο περίπου, βάζω και εγώ λίγη σαντιγύ)
- Η 2η του Brahms... Ποια ερμηνεία
- Klemperer
- Έχεις ακούσει του Giulini;
- Ναι, Klemperer.
- Με την Φιλαρμονική του Los Angeles; (σημ.: Ο Giulini έχει 3 ηχογραφήσεις την συμφωνία αυτή, Philharmonia, Los Angeles. Wiener Philharmoniker)
- Ναι, Klemperer και πάλι.
- Ε, να χέσω τον Klemperer σου
- Klemperer και για το χέσιμο!
Λυμπερόπουλος O Φυσιογνωμιστής της παρέας. Αυτός δεν χρειάζεται να μιλήσει, ούτε να πει τίποτα. Έχει μια μουτράκλα που οπτικώς μιλάει και λέει χίλια πράγματα. Free style men και αν ήταν δημόσιος υπάλληλος (είναι μήπως η καλύτερη θέση θα ήταν στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Καρα-cult φυσιογνωμία και το γουστάρει. Μύρια respects σε τέτοιους τύπους. Και ας ακούν Elton John - τους αγαπάμε με τα ελαττώματα τους (παρακαλείται ο by proxy αν διαβάζει να μην προσβληθεί). Φυσικά πρέπει να είναι μεταλιολόγος γιατί μου μίλησε για κάτι μέταλλα από τα οποία προέρχονται και ο Bruckner και ο Elton John για να μου υποδείξει κάτι, εγώ δεν είπα τίποτα αλλά μάλλον δεν του βγήκε.
Ο Δαμιανός. Πιθανότατα διέκρινα μια ψιλοαπογοήτευση όταν γνωριστήκαμε. Ο ασπορομαλλότερος της κομπανίας, είχε την ελπίδα ότι θα έβρισκε κάποιον συνομήλικο του, κάποιον της σειράς του να συζητήσει σοβαρά, σε σχέση με τα νιάνιαρα που έμπλεξε. O πιο αυθεντικός Μαλερικός όλων λέω εγώ (Δημοκηδή δεν πας να πλαντάζεις, έτσι είναι). Οι υπόλοιποι Μαλερίνοι ωχριούν μπροστά του. Ειδικευμένα ενήμερος στα επιμέρους θέματα και παιδί του 3ου προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, όπως όλοι μας φαντάζομαι λίγο-πολύ. Αστειεύτηκε με τα χάλκινα της ορχήστρας, κάνοντας παραλληλισμός με αντίστοιχη εκπομπή του 3ου, πως τα χάλκινα της ορχήστρα είναι για λιώσιμο και να φτιάξουμε σουβενίρ για το μουσείο της Ακροπόλεως.
Η Κάλλη όλη την νύχτα "αγόραζε". Άκουγε προσεκτικά τι λέγαμε και πολύ σωστά προτίμησε να παρακολουθήσει την παράσταση μόνη της. Σύντομη γνωριμία και συζήτησης με τον ενθουσιώδη Dr Pan K, με τον οποίο θα επεδίωκα συνάντηση την επομένη αν δε ταξίδευα. Σύντομη χειραψία με τον Μανέστρο, όπου θυμάμαι ένα τεράστιο και λαμπερό χαμόγελο, δείγμα καλής ψυχής (με την επιφύλαξη αυτής της σύντομης γνωριμίας, αυτοί που τον γνωρίζουν καλύτερα μπορούν να το επιβεβαιώσουν ή όχι). Καλέ κάνει για διαφήμιση οδονόκρεμας έτσι όπως τον είδα! Μερικά μέλη ακόμα όπως τον kpais και ίσως κανά-δυό ακόμα είχα πολύ σύντομη χειραψία
Να μην ξεχάσω να πετάξω την κακή σπονδή στον Σκακιάρη Σκακιαρη (στον 1ο "Σκακιάρη", το 2ο "κ" να αντικατασταθεί με "τ" προς οικειοποίηση του επιθετικού προσδιορισμού) που δεν συνάντησα και δεν έκανε ούτε καν τον κόπο για να ενημερωθεί για το event, ειδικά το άφτερ όπου άνετα θα μπορούσε να συμμετέχει. Θα έβαζε τα παιδιά και την σύζυγο για ύπνο και θα ερχόταν. Θα το πλερώσει όμως μια άλλη φορά (με lucozade of-course, που δεν κατανάλωσα από αντίδραση...)
Αυτά! Αν το επιθυμείτε αυτομπανάρομαι μετά από αυτό, θα σας καταλάβω απόλυτα... (btw ελπίζω να γελάσατε και να ευθυμήσατε, γιατί ο σκοπός ήταν αυτός και όχι να προσβάλω κανέναν ή κάτι). Εκείνο που δεν επετεύχθει ήταν να ανοίξουμε συζήτηση για την 8η του Μαλερ, όπου εγώ με τον πληθωρικό Σπύρο Σούρλα θα τους είχαμε σαρώσει, δεν υπάρχει περίπτωση. Την άλλη φορά...
14 Ιουλίου Ονέγκιν. 15 Ιουλίου στην Αθήνα με ώρες στην διάθεση μου. Ίσως τα ξαναπούμε...
Αφήνοντας ασχολίαστα τα του Ζαγγογιάννη (Ζαβογιάννης μπορεί να του πηγαίνει και καλύτερα
), ας προχωρήσω. Λοιπόν ο Ζαγγό ήταν ο 1ος που συνάντησα και του έσφυξα το χέρι για την γνωριμίας. Ήταν στο σπίτι του Κώστα του Γκαβάκου. H πρώτη φυσικά επικοινωνία έγινε με τον Δημοκηδή τηλεφωνικώς, όπου ατυχήσαμε να ευρεθούμε και η 2η με τον Κώστα όπου πρώτο συνάντησα τον Ζάγγο. Εξαιρετικός χαρακτήρας (λέμε τώρα...) και ενήμερος σε θέματα κλασσικής ευρύτατα και χαίρεσαι τις συζήτησεις. Σοβαρός αρκετά, πράγμα που μου άρεσε. Ελαττώματα: α)Ακούει βινύλιο, 2) δεν πρόκειται να ακούσει CD, δηλαδή βλέπε α). Σοβαρά και τα αστεία του φυσικά. Έτσι για να απομυθοποιήσω την άποψη του για τον Μαλερ και την Σκάλα μεταφέρω τον σχολιασμό του, μετά την συναυλία: "Χμ... Ο Μητρόπουλος πέθανε στο πόντιουμ της ορχήστρας αυτής, στις πρόβες της 3ης του Μάλερ. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί..."Τον Κώστα τον Γκαβάκο τον φοβόμουν αρκετά. Είχα στο μυαλό μου ότι θα με αναμένει στην οικία με κανένα μενίρ ανα χείρας, να μου το φέρει κατακούτελις, σε έμενα τον άμοιρο Ρωμαίο στρατιώτη. Όταν τον συναντώ βλέπώ ένα τεράστιο χαμόγελο και μια θερμή υποδοχή. Ανακουφίστηκε μάλλον καθότι με περίμενε γηραλαίο άνωθεν των 75 ετών και διατηρούσε ένα σεβασμό εις το πρόσωπόν μου, ο οποίος, θενκ γκόντ, απελέσθει. Συζητήσαμε η τριάς για μουσική, μου φανέρωσε την εξαιρετική συλλογή του, νομίζω του έκανα σχετικές προτάσεις για βινύλια ωραιοτάτων ηχογραφήσεων, ακούσαμε μερικά βινύλια. Γενικώς ένα εξαιρετικο απόγευμα. Φυσικά επαίνεσα την συλλογή του, διότι το μέσο με αφήνει παγερά αδιάφορα αλλά οι επιλογές που έκανε ήταν εξαιρετικές. Δεχθήκαμε και μικρό δώρο. Είχα την τύχη να είμαι δίπλα του, μίλησα μαζί του και λίγο παραπάνω (την επόμενη φορά που θα κανείς διακοπές μια καμιά Πέτερσεν, να με φωνάξεις και εμένα)
Μία διαπίστωση είναι αναγκαία εδω, όσον αφορά το βινύλιο. Ο μεν Ζαγγό είναι αρχαιολόγος, ο δε Γκαβάκος από τους αρχαιότερους. Οπότε η βινυλιομανία έχει σχέση με την αρχαιολαγνεία. Είναι στατιστικός αποδεδειγμένο πλέον. BTW ο Ζάγγο νεαρότερος εμού.
Μαζί και οι τρεις, με συνοδεία συζύγου του Κώστα, πήγαμε στο Ηρώδειο όπου συναντήσαμε τους λοιπούς της παρέας. Και ξεκινάμε από τον Δημοκηδή. Με τον Δημοκηδή είχα συνομιλήσει στο τηλέφωνο, συμβαδίσουμε εις την σοβαρότητα του χαρακτήρος μας και περίμενα κάτι ανάλογο. Όταν πρωτοείδα την φυσιογνωμία του μου εφάνηκε ως πρεσβύτερος μορμόνος εκ του Σώλτ Λέηκ Σίτυ (αυτοί δεν είναι που είναι και πολυγαμικοί
. "Αμάν, να δεις που θα θέλει να μου πουλήσει καμμιά Βίβλο", είπα από μέσα μου. Η φυσιογνωμία του έφερε λιγάκι του ήρωα του MAD επίσης με ένα τεράστιο χαμόγελο. Πιάνουμε φυσικά συζήτηση και οικειότητα σε κλάσματα δευτερολέπτου φτάνει στο ζενίθ. Μου απεδώθει και το υποκοριστικό Mπρουκ (εκ του Μπρουκνέριαν και ουχί εκ της Μπρουκ Σήλντς). Θα έσκαγα αν δε του έπιανα κουβέντα για τον Karajan και θα τον κάνω Καραγιαννικό (Δημοκηδή, πρωϊ-μεσημέρι-Βράδυ κυρίως θα ακούς Karajan). Δεν το κρύβω, του μπαγάσα του έχω μεγάλη αδυναμία, με κέρδισε αμέσως.Και πάμε στον άλλον Σπύρο, το Σούρλα (πιστεύω ότι άν τό άλλαζε θα ήτο πιο καλλιτεχνικό με άμεσο επαγγελματικό προσανατολισμό εκφράζοντας και τον χαρακτήρα). Η πιο Δεσποτική προσωπικότητα από όλους. Αν είμαστε πιο κοντά
θα τσακονόμασταν 100 φορές και 10000 φορές θα τα βρίσκαμε. Παραθέτω ένα μικρό διάλογο (στο περίπου, βάζω και εγώ λίγη σαντιγύ)
- Η 2η του Brahms... Ποια ερμηνεία
- Klemperer
- Έχεις ακούσει του Giulini;
- Ναι, Klemperer.
- Με την Φιλαρμονική του Los Angeles; (σημ.: Ο Giulini έχει 3 ηχογραφήσεις την συμφωνία αυτή, Philharmonia, Los Angeles. Wiener Philharmoniker)
- Ναι, Klemperer και πάλι.
- Ε, να χέσω τον Klemperer σου
- Klemperer και για το χέσιμο!
Λυμπερόπουλος O Φυσιογνωμιστής της παρέας. Αυτός δεν χρειάζεται να μιλήσει, ούτε να πει τίποτα. Έχει μια μουτράκλα που οπτικώς μιλάει και λέει χίλια πράγματα. Free style men και αν ήταν δημόσιος υπάλληλος (είναι μήπως
η καλύτερη θέση θα ήταν στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Καρα-cult φυσιογνωμία και το γουστάρει. Μύρια respects σε τέτοιους τύπους. Και ας ακούν Elton John - τους αγαπάμε με τα ελαττώματα τους (παρακαλείται ο by proxy αν διαβάζει να μην προσβληθεί). Φυσικά πρέπει να είναι μεταλιολόγος γιατί μου μίλησε για κάτι μέταλλα από τα οποία προέρχονται και ο Bruckner και ο Elton John για να μου υποδείξει κάτι, εγώ δεν είπα τίποτα αλλά μάλλον δεν του βγήκε.Ο Δαμιανός. Πιθανότατα διέκρινα μια ψιλοαπογοήτευση όταν γνωριστήκαμε. Ο ασπορομαλλότερος της κομπανίας, είχε την ελπίδα ότι θα έβρισκε κάποιον συνομήλικο του, κάποιον της σειράς του να συζητήσει σοβαρά, σε σχέση με τα νιάνιαρα που έμπλεξε. O πιο αυθεντικός Μαλερικός όλων λέω εγώ (Δημοκηδή δεν πας να πλαντάζεις, έτσι είναι). Οι υπόλοιποι Μαλερίνοι ωχριούν μπροστά του. Ειδικευμένα ενήμερος στα επιμέρους θέματα και παιδί του 3ου προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, όπως όλοι μας φαντάζομαι λίγο-πολύ. Αστειεύτηκε με τα χάλκινα της ορχήστρας, κάνοντας παραλληλισμός με αντίστοιχη εκπομπή του 3ου, πως τα χάλκινα της ορχήστρα είναι για λιώσιμο και να φτιάξουμε σουβενίρ για το μουσείο της Ακροπόλεως.
Η Κάλλη όλη την νύχτα "αγόραζε". Άκουγε προσεκτικά τι λέγαμε και πολύ σωστά προτίμησε να παρακολουθήσει την παράσταση μόνη της. Σύντομη γνωριμία και συζήτησης με τον ενθουσιώδη Dr Pan K, με τον οποίο θα επεδίωκα συνάντηση την επομένη αν δε ταξίδευα. Σύντομη χειραψία με τον Μανέστρο, όπου θυμάμαι ένα τεράστιο και λαμπερό χαμόγελο, δείγμα καλής ψυχής (με την επιφύλαξη αυτής της σύντομης γνωριμίας, αυτοί που τον γνωρίζουν καλύτερα μπορούν να το επιβεβαιώσουν ή όχι). Καλέ κάνει για διαφήμιση οδονόκρεμας έτσι όπως τον είδα! Μερικά μέλη ακόμα όπως τον kpais και ίσως κανά-δυό ακόμα είχα πολύ σύντομη χειραψία
Να μην ξεχάσω να πετάξω την κακή σπονδή στον Σκακιάρη Σκακιαρη (στον 1ο "Σκακιάρη", το 2ο "κ" να αντικατασταθεί με "τ" προς οικειοποίηση του επιθετικού προσδιορισμού) που δεν συνάντησα και δεν έκανε ούτε καν τον κόπο για να ενημερωθεί για το event, ειδικά το άφτερ όπου άνετα θα μπορούσε να συμμετέχει. Θα έβαζε τα παιδιά και την σύζυγο για ύπνο και θα ερχόταν. Θα το πλερώσει όμως μια άλλη φορά (με lucozade of-course, που δεν κατανάλωσα από αντίδραση...)
Αυτά! Αν το επιθυμείτε αυτομπανάρομαι μετά από αυτό, θα σας καταλάβω απόλυτα... (btw ελπίζω να γελάσατε και να ευθυμήσατε, γιατί ο σκοπός ήταν αυτός και όχι να προσβάλω κανέναν ή κάτι). Εκείνο που δεν επετεύχθει ήταν να ανοίξουμε συζήτηση για την 8η του Μαλερ, όπου εγώ με τον πληθωρικό Σπύρο Σούρλα θα τους είχαμε σαρώσει, δεν υπάρχει περίπτωση. Την άλλη φορά...
14 Ιουλίου Ονέγκιν. 15 Ιουλίου στην Αθήνα με ώρες στην διάθεση μου. Ίσως τα ξαναπούμε...
Last edited by a moderator:
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Βρε
Αν ήμουν εδώ θα ερχόμουν και στη συναυλία; Εκείνη την ώρα ταξίδευα στην εθνική Αθηνών - Λαμίας.
Πάντως είσαι περίπτωση! Την επόμενη φορά δε σε χάνω με τίποτα.
:ernaehrung004:
Σπύρος Σούρλας
AVClub Fanatic
Kαλέ πλάκα κάνει??Ο Δαμιανός ειναι μικροτερος και απο τον Δημοκηδή και απο τον Λύμπε και απο μένα...
:grandpa::guitarist:
:grandpa::guitarist:
Κάλλη Συνοδινού
Supreme Member
- 17 June 2009
- 3,594
Εγώ πάλι τι αγόραζα η δύσμοιρη; (ήμουν και λίγο ξανθιά μέχρι πρότινος και αργώ να καταλάβω..... 
)
PS 1) Μόνο την 8η με Horenstein δεν καταφέρνω να αγοράσω σε τιμή κάτω από 150 ντάλλαρς. Την τελευταία διαθέσιμη την αγόρασε ο Μπάϊρας κατά 'πως φαίνεται κι έκτοτε έγινε συλλεκτικό κομμάτι....
PS 2) Φυσικά ο Δαμιανός είναι μικρότερος κι από μένα, που ήμουν η μικρότερη της παρέας
ΝικΜαν, χάρηκα ιδιαιτέρως που σε γνώρισα....
)PS 1) Μόνο την 8η με Horenstein δεν καταφέρνω να αγοράσω σε τιμή κάτω από 150 ντάλλαρς. Την τελευταία διαθέσιμη την αγόρασε ο Μπάϊρας κατά 'πως φαίνεται κι έκτοτε έγινε συλλεκτικό κομμάτι....
PS 2) Φυσικά ο Δαμιανός είναι μικρότερος κι από μένα, που ήμουν η μικρότερη της παρέας
ΝικΜαν, χάρηκα ιδιαιτέρως που σε γνώρισα....
- 17 June 2006
- 14,350
α) χρώμα ...ανακατεμένο, τελική απόχρωση μπάσταρδη...ως συνήθως: δημόσιος υπάλληλος ιδιωτικού δικαίου. μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον: μετά, ήρθαν οι Γερμανοί. Αυτοί οι Γερμανοί που πρώτους θα έκαιγαν στην πυρά τους δικούς μου αγαπημένους Γερμανούς: τον Σούμαν, τον Νοβάλις, τον Νίτσε, τον Χάϊνε....
β) βεβαίως και μου βγήκε: είπα πως ο Μάλερ και ο Ελτον Τζον είναι κομμένοι από το ίδιο μέταλλο - με την έννοια ότι προέρχονται από τον ίδιο κόσμο, αφού η ιστορία της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι ακριβώς η ιστορία των αδιεξόδων της. Εσύ όμως εστιάζεις στα ...καράτια: στο πόσο 'καθαρό' είναι το μέταλλο σε κάθε περίπτωση. :icon15:
Ε δεν τον πετάω τον Παπαδιαμάντη, όσο και να αγαπώ τον Ντοστογιέφσκυ.
ΥΓ 1: σε κάθε περίπτωση και με κάθε θυσία μείνε ασυμμάζευτος καλέ φίλε
ΥΓ 2: ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ LISZT παιγμένο από Εγγλέζους. :grandpa:
'Δεν τό'χουν' το ...άθλημα δυστυχώς. Cziffra, Arrau, Bolet είναι οι δικοί μου.
και ο Roberto Szidon που έχει κάνει τις καλύτερες Ραψωδίες που άκουσα ποτέ. Και ο Κυπριανός Κατσαρής: στα live, όποτε τον είδα, στα encores έπαιξε Liszt. Πάρα πολύ καλά.
Επίσης ο Matthieu Papadiamantis. Δεν ξέρω από Πού κρατάει η σκούφια του του νεαρού. Στο Παρίσι ζεί, έβγαλε πριν λίγα χρόνια τη Μεγάλη Σονάτα του Ούγγρου η οποία κυκλοφορεί ακόμη στην οικονομική σειρά της ΕΜΙ.
Να σας πω ότι ο πιτσιρικάς θέλει 10 σαν τον Leslie Howard στην καθησιά του;
Λίγους θα πώ.
Brucknerian
Senior Member
α) χρώμα ...ανακατεμένο, τελική απόχρωση μπάσταρδη...ως συνήθως: δημόσιος υπάλληλος ιδιωτικού δικαίου. μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον: μετά, ήρθαν οι Γερμανοί. Αυτοί οι Γερμανοί που πρώτους θα έκαιγαν στην πυρά τους δικούς μου αγαπημένους Γερμανούς: τον Σούμαν, τον Νοβάλις, τον Νίτσε, τον Χάϊνε....
β) βεβαίως και μου βγήκε: είπα πως ο Μάλερ και ο Ελτον Τζον είναι κομμένοι από το ίδιο μέταλλο - με την έννοια ότι προέρχονται από τον ίδιο κόσμο, αφού η ιστορία της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι ακριβώς η ιστορία των αδιεξόδων της. Εσύ όμως εστιάζεις στα ...καράτια: στο πόσο 'καθαρό' είναι το μέταλλο σε κάθε περίπτωση. :icon15:
Ε δεν τον πετάω τον Παπαδιαμάντη, όσο και να αγαπώ τον Ντοστογιέφσκυ.
ΥΓ 1: σε κάθε περίπτωση και με κάθε θυσία μείνε ασυμμάζευτος καλέ φίλε
ΥΓ 2: ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ LISZT παιγμένο από Εγγλέζους. :grandpa:
'Δεν τό'χουν' το ...άθλημα δυστυχώς. Cziffra, Arrau, Bolet είναι οι δικοί μου.
και ο Roberto Szidon που έχει κάνει τις καλύτερες Ραψωδίες που άκουσα ποτέ. Και ο Κυπριανός Κατσαρής: στα live, όποτε τον είδα, στα encores έπαιξε Liszt. Πάρα πολύ καλά.
Επίσης ο Matthieu Papadiamantis. Δεν ξέρω από Πού κρατάει η σκούφια του του νεαρού. Στο Παρίσι ζεί, έβγαλε πριν λίγα χρόνια τη Μεγάλη Σονάτα του Ούγγρου η οποία κυκλοφορεί ακόμη στην οικονομική σειρά της ΕΜΙ.
Να σας πω ότι ο πιτσιρικάς θέλει 10 σαν τον Leslie Howard στην καθησιά του;
Λίγους θα πω.
Καλέ, εδώ ανοίγει η γλωσσίτσα σου ε; Μπρε δεν μίλησα εγώ ούτε για μέταλλα, ούτε για καράτια. Εκπλήσσομαι εσύ που μια τέτοια φύση αδάμαστη κάνεις τέτοιες συγκρίσεις και παραλληλισμούς.
Για τον Liszt, φυσικά δεν περιμέναμε τον Howard και τους περισσότερους προαναφερθέντες τους ακούμε παιδιόθεν. Προσανατολίστηκα στον συνθέτη και όχι στον ερμηνευτή μια και ο Leslie Howard (που δεν είναι τόσο κακός όσο τον λες, αντιθέτως το βρίσκω εξαιρετικό μια και ο Liszt είναι ο πιο τεχνικός συνθέτης από όλους πράγμα που ταιριάζει) ερμηνεύει Liszt που δεν ερμήνευσαν οι λοιποί, δηλαδή έργο άγνωστο. Σαν να μου φαίνεται ότι εσύ τώρα παίζεις με καράτια. Πολύ πιο ενδιαφέρον από το να πάρω για χιλιοστή φορά την μεγάλη σονάτα του π.χ. (ειδικά όταν την έχω με σχεδόν όλους τους μεγάλους). Τα άγνωστα διαμάντια για σόλο πιάνο του Liszt θέλω να ακούσω και όχι τον Leslie Howard.
Ούτε εγώ δεν πετάω τον Παπαδιαμάντη για τον Ντοστογιέφκσυ, το καταλαβαίνω αυτό που λές. Όμως ο Elton εξακολουθεί να μην μου λέει τίποτα και δεν νομίζω ότι αυτό εμποδίζει σε κάτι (αντιθέτως μπορούμε να κάνουμε με αφορμή αυτό πλάκες μεταξύ μας). Μπέρδεψες τον Bruckner με τον Mahler ή μου φαίνεται;
Κάλλη Συνοδινού said:
Του Σόλτι η 8η είναι μια χαρά, μη σου πω και καλύτερη από του Horenstein, αν και έχω μεγάλη αδυναμία στον Kubelik σε αυτή την συμφωνία, που την έχω και live SACD αλλά και την στουντιακή. Αν μπορούσαμε να είχαμε τον ορχηστρικό ήχο της ζωντανής ηχογράφισης και την ερμηνείες των σολίστ του στούντιο θα είχαμε αξεπέραστη ερμηνεία. Άσε τι λένε τα λοιπά παιδάκια, άμα κολλάνε σε κάτι, κολλάνε. Και εγώ που την έχω, σιγά δεν σκάω να την προτείνω.
Skakinen said:
Δικαιολογίες. Μετά το ταξίδι τι ήταν να κάνεις ένα 'τσουπ" στην Πλάκα για πλάκα... Άσε... Ασυγχώρητος.
Δεν τσιμπώ, δεν απαντώ. Πάντως αυτό να το κοιτάξεις... Μπορεί να πάσχεις από το σύνδρομο της "Ψιψινέλ" (=η γάτα του Δρακουμέλ)Σπύρος Σούρλας said:
- 17 June 2006
- 14,350
α σίγουρα έχουμε κι άλλες διαφορές. Πολλές.
opcorn:πάω στοίχημα για παράδειγμα πως ο συμφωνικός Σούμαν σου αρέσει περισσότερο από τον μινιατουρίστα.
δεν πειράζει.
άμα συμφωνούσαμε σε όλα, η ζωή μας θα ήταν αφόρητα βαρετή.
:ernaehrung004: