Λίγους μήνες μετά τους Ozric Tentacles, έπαιζαν οι Blues Wire κι ο Louisiana Red στο Ξυλουργείο του Μύλου. Κανονίζουμε οι δυο μας με το Βασίλη, μια και δε μπορούσαν οι υπόλοιποι (καθημερινή γαρ). Βρισκόμαστε με το Μπιλ κι έχει μια σακούλα με καμιά δεκαριά βινύλια στο χέρι, να τα ακούσω στο καινούριο μου τότε Rega P5. Μουσικές διαφόρων ειδών, άσχετες μεταξύ τους, μου λέει πες μου τη γνώμη σου, προφανώς για να βρει τι μου αρέσει. Μετά το live πήγαμε σ' ένα ταβερνάκι στην περιοχή των σφαγείων που έπρεπε να είσαι συστημένος για να πας (εξαιρετικό φαγητό).
Αυτή η δεύτερη ουσιαστικά συνάντησή μας περιείχε συμπυκνωμένη την ουσία του παπα-Τσάκωνα. Ο άνθρωπος που ξέρει να σε πάει στα καλύτερα και να σου δώσει απλόχερα, χωρίς καλά καλά να σε γνωρίζει.