Re: Απορια στην Εξελικτικη Βιολογια ...
(Two months later ....
)
Η επαφη με τον φιλο χημικο εγινε ... και με μια σχετικη επιφυλαξη αρχιζω να καταλαβαινω που βρισκεται
το ατοπο του ισχυρισμου μου (4^300 πιθανοι συνδυασμοι για την εμφανιση του πρωτου μοριου RNA).
H Φυση εχει την ταση να σχηματιζει ΔΕΣΜΟΥΣ τοσο σε επιπεδο απλων στοιχειων (Ανθρακα, Αζωτου, Υδρογονου)
οσο και σε επιπεδο (πολυ) μεγαλων μοριων (και αλλυσιδων τους). Απο την στιγμη που ο Ανθρακας σχηματιζει αραγεις
δεσμους με αλλα ατομα Ανθρακα (αλλα και με Αζωτο, Υδρογονο η Οξυγονο) η σκαλα των 300 δεσμων του RNA ηταν
ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ !!!! Πως, μια τοοοοοοσο μακρια και πολυπλοκη αλυσιδα (οπως του RNA/DNA) γινεται "αναποφευκτη" ?
O Aνθρακας εχει την ταση να σχηματιζει πολυγωνικους δεσμους (π.χ. Βενζολιο) οπου ΚΑΘΕ κορυφη (ατομο Ανθρακα)
να αντιλαμβανεται τι συμβαινει σε οποιαδηποτε αλλη κορυφη (ατομο Ανθρακα) και να αντιδρα ελεχγομενα (και οχι
ασυναρτητα και τυχαια,
οπως πιστευα) δινοντας την δυνατοτητα στον ΔΕΣΜΟ να μην χασει την συνοχη του (οποτε
να μηδενιζει το κοντερ των συνδυασμων,
οπως πιστευα) και παραλληλα να μπορει να εισαγει ΝΕΑ στοιχεια στις
κορυφες (που μεχρι προτινος δεσποζε μονο Ανθρακας).
Ο Ανθρακας ΟΧΙ μονο δεν χανει την συνοχη του, αλλα βρισκει τροπους να κανει ακομα πιο ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ την χημικη ενωση
με επιπλεον στοιχεια (Αζωτο, Υδρογονο, Οξυγονο, κλπ) ωστε να οικοδομει ... κυριολεκτικα πυργους του Αϊφελ
Τρανη αποδειξη οι μοριακες σκαλες των RNA (και DNA).
Γιατι δεν καταρρεει ολη αυτη η πολυπλοκοτητα ?
1) Καταρχην υπαρχει μια ιδιοτητα που λεγεται Κυκλικοτητα (τυπικο παραδειγμα το Βενζολιο).
Εαν τα ατομα του ανθρακα μπορουν να φτιαξουν εναν "κλειστο" δεσμο (οπου αρχη και τελος να ενωνονται)
τοτε η συνοχη της μοριακης ενωσης αυξανει δραματικα. Δεν καταρρεει με το παραμικρο, αυτος ο δεσμος !
Και εχουμε ξεφυγει και απο τα "ανοιχτα" ακρα ..... που ενιοτε δεχονται απροσκλητους "επισκεπτες" ....
2) Υπαρχει μια ιδιοτητα που λεγεται Συζυγια (χημικου δεσμου) που κανει τους δεσμους του Ανθρακα να εναλλασονται
απο μονους δεσμους σε διπλους (μην με ρωτησετε περισσοτερα, δεν κατεχω γρι). Η εναλλαγη μεταξυ μονων και διπλων
δεσμων κανει την ενωση .... σχεδον αδιασπαστη. Γιατι χρειαζεται πολυ λιγοτερη ενεργεια για να παραμεινει σταθερη.
ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΗ !
3) Υπαρχει μια ακομη ιδιοτητα που λεγεται Ομοεπιπεδοτητα, που σημαινει οτι τα ατομα ανθρακα θα σχηματισουν
ενα (νοητο) πολυγωνο οπου ΟΛΕΣ οι κορυφες θα βρισκονται πανω στο ΙΔΙΟ επιπεδο. Αυτο δινει ακομα μεγαλυτερη
ευσταθεια αλλα προσεξτε κατι > ενω μια ενωση ατομων ανθρακα πρεπει να βρισκεται πανω στο ιδιο επιπεδο,
ο ΔΕΣΜΟΣ της με μια διπλανη ενωση .... ΔΕΝ χρειαζεται να βρισκεται στο ιδιο επιπεδο !!!! Αρα πηγαινοντας απο
το Βενζολιο στο Αμινοξυ, απο εκει στο Νουκλεοτιδιο και στο τελος στην σκαλα του RNA ... εχουμε ξεφυγει πια
απο τον απομονωση του επιπεδου. Γιαυτο και οι ελικες του DNA ειναι απο τα πιο πολυπλοκα και περιτεχνα
τρισδιαστατα οικοδοματα. Δεν χρειαζεται να σχηματιζονται πανω στο ιδιο επιπεδο.
4) Μια τελευταια ιδιοτητα ειναι αυτη της Ισομερειας.
Με οσο πιο απλα λογια γινεται να ειπωθει > δυο ατομα Υδρογονου "προσκολημενα" στα ατομα Ανθρακα ενος ΜΟΝΟΥ δεσμου
προσδιδουν τελειως διαφορετικες ιδιοτητες απ'οτι τα ιδια ατομα Υδρογονου "προσκολημενα" σε ατομα Ανθρακα ΔΙΠΛΟΥ δεσμου.
Αυτο, εκ πρωτης οψης θα εκανε τα πραγματα πολυ χειροτερα (απο στατιστικης αποψης) ΟΜΩΣ η αληθεια ειναι διαφορετικη
και η καταληξη οχι τοσο αναμενομενη > εφοσον μετα απο εναν μονο δεσμο μπορει να ακολουθησει ΜΟΝΟΝ διπλος δεσμος
(και οχι μονος) ... ετσι και οι αντιστοιχες ενωσεις ακολουθουν συγκεκριμενα μοτιβα συνδυασμων (με μοτιβα που ευνοουνται
αλλα και εμπλουτιζονται με νεα στοιχεια !).
Ολα αυτα, μεχρι στιγμης, ισχυουν σε ατομικο επιπεδο.
Ομως και σε μεγαλομοριακο επιπεδο ισχυουν περιπου αντιστοιχες ιδιοτητες (που πηγαζουν απο τις χαμηλοτερες σχεσεις τους).
Μια συγκεκριμενη ακολουθια νουκλεοτιδιων A, G, C, U, ΔΕΝ μπορει να διαδεχθει μια ολοιδια προηγουμενη ακολουθια νουκλεο-
τιδιων A, G, C, U. Το προηγουμενο σκαλοπατι πρεπει να ειναι διαφορετικο και μαλιστα "βασει σχεδιου". Το πως ειναι διατεταγ-
μενα τα νουκλεοτιδια στο προηγουμενο σκαλι ειναι οδηγος για το πως θα οικοδομηθει το επομενο σκαλι. Πρεπει να υπαρχει
καποια εξισωση αλλα, επι του παροντος, εχουμε κολλησει στην απλη καταγραφη (και διαπιστωση).
Αρα ... υπαρχει ΣΧΕΔΙΟ και ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ σε μοριακο επιπεδο που δεν μηδενιζει συνεχεια το κοντερ των συνδυασμων
ωστε να κουτουλαμε (αλγεβρικα) σε εκεινο το απιστευτο νουμερακι των 4^300 συνδυασμων για την δημιουργια του
πρωτου RNA. Το RNA (οπως και το Αμινοξυ) ηταν τουβλακια που το ενα οικοδομουνταν πανω στο αλλο, με πολυ αργο
αλλα και πολυ συστηματικο, επομενως και ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ, τροπο. Ειναι η ταση που εχουν τα στοιχεια να ενωνονται
μεταξυ τους που κατεβαζει την απιθανοτητα στο επιπεδο της πιθανοτητας. Μια ταση που ειναι εξαιρετικα ισχυρη στο
ατομο του Ανθρακα και που (ακομα και σημερα) δεν ξερουν ΠΩΣ την απεκτησε. ΕΚΕΙ πρεπει να μετατοπισθει η
περιεργεια και απορια μας.
Η ταση αυτη (για να παω και στα δικα μου πιο φευγατα σεναρια) ισχυει και περα απο την Χημεια.
ΑΝ εχω δυο σωματα σε αποσταση ενος ετους φωτος μεταξυ τους ΔΕΝ υπαρχει καμια πιθανοτητα να ερθουν σε επαφη.
ΑΝ ομως βαλω στο παιχνιδι την ιδιοτητα της καμπυλωσης του ΧωροΧρονου, τοτε η Απιθανοτητα καταντα Βεβαιοτητα.
Aυτα τα λιγα απο μενα .....
