"Aφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985" (!)

JL_? said:
Μερέντα ανακατεμένη με βούτυρο ή βιτάμ για λόγους οικονομίας :flipout: , λέει σε κανέναν τίποτα;
Click to expand...

μήπως ήσουν αδυνατούλης ?-bye-

γιατί το μίγμα είναι και άκρως παχυντικόν...
 
tigergreg said:
1.ΧΤΥΠΗΤΟ ΑΥΓΟΥΛΑΚΙ. ΒΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΟΚΟ ΜΕ 6 ΚΟΥΤΑΛΙΕΣ ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΤΥΠΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΗ ΚΡΕΜΑ. ΤΟ ΤΡΩΣ ΜΕ ΦΡΕΣΚΟ ΨΩΜΙ.2. ΡΟΥΦΗΧΤΟ ΑΥΓΟΥΛΑΚΙ. ΠΑΙΡΝΕΙ ΕΝΑ ΑΥΓΟ ΗΜΕΡΑΣ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟ ΤΡΥΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΜΕ ΜΙΑ ΒΕΛΟΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΤΟ ΡΟΥΦΑΣ ΩΜΟ. ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ.3. ΓΑΛΑ ΒΛΑΧΑΣ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΟ ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ. ΤΟ ΑΔΕΙΑΖΗΣ ΣΕ ΜΠΟΛΑΚΙ ΚΑΙ ΒΟΥΤΑΣ ΦΡΕΣΚΟ ΨΩΜΙ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΖΕΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΑΤΩΝΗΣ..
Click to expand...

το ζαχαρούχο το ρουφούσαμε από το μικρό κουτάκι (υπήρχαν κάτι μικρά Βλάχας σαν βαρελάκια) από δυό τρύπες στο καπάκι.
Μπουκιά και ρουφηξιά μέχρι να κάνει το τενεκεδάκι "φρουπ"
 
ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΤΟΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΜΕΛΟ. " ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΖΗΤΗΣΑΝΕ ΜΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΜΕΛΟ ΟΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΔΩΣΑΝΕ ΤΑ!@#$%^&Α ΤΟΥ ΝΤΕ ΜΕΛΟ. (ΑΡΑΚΕΝ ΝΤΕ ΜΕΛΟ-ΠΡΩΤΟΣ ΕΓΧΡΩΜΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΟ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ)
 
Μοντέλο του '73 εγώ.

Θυμάμαι με νοσταλγία τις εικόνες, τις εμπειρίες, τις μυρωδιές των παιδικών μου χρόνων.

Τότε που με το τίποτα μαζευόμασταν καμιά 15αριά νοματαίοι και παίζαμε μπάλα στους δρόμους, με δοκάρια πέτρες.Τις φωνές των γειτόνων οταν η μπάλα έπεφτε στους κήπους τους ή πάνω στα αυτοκίνητά τους και εμείς να αναρωτιόμαστε "Μα γιατί φωνάζει" ?
Καμιά φορά αν έπεφτε δυνατά η μπάλα πάνω σε καμιά πόρτα να τρέχουμε και εξαφανιζόμαστε μην ακούσουμε τη κατσάδα.

Θυμάμαι τα καλοκαιρινά βράδια που μαζευόμασταν στις αυλές και παίζαμε "δολοφόνο" (αυτό που κλείνεις το μάτι σε κάποιον και τον "σκοτώνεις") μέχρι να μη μπορούμε να κρατήσουμε τα βλέφαρά μας ανοικτά.

Θυμάμαι τις εποχές που παίζαμε κρυφτοκυνηγητό με τις ώρεεεεες με οριο 5-6 οικοδομικά τετράγωνα και οι μανάδες μας βγαίνανε στα μπαλκόνια και μας φωνάζανε οταν αργούσαμε.

Τα ατέλειωτα παιχνίδια με μπίλιες -με φετίχ τις μεταλλικές- και τους "τσούκους" με πέτρες και κέρδος εικονογραφημένα.

Τους "πολέμους" με άλλες γειτονιές με πέτρες για "ασήμαντη αφορμή"

Τις φέτες καρπούζι που τρώγαμε τα καλοκαιρινά βραδάκια και τα ζουμιά που τρέχανε πάνω μας.

Τον "κουλουρά" που περνούσε κάθε μερα απο τις γειτονιές με ενα καρότσι.

Το κάψιμο του "Μάη" και εμείς να πηδάμε πάνω απο τις φωτιές οσο πιο ψηλά μπορούσαμε για να εντυπωσιάσουμε τα κοριτσάκια.Οσο μεγαλύτερη η φωτιά, τόσο το καλύτερο.

Τους γείτονες που βεγκερίζανε μέχρι αργά, ανάμεσα σε μυρωδιές γιασεμιού και σπιτικού φαγητού.

Θυμάμαι την εποχή που είχαμε κάνει την πίσω αυλή του σπιτιού μου, την καλύτερη θεατρική σκηνή και διοργανώναμε παραστάσεις καραγκιόζη, βάζοντας ενα σεντόνι στο παράθυρο του πλυσταριού και εμείς απο πίσω να δίνουμε την παράσταση.

Θυμάμαι τα πρώτα μας ποδήλατα με κορυφαία αυτά που λέγαμε "κουρσάκια", που είχανε τα γυριστά τιμόνια (σαν τα κέρατα του τράγου).Εμένα ήτανε ενα PEUGEOT.

Ωραίες και αγνές εποχές.
 
Καπακια επαιζε κανεις πανω στα κρασπεδα των πεζοδρομιων;
Με κοινα καπακια αναψυκτικων μου τα χτυπουσαμε με το μεσαιο δαχτυλο
και προσπαθουσαμε να τερματισουμε πρωτοι.
Και φυσικα το πιο exreme παιχνιδι για την ηλικια μας-τοτε-ηταν ο ...γιατρος,
με τα κοριτσια της γειτονιας !
 
Τα καπάκια αναψυκτικών τα παίζαμε με τις αμάδες, όπως τις γκαζές.
Χωρίζονταν μάλιστα σε κοινά και σπάνια. Ένα αναψυκτικό που το έβρισκες στο Χαλάνδρι ήταν άγνωστο στο Νέο Κόσμο.
Το μεγάλο μου σουξέ ήταν όταν συγγενείς από Σουδάν μου έφεραν κατόπιν παραγγελίας μου καπάκια της Κόκα και της Πέπψη.
Ουρά κάνανε οι πιτσιρικάδες για να τα θαυμάσουνε. Μέχρι που πλακώσανε και κάτι μαντραχαλάδες από άλλες γειτονιές με δελεαστικές προτάσεις εξαγοράς των.
 
oldman said:
Μέχρι που πλακώσανε και κάτι μαντραχαλάδες από άλλες γειτονιές με δελεαστικές προτάσεις εξαγοράς των.
Click to expand...

αφού δεν σας δείρανε πάλι καλά....

θυμάμαι μιά φορά με κάτι χαρτάκια πάλι, από τσίχλες (Ράλλυ λέγονταν) με αυτοκίνητα ο αδερφός μου έφαγε ξύλο γιά να του αποσπάσουν ένα σπάνιο με μιά από τις πρώτες mercedes slk...
Και δεν ήταν το ξύλο το πρόβλημα, αλλά το χαρτάκι που κάναμε τουλάχιστον 2 μήνες να το ξαναβρούμε...

(το άλμπουμ το έχω επίσης, αλλά δεν το έχω ανεβάσει...)
 
Να βάλω εδώ και τα άλμπουμ της ιταλικής PANINI που έβγαιναν τις παραμονές των Euro και των Μουντιάλ, όπως και τα αυτοσχέδια "καρτάκια" με βάση απο σανίδες οικοδομής, τιμόνι ένα σχοινί πιασμένο στις άκρες του μπροστινού άξονα και ρουλεμάν αντι για ρόδες...απίστευτος θόρυβος στην κατηφόρα:vroam:

ΥΓ: αυτός ο Βαν Μπάστεν πολύ δυσεύρετος βρε παιδί μου...
 
Top Bottom