Ο τραμπουκισμός δεν μπορεί να έχει συγκεκριμένη εθνικότητα. Περιλαμβάνει Ελληνες, Αλβανούς, Βούλγαρους, Μπαγκλαντεσιανούς, κι όποια άλλη ράτσα θέλετε. Ας μην ξεχνάμε ότι ειδικά στο Λεκανοπέδιο, οι μισοί αλλοδαποί εργάζονται "ημέρα" και οι άλλοι μισοί εργάζονται "νύχτα" ... Τα ίδια συμβαίνουν σε όλες τις χώρες. Τα ίδια συνέβησαν στην Αμερική της μετανάστευσης του '30, όπου η ελληνική μαφία (οι αποκαλούμενοι "βρωμοέλληνες") ήταν από τις αρκετά ισχυρές ομάδες.
Απο τη στιγμή που έμμεσα ή άμεσα όλοι μας (κυριολεκτώ) θέλουμε, έχουμε συνηθίσει, μας βολεύει, η ύπαρξη των τραμπούκων προκειμένου να κάνουμε τη δουλίτσα μας, γιατί να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι υπάρχουν Αλβανοί τραμπούκοι; Από τη στιγμή που οι μετανάστες χαρακτηρίζονται (και είναι) "οικονομικοί", είναι λογικό μέρος αυτών να στραφεί προς τα διάφορα "κυκλώματα" και τις λύσεις "εύκολου και γρήγορου κέρδους" (τραμπουκισμοί, ληστείες, εκβιασμοί κλπ). Απλά, οι γηγενείς πάλαι ποτέ μπράβοι έχουν αναβαθμιστεί σε "επιχειρηματίες νύχτας" οι οποίοι με τη σειρά τους ελέγχουν τους μετανάστες. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες, όλοι οι μπράβοι σε αυτή τη χώρα θα είχαν ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά ...
Κατ' εμέ, δεν τίθεται ζήτημα εθνικότητας αλλά ανάγκης μιας κοινωνίας για τραμπούκους. Από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι χρειαζόμαστε τραμπούκους και μάθαμε να ζούμε με αυτούς κάποιος πρέπει να κάνει κι αυτή τη δουλειά. Αλλωστε, μήπως τις δεκαετίες του '50 και '60 εν μέσω πολιτικών εντάσεων δεν χρειαζόμασταν τραμπούκους; Ο Κοτζαμάνης απλά ήταν ο μόνος του οποίου το όνομα έγινε γνωστό.
Και ας μην ξεχνάμε ότι οι τραμπουκισμοί δεν συμβαίνουν μόνο στην "πέρα γειτονιά", τους βιώνουμε και τους πράττουμε καθημερινά, ακόμα κι αν δεν περιλαμβάνουν σωματική βία : Οταν απαιτώ με ύφος 70 καρδιναλλίων να μου σβήσουν την κλήση για το παρκάρισμα γιατί αλλιώς θα βάλω το μπάρμπα μου να μεταθέσει τον αρμόδιο υπάλληλο ... Οταν ο αρμόδιος υπάλληλος εκμετάλλευεται τη θέση του καλυπτόμενος πίσω από τη νομοθεσία για να με "χορεύει" ... Οταν "βάζω χέρι" στο δάσκαλο γιατί έβαλε 12 στο λουλούδι μου το οποίο δεν θυμάται ούτε τι χρώμα εξώφυλλο έχει το βιβλίο του ...
Υ.Γ : Για να δυναμιτίσω λίγο τη συζήτηση, θα προσθέσω ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δεχτώ το ύφος εντύπων τύπου "Ελευθεροτυπίας" η οποία μέσα από ένα φθηνό λαϊκισμό, αγιοποιεί και καταδικάζει καταστάσεις τυφλά χωρίς ιδιαίτερη κριτική. Οταν δεν εμβαθύνουμε λίγο περαπάνω στα γεγονότα, καταλήγουμε να μιλάμε με ατάκες και τσιτάτα τύπου "αμφιθεάτρου" και "Τσίπρα" ...
