Αυτό που δεν καταλαβαίνουν όσοι έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από τα 700 ευρώ είναι ότι όσα και να βγάζουν η ποιότητα ζωής τους σε αυτό τον τόπο θα είναι σκατά όταν οι υπόλοιποι δεν την βγάζουν. Η ποιότητα ζωής σε ένα τόπο δεν ορίζεται από το 5-10% αλλά από τους πολλούς. Οι περισσότεροι παραμυθιάζονται ότι αν βγάλουν 2-3000 ευρώ/νοικοκυριό από τα 1000-1500 που βγάζουν τώρα θα ζούνε σαν βασιλιάδες, όμως μόνο αυτό δεν γίνεται. Το κλασσικό μικροαστικό όνειρο...
Ποιότητα ζωής είναι να βγάζεις τον βασικό, να μπορείς να ζεις με αξιοπρέπεια και να βγαίνεις από το σπίτι σου να βλέπεις καθαριότητα, να βλέπεις πράσινο, να μπορείς να πας στη δουλειά σου σύντομα και όμορφα με δημόσια μέσα μεταφοράς, αν θέλεις ένα χαρτί να μην χάνεις ώρες ή και ημέρες από τη ζωή σου.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι "από πάνω" είναι ότι όσο συνεχίζουν αυτό το βιολί των μεγάλων ανισοτήτων χαμένοι είναι και αυτοί, αφού θα αρχίζουν να φωνάζουν για "τους ταπεινούς που δημιουργούν προβλήματα". Στο τέλος θα κλειστούν στα μικρά παλατάκια τους και θα νομίζουν ότι η χρυσή μιζέρια αντικατοπτρίζει την "επιτυχία τους στη ζωή"...
Προφανώς σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό προβλήματα υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη, όμως ο βασικός λόγος που αυτό γιγαντώνεται στην Ελλάδα και την Ιταλία είναι η κουλτούρα του Ελληνάρα που μας έχει καταστρέψει.
Θα ζω με την μαμά, τον μπαμπά, τον παππού και τη γιαγιά στο σπίτι της γιαγιάς μέχρι να παντρευτώ (από 25 μέχρι 40+) το μισθό των 800 ευρώ θα τον χωρίζω στα 3, 600 ευρώ για τη δόση του αυτοκινήτου των 50.000 ευρώ που αγόρασα, 100 ευρώ για το κινητό και άλλα 100 για τα τσιγάρα, ενώ τη βενζίνη για το υπερόχημα και τα ποτά μου θα τα βγάζω από χαρτζιλίκι της μαμάς και της γιαγιάς.
Και όταν είμαι έξω θα το παίζω ο λεφτάς, γιατί τι παραπάνω έχει ο γιος της κυρά-Κούλας που γυρίζει με καλύτερο αυτοκίνητο (που το αγόρασε πουλώντας το οικοπεδάκι που του άφησε η γιαγιά του) και θα είμαι η καλύτερη μούρη γιατί έτσι πέφτουν τα γκομενάκια.
Εγώ προσωπικά ψάχνω ευκαιρία να φύγω μόνιμα από την Ελλάδα έστω για 1-2 χρόνια να δω και κάτι διαφορετικό, στην αναζήτηση όχι χρημάτων, αλλά καλύτερης ποιότητας ζωής.
Το πρόβλημα για το "λαό" που αναφέρθηκε πιο πάνω είναι ότι έχει εμποτιστεί με την καφρίλα του νεοέλληνα και συνεπώς είναι σχεδόν αδύνατο να κάνει κάτι για να αλλάξει τα πράγματα...