Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970

[Δημοκηδής]

Πράγματι το '85 υπήρχε ήδη μία διαμορφωμένη (τουλάχιστον 10-15 ετών) μουσικόφιλη κοινότητα, που τα είχε ήδη ψάξει και τα μπλουζ και άλλες αντίστοιχες μουσικές και ήδη πήγαινε για άλλα.

Γενικότερα, μετά την μεταπολίτευση τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Κάποιοι με τον Θεοδωράκη - Μαρκόπουλο κλπ. και τις τότε 'ηρωικές' συναυλίες, κάποιοι με την αναβίωση των ρεμπέτικων και κάποιοι με τα 'ξένα', που από τους Deep Purple και τους Pink Floyd, οδηγήθηκαν στην Jazz, τα Blues, την κλασσική, κλπ. Παράλληλα, είχαν για πρώτη φορά (με δεδομένο ότι κάτι ψυχεδέλειες και κάτι L.A.- S.F., κλπ. τα έζησαν με χρονική υστέρηση δεκαετίας) την χαρά να βιώνουν, εν τω γεννάσθαι, την 'πρωτοπορία' της εποχής, ήτοι το πάνκ, το new wave, κλπ.

 

[TATAROS74]

Οι τότε 50αρηδές καί πιό πολύ οι εξηντάρηδες μάς καμαρώνανε πού κατεβαίνοντας στίς πορείες συνεχίζαμε τόν αγώνα τους γιά ενα καλύτερο αύριο. Νοιώθανε οτι τά χρόνια πού ξόδεψαν στίς φυλακές καί στά ξερονήσια δέ πήγανε στό βρόντο. Βλέπανε μέ καμάρι τά παιδιά τους νά παλεύουν γιά ιδέες καί ιδανικά στούς δρόμους καί στά εκπαιδευτικά ιδρύματα , νά μιλάνε σωστά Ελληνικά μέ λόγο εύστοχο καί περιεκτικό κι οχι νά μαιμουδίζουνε μέ greeklish βρυχιθμούς καί συμπεριφορές αδερφίστικες. Εμείς του "εξήντα οι εκδρομείς" διαπαιδαγωγηθήκαμε μέ Νέο Κύμα , μέ Μίκη , Μάνο , Λοίζο , Κηλαηδόνη , Λεοντή , Μαρκόπουλο , Ζωγράφο , Αργύρη , Σαββόπουλο , Τζαβέλλα , Αρλέτα , Μικρούτσικο ,Κηπουργό , Ανδριόπουλο κι οχι μέ "τιτάνες" τής Τέχνης τύπου Φοίβου , Δάντη , Βίσση καί "μελάτους" κουραδόμαγκες μέ ξύλινα σπαθιά καί αλλα αξεσουάρ....

Και που είναι αυτά τα παιδιά που τότε τα βλέπανε και τα καμάρωναν? Και που είναι αυτό το καλύτερο αύριο (το παρόν "σήμερα" δηλαδή) για το οποίο τότε πάλευαν και την τύχη του διαχειρίζονται ως επί των πλείστων?

Αυτά τα καλά και άξια παιδιά, είναι μήπως οι σημερινοί γιάπηδες που ξεκινήσανε από τις πορείες και τώρα χάνονται πίσω από τον καπνό του πούρου, του δήθεν επιτυχημένου γιάπι αλλά με αριστερές καταβολές, που χρωστάει σε ότι μιλάει Ελληνικά κι όχι μόνο? Που είναι ο άρχοντας της ρεμούλας, του λαδώματος, του ωχαδελφισμού και του μακρυά από τον π@π@ μας κι όπου θέλει ας μπεί?

Που είναι ο λόγος ο εύστοχος, ο περιεκτικός, με ορθογραφία? Που να τον συναντήσουμε που πολλοί απλά γίνανε υπηρέτες του χρήματος και άλλοι απλά θεώρρησαν πως τούτη η Ελλάδα δεν τους καλύπτει και ταξιδεύουν πνευματικά "σ' άλλη Γή σ' άλλα μέρη"?

Που είναι αυτά τα τότε παιδιά, που λείπουν ολημερίς κι οληνυκτίς από το σπίτι τους και τα παιδιά τους μεγαλώνουν με τις αλλοδαπές κοπελίτσες και δεν θυμούνται καν πότε έχει το παιδί τους γενέθλια, δεν δίνουν σημασία για το πως μεγαλώνουν αλλά τα θυμούνται μόλις πέσουν με καμιά μηχανή ή μπουν στην κόλαση των ναρκωτικών? Που δεν τα έχουν διαπαιδαγωγήσει ούτε για μια στιγμή για το τι θεωρρούν οι ίδιοι (έστω και λανθασμένα) καλό ή κακό?

Που θέλουν τα παιδιά τους γιατρούς, δικηγόρους ή εκπαιδευτικούς και μόλις τα καταφέρνουν τα έχουν και τα περιθάλπουν στο σπίτι σαν συνταξιούχους γιατί "σιγά να μην πάει να ψάξει για μεροκάματο, θα περιμένει να διοριστεί"... Και φτάνουν σχεδόν φαλακρά τα παιδάκια τους και δεν έχουν δεί ποτέ πως βγαίνει ένα ευρώ, αλλά έχουν άπειρες απαιτήσεις από την κοινωνία και τους γύρω τους αλλά καμία από τον εαυτό τους?

Δεν είναι ένα παραλήρημα 18χρονου αν και ίσως θα ταίριαζε να είναι, εφόσον είναι από τα παιδιά με ανοιχτά μάτια και ώτα...

Είναι ένα παραλήρημα ενός νέου σχετικά ανθρώπου που προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε έναν επαγγελματικό στίβο όπου όλα είναι σε τέλμα... Που το νέο, το πρωτοποριακό και το καινοτόμο εμφανίζονται ως μεγίστη αίρεση. Γνωρίζω πως έτσι ήταν πάντα από καιρού είς καιρόν, όπως επίσης ότι μόλις έσπειρα ανέμους... Ελπίζω πως δεν θα θερίσω θύελλες...

Όμως δεν μπορώ να μην βγάλω το εσώψυχο μου εδώ με ευκαιρία την πρόταση που διατύπωσε ο φίλος audiophile62...

Συγνώμη αν σας κούρασα αλλά και να διευκρινίσω πως η επίθεση δεν αφορά τον audiophile62, αλλά τον τρόπο σκέψης ότι "εμείς τότε πολεμούσαμε κι οι νέοι σήμερα όχι..."

Πάντα στην Ιστορία υπήρχαν σκεπτόμενοι και μή... Έτσι γίνεται και σήμερα αλλά θα συνεχίσει να γίνεται και εσαεί...

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Re: Απάντηση: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970

Όπου υπάρχει ελεύθερος χώρος για παιχνίδι και όπου λείπουν οι υστερικές μανάδες όλα είναι ΟΚ. Μόνο που δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος αφού σε λίγο θα χτίσουμε και τα χωράφια και οι υστερικές μανάδες έχουν πληθύνει (όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά πλέον τους βιασμούς τους φόνους και τις απαγωγές τις δείχνει κάθε ώρα και στιγμή η τελεόραση)....
Και οι γονείς φταίνε πολύ που αγοράζουν κινητό στο 8χρονο για μια ώρα ανάγκης αλλά δεν ελέγχουν τι την κάνει τη ρημάδα τη κάρτα μέσα σε δύο μέρες, φταίνε που αγοράζουν PS18 και πισί (για να παίζει) στο πιτσιρίκι για να το ξεφορτωθούν και να μην τους πρήζει, φταίνε που δεν ξέρουν να πουν ΟΧΙ, και φταίνε που το έχουν Π@Δ#ΞΕΙ στα φροντιστήρια αγγλικά-γαλλικά-γερμανικά, μπαλέτο-κολυμβητήριο-πιάνο(άλλα όργανα δεν υπάρχουν;;;; ) και όλα αυτά για το καλό του. Βρε ούστ.
Ευτυχώς τη γλίτωσα στο τσακ. Όσοι είναι από 86-87 και μετά έχουν τραβήξει πολυυυυυύ ζόρι και δε φταίνε σε τίποτα.

Σωστά, αλλά να ρωτήσω κάτι. Εσύ στα δικά σου παιδιά εφαρμόζερις άλλο πρόγραμμα διαπαιδαγώγησης; Η δική σου γυναίκα δεν είναι υστερική; Δώσε κάποια συμβουλή εσύ διαφορετικέ πατέρα και σε μας τους πηγμένους...

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Re: Απάντηση: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970

:smash:

Όλες οι γενιές θυμούνται με την ίδια νοσταλγία "εκείνα" τα χρόνια τους.
As simple as that.

Η σημερινή ζωή είναι περίπου όπως την περιγράφετε αλλά οφείλεται στις επιλογές ανθρώπων που γεννήθηκαν πριν το '70. Δεν έτυχε να είναι έτσι ο κόσμος μας.

Γενικώς το να μας λέτε τι καλά παιδικά χρόνια είχαν όσοι έζησαν πριν το '70 δεν ξέρω τι νόημα έχει πέραν της νοσταλγίας και της συγκίνησης των ανθρώπων που έχουν πάνω-κάτω την ίδια ηλικία με εσάς. Γιατί το αν αυτά που είχατε ως παιδιά είναι καλύτερα ή χειρότερα από αυτά που έχουν τα σημερινά θα κριθεί εκ του αποτελέσματος και τα δικά σας "αποτελέσματα", όπως τα περιγράφεται κι εσείς ο ίδιος, δεν είναι τα καλύτερα...

Και φυσικά όχι, εμείς οι νεώτεροι μπορούμε μόνο να φανταστούμε αλλά δεν μπορούμε να νοιώσουμε ακριβώς αυτά που περιγράφεται... Όπως κι εσείς δεν μπορείτε να νοιώσετε τι σημαίνει κατοχή, για παράδειγμα.

Συμφωνώ. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον αμερικανό της εποχής του Γούντστοκ, να αποδέχεται ότι η δική μας και όχι η δική του εποχή ήταν η καλύτερη ή η καλυτερότερη.

 

[tonal]

Σωστά, αλλά να ρωτήσω κάτι. Εσύ στα δικά σου παιδιά εφαρμόζερις άλλο πρόγραμμα διαπαιδαγώγησης; Η δική σου γυναίκα δεν είναι υστερική; Δώσε κάποια συμβουλή εσύ διαφορετικέ πατέρα και σε μας τους πηγμένους...

Σ'αυτό που με ρωτάτε μόνο υποθετικά μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν έχω παιδιά και δεν είμαι παντρεμένος. Ξέρω όμως πώς με μεγάλωσε και με διαπαιδαγώγησε ο πατέρας μου και η μητέρα μου.
Επίσης ξέρω πως είστε πολύτεκνος οπότε σαν πατέρας το μεγάλωμα των παιδιών σας θα είναι δύσκολη υπόθεση.
Θα έπρεπε όμως να διαβάσετε άλλη μία φορά τι γράφω.
Η υστερία είναι στοιχείο του χαρακτήρα και οι συνθήκες είναι τέτοιες που μερικές φορές ενισχύεται αυτό το χαρακτηριστικό. Έτσι η μητέρα όταν δεν ακούει για περιπτώσεις σαν του Άλεξ για παράδειγμα είναι πιθανό να μην ανησυχεί πολύ για το παιδί της. Αν όμως καθημερινά "ενημερώνεται" για τέτοιες περιπτώσεις την πιάνει μια υστερία, πώς να το κάνουμε. Λες και παλιότερα δε συνέβαιναν τέτοια δυσσάρεστα περιστατικά...
Από την άλλη οι σημερινοί γονείς είναι περισσότερο υπερπροστατευτικοί:
Νίιιιιιικοοοοοο, το παιδίιιιιιιιι. Μή λερωθείς. Μη τρέχεις, θα πέσεις.Μη καταπίνεις γρήγορα, θα πνιγείς. Μη το ένα, μη το άλλο.... Δεν είναι κατάσταση αυτή.Αυτά για τις υστερίες και τις υπερβολές.

Λέω πως αρκετοί γονείς σήμερα δεν ελέγχουν το παιδί τους. Δεν είπα να είναι πάνω από το κεφάλι του όλη την ώρα, αλλά αν δουν κάτι περίεργο δεν θα πρέπει να δείξουν ενδιαφέρον και να ελέγξουν τι συμβαίνει(μιλάμε για 8 με 12 χρονών παιδιά);

Όσο για τα παιχνίδια και τις χάρες και τα όσα ζητά το παιδί, εγώ ξέρω πως ο γονιός πρέπει να μπορεί να πει Ο-ΧΙ. Και το παιδί να μάθει πως το όχι είναι πιθανή απάντηση και οριστική απόφαση....
Αν τώρα οι γονείς είναι υπό τις διαταγές του μπόμπιρα, ας πρόσεχαν.
Αν πάλι του κάνουν όλα τα χατίρια για να μην τους πρήζει ακόμα χειρότερα.
Άλλοι πάλι έμαθαν στο μωρό να μη ζητάει πιπίλα :worshippy: γιατί απλά ποτέ δεν του έδωσαν μία.

Όσο για τα φροντιστήρια και τα χίλια δύο βάρη που φορτώνουν οι γονείς στα παιδιά, ποιος φταίει; Μία ξένη γλώσσα δε φτάνει; Άμα θέλουν ας πάνε να μάθουν δεύτερη και τρίτη όταν πάνε στο πανεπιστήμιο ή όποια περίοδο το θελήσουν. Όσο για μπαλέτα, κολυμβητήρια, πιάνα και κλασική κιθάρα τις περισσότερες φορές είναι ιδέα του γονέα, γι'αυτό και το τέκνο αν δε του αρέσει το πιάνο και η κλασική, όταν μεγαλώσει θα παρατήσει την κλασική κιθάρα και το πιάνο και θα μάθει κάτι που του αρέσει, αν του αρέσει στην τελική και κάποιο....
Σε άλλες χώρες τι γίνεται; Δηλαδή οι Έλληνες γονείς είναι καλύτεροι επειδή πιέζουν το παιδί τους να μάθει πράγματα που ούτε αναγκαία είναι, ούτε αρέσουν στο πιτσιρίκι
(Τύπος AXON, τύπος άραξον δλδ;;;;;:rifle::slapface.
Άλλο να το στείλεις να μάθει δεύτερη ξένη γλώσσα κτλ κτλ, επειδή το θέλει και άλλο να το επιβάλλεις. Αμάν μ'αυτές τις ανασφάλειες...
Πιστέυω πως θα συμφωνήσετε στα περισσότερα, ε φανταστικέ διαχειριστά ;;;

Υ.Γ. Συγχαρητήρια, έστω και καθηστερημένα, για την παρουσία σας στο χοντρούλη.