Η πορεία του "Θείου Νώντα" μέχρι το ορόσημο του 1979
| Ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο άνθρωπος που δικαιωματικά αναγνωρίζεται ως ο "πατριάρχης" και ο απόλυτος συνδετικός κρίκος του ελληνικού ροκ, κουβαλούσε μια συναρπαστική και γεμάτη αντιθέσεις προσωπική ιστορία πολύ πριν ανέβει στη σκηνή του Ζωγράφου. Γεννημένος στην κατεχόμενη Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1943, μεγάλωσε σε ένα εύπορο, μεγαλοαστικό περιβάλλον στην περιοχή της Πλατείας Αμερικής και αργότερα στο Κολωνάκι, όντας γιος δύο διακεκριμένων γιατρών, ενός καρδιολόγου και μιας μικροβιολόγου. Η οικογενειακή του μοίρα τον συνέδεσε με κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες της χώρας, καθώς ήταν ανιψιός του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και, μέσω αυτού, ξάδελφος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Παρά τις αστικές του καταβολές και τη βαθιά του μόρφωση —καθώς υπήρξε σχεδόν δίγλωσσος από την παιδική του ηλικία μαθαίνοντας γαλλικά και αγγλικά— ο Πουλικάκος επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της αμφισβήτησης, του αντεργκράουντ και της καλλιτεχνικής περιπλάνησης. Η πνευματική και μουσική του αναζήτηση ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν ήρθε σε επαφή με το αμερικανικό ροκ εντ ρολ και τα μπλουζ, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στους κύκλους των Ελλήνων υπαρξιστών και της πρωτοποριακής διανόησης. Η πρώτη του ουσιαστική καλλιτεχνική εμφάνιση δεν έγινε πίσω από ένα μικρόφωνο, αλλά μέσα από τις σελίδες του θρυλικού υπερρεαλιστικού περιοδικού «Πάλι» στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπου συμμετείχε ως μεταφραστής ξένης λογοτεχνίας και μπιτ ποίησης. Η καθαρά μουσική του οδύσσεια ξεκίνησε το 1967, όταν εντάχθηκε ως μπασίστας και μετέπειτα ως βασικός τραγουδιστής στους MGC, ένα από τα πρώτα αυθεντικά ροκ σχήματα της Αθήνας, το όνομα των οποίων είχε εμπνευστεί ο ηθοποιός Ντίνος Ηλιόπουλος. Μετά τη διάλυση των MGC μέσα στην καρδιά της δικτατορίας, ο Πουλικάκος ίδρυσε το 1971 το συγκρότημα Εξαδάκτυλος, ένα σχήμα-σχολή για την εγχώρια σκηνή, με το οποίο κυκλοφόρησε ιστορικά σινγκλς και πειραματίστηκε έντονα με τον ελληνικό στίχο, ανοίγοντας τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Μετά από μια περίοδο έντονων προσωπικών περιπετειών, διώξεων από το καθεστώς και ραδιοφωνικών εκπομπών όπου καθιέρωσε το εμβληματικό ψευδώνυμο "Θείος Νώντας", ο Πουλικάκος έφτασε στο πρώτο μεγάλο του δισκογραφικό ορόσημο. Το 1976 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο Μεταφοραί Εκδρομαί Ο Μήτσος, ο οποίος θεωρείται ο αδιαμφισβήτητος πρόδρομος και το θεμέλιο της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, παντρεύοντας τον σουρεαλισμό, τη σάτιρα και τον σκληρό ηλεκτρικό ήχο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Πουλικάκος είχε πλέον εδραιωθεί ως η απόλυτη πατρική φιγούρα του αντεργκράουντ, έχοντας παράλληλα ξεκινήσει μια αξιοσημείωτη πορεία στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, με πιο χαρακτηριστική τη συμμετοχή του στην ταινία Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 1978. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να ενώσει τους παλιούς ροκάδες της δεκαετίας του '60 με τη νέα, οργισμένη γενιά των Εξαρχείων, λειτουργώντας ως ο συνδετικός κρίκος που έφερε σε επαφή τον Παύλο Σιδηρόπουλο με τους Σπυριδούλα. Όλη αυτή η εκρηκτική, πολύπλευρη και αντισυμβατική πορεία των πρώτων τριάντα έξι χρόνων της ζωής του έμελλε να συμπυκνωθεί και να αποθεωθεί πάνω στη σκηνή του Δεύτερου Γυμνασίου Ζωγράφου τον Ιούνιο του 1979. |  |
(πηγές: wikipedia.org, lifo.gr/culture/music/dimitris-poylikakos-i-zoi-moy-oli, ypogeio.gr/Articles/San-Simera---21-Ianouariou_631)
