Μετά από τόσες ημέρες καταστροφής κατάφερα επιτέλους να ηρεμήσω ψυχικά αρκετά ώστε να μπορώ να μοιραστώ μερικές σκέψεις μαζί σας.
Δεν έχω άμεση εμπειρία από την πυροσβεστική ή την δασική υπηρεσία.
Εργάζομαι, όμως, σε υπηρεσία η οποία έχει έμμεση, έστω, σχέση με τις πυρκαγιές και έχω έρθει σε επαφή με κάποιους πυροσβέστες για θέματα της εργασίας μου. Έχω την εντύπωση ότι εδώ και πολλά χρόνια (αρκετά πριν το 2004 –αλλά η αλήθεια είναι ότι το κακό μετά τους ολυμπιακούς αγώνες παράγινε), κάτω από την πίεση για “εξυγίανση” των δημόσιων οικονομικών υπάρχει μια σημαντική ποσοτική κυρίως και λιγότερο ποιοτική υποβάθμιση των πόρων (ανθρωπίνων κυρίως, αλλά και υλικών), που έχει στην διάθεσή της η Π.Υ. Τα πράγματα είναι πολύ-πολύ χειρότερα στη δασική υπηρεσία βεβαίως.
Εξηγούμαι: είναι η άποψη πολλών ότι η ΠΥ μπορεί και πρέπει να επανδρωθεί με πολύ λιγότερο μόνιμο προσωπικό απ’ ότι το οργανόγραμμά της προβλέπει, παρόλο ότι οι φυσικές καταστροφές (στις οποίες η ΠΥ παίζει σημαντικότατο ρόλο στην αποκατάστασή τους) έχουν σημαντικά αυξητική τάση. Άλλωστε, οι περισσότεροι πυροσβέστες τις περισσότερες ημέρες του χρόνου… κάθονται.
Όχι μόνο στη χώρα μας αλλά στην πλειονότητα σχεδόν του σύγχρονου κόσμου, η ΠΥ βλέπει τους διαθέσιμους πόρους της να μειώνονται αντί να αυξάνονται.
Η άποψη αυτή (η οποία τέτοιες ώρες είναι πασιφανές το πόσο τραγικά εσφαλμένη είναι) στηρίζεται στην αυταπάτη του μικρού πολιτικού και οικονομικού κόστους που έχει μια πύρινη καταστροφή για το κράτος. Για τους ιθύνοντες μετρά κυρίως το άμεσο οικονομικό κόστος (το οποίο, πιστέψτε με, δεν είναι τόσο μεγάλο όσο ίσως δείχνει το μέγεθος της καταστροφής) και δε μετρά το μακροπρόθεσμο οικονομικό κόστος (το οποίο συνήθως επιβαρύνει κυρίως την κοινωνία και τις επόμενες κυβερνήσεις) και βέβαια ούτε το περιβαλλοντικό κόστος.
Επίσης, και αυτό είναι τραγικό για την κοινωνία μας, εμείς οι νεοέλληνες είμαστε πολύ καλοί στην διεκδίκηση του ατομικού συμφέροντός μας αλλά όχι του συλλογικού. Και επειδή πολύ συχνά οι δασικές πυρκαγιές ωφελούν οικονομικά κάποιους (οικοπεδοφάγους, βοσκούς, εκμεταλλευτές της ξυλείας των καμένων, ακόμα και γεωργούς μερικές φορές!) υπάρχει αρκετό κοινωνικό κίνητρο για τη δημιουργία τους ενώ αντίθετα επειδή επηρεάζουν δυσμενώς κυρίως συλλογικά αγαθά δεν υπάρχει αρκετό κοινωνικό αντικίνητρο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και ότι οι παράνομες χωματερές (μια από τις μεγαλύτερες ντροπές της χώρας μας) είναι μια από τις κύριες αιτίες ανάφλεξης (Μέσα στο γενικό χαμό των προηγούμενων ημερών ακούσαμε έναν δήμαρχο να λέει ότι επειδή η φωτιά στο δήμο του ξεκίνησε βράδυ σε παράνομη χωματερή επρόκειτο για εμπρησμό. Λυπάμαι γι’ αυτόν και τον δήμο του , αλλά μάλλον πρόκειται για ανάφλεξη από την χωματερή).
Πότε διαμαρτυρηθήκαμε σαν κοινωνία για την διάλυση της δασικής υπηρεσίας; Για την ελλιπέστατη επάνδρωση της ΠΥ; Για την ουσιαστικά παντελή έλλειψη φροντίδας των δασών; Πότε απαιτήσαμε από τους δημοτικούς μας άρχοντες να κλείσουν οι παράνομες χωματερές και να εφαρμοστούν οι σύγχρονες αρχές διαχείρισης των απορριμμάτων; Αντίθετα η κοινωνία μας επιβραβεύει τα αυθαίρετα ενώ διαμαρτύρεται συνήθως μόνο για την απώλεια εισοδήματος.
Τέλος, μπορεί κανείς να πει ότι ο κ. Κώστας Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία ήταν άτυχη, γιατί έτυχε να υποστεί η χώρα τη μεγαλύτερη καταστροφή μετά την δικτατορία επί των ημερών της. Όμως, είτε φταίει είτε δεν φταίει, γνώμη μου είναι ότι πρέπει να «τιμωρηθεί» στις επόμενες εκλογές, για να γίνει με έντονο τρόπο συνείδηση στο πολιτικό κόσμο ότι πια για την εκλογική του επιτυχία δε μετράνε πια οι παροχές και τα ρουσφέτια που ευνοούν ατομικά τους πολίτες. Εξηγούμε:
Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση δεν φταίει, δηλαδή έκανε περίπου ότι θα έκανε και η οποιαδήποτε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αν ήταν στην εξουσία. Λυπάμαι, αλλά υπό τις νέες συνθήκες του κλιματικού εξτρεμισμού, της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και των «ασύμμετρων απειλών», ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ. Πρέπει να μάθουμε στις κυβερνήσεις μας ότι ο κόσμος μας αλλάζει πολύ πιο γρήγορα από αυτές.
Και βέβαια η λευκή ή η άκυρη ψήφος ή ακόμα χειρότερα η αποχή, μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματα της αηδίας και του αποτροπιασμού μας για τους πολιτικούς μας, όμως δεν τους διδάσκει τίποτε αλλά αντίθετα τους δείχνει ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται. Δείτε τι γίνεται και στις USA.…
ΥΓ
Δεν είμαστε μόνο εμείς οι νεοέλληνες καλοί στην διεκδίκηση μόνο του ατομικού συμφέροντός αλλά όχι του συλλογικού. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι άνθρωποι του σύγχρονου πολιτισμού έτσι είναι, απλά εμείς έχουμε αυτό το μειονέκτημα πιο έντονα από άλλους. Να σημειώσω ότι, αν και μας φαίνεται φυσιολογικό αυτό το χαρακτηριστικό ΔΕΝ είναι, διότι πολλοί άλλοι ανθρώπινοι πολιτισμοί –αλλά και άλλα ζώα- δεν το έχουν.
Ζητώ ειλικρινά συγνώμη που ήμουν κουραστικός, αλλά δεν έχω ακόμα ηρεμήσει αρκετά ώστε να είμαι αρκετά περιεκτικός σε ότι γράφω.
