Billy Cobham στο Βελλίδειο

supersonic

Μέλος Σωματείου
Staff member
17 June 2006
50,430
Χτες είχα την ευκαιρία να δω για δεύτερη φορά (μετά από 20 χρόνια) τον Billy Cobham

Στα 82 του, και υποβασταζόμενος με μπαστούνι επάνω στη σκηνή, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να δείξει την αξία του.
Στην δύσκολη (έως απαίσια) ακουστική του Βελλίδειου, παρουσίασε ένα σφιχτό πρόγραμμα με ένα "νοικιαστό" κουιντέτο, καθώς προβλήματα υγείας εμπόδισαν τον σημαντικό Gary Husband και τον Rocco Zifarelli να εμφανιστούν. Όμως όταν παρουσιάζεται πρόγραμμα με την φροντίδα του Billy Cobham προφανώς δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση αυτοί που τον συνοδεύουν να είναι έστω μια γραμμή κάτω από το τέλειο.
Αρτιοι επαγγελματίες με ταλέντο που ξεχείλιζε, από τους νεώτερους έως τους πιό πεπειραμένους. Για την ιστορία.

Jorge Vera - keyboards
Carl Mörner - guitar
Victor Cisternas - bass
Bjorn Arko - saxophone

Την παράσταση θα έλεγα έκλεψε ο Vera και ο άγνωστος σε μένα Mörner, που έφερνε απίστευτα, αν και είναι μεγάλη κουβέντα, σε Holdsworth...
Ηχητική ...είπαμε, υπερφόρτωση του χώρου ιδίως με το μπάσο και τις δυο κάσες του Billy, τόσο που έκανε επανειλημμένα παρατήρηση στους ηχολήπτες ότι δεν.

1.30 πρόγραμμα ακριβώς. Για το δέσιμο της μπάντας και την αρτιότητα δεν υπάρχουν σχόλια, αν και μετά από 50 χρόνια ένιωσα ότι με ξεπέρασε ή ξεπέρασα το fusion.
Όμως όλα ευπρόσδεκτα, ιδίως όταν ο χρόνος είναι αμείλικτος για όλους.
 

Attachments

  • 841140493_298799818790841219_n.jpg
    841140493_298799818790841219_n.jpg
    34.1 KB · Views: 18
  • 839754201_29871046712_n.jpg
    839754201_29871046712_n.jpg
    29.3 KB · Views: 17
Πήγα κι εγώ στον Cobham, στο Μέγαρο, πριν από μια εβδομάδα, με ακριβώς το ίδιο σχήμα συν έναν ακόμη, τον Andrea Andreoli (τρομπόνι).

Γενικά, αποφεύγω τέτοιες συναυλίες, μεγάλων ονομάτων στα τελειώματά τους, και όντως και σε αυτή δεν θα πήγαινα αν δεν εμφανιζόταν τελευταία στιγμή ένας φίλος με δύο προσκλήσεις.

Συγκινητική η παρουσία του, με το μπαστούνι και υποβασταζόμενος, αλλά πραγματικά εμένα όλη η συναυλία με άφησε με ένα «γιατί;». Γιατί είναι τόσο δύσκολο στους ανθρώπους να αποδεχθούν ότι όλα τα πράγματα φτάνουν σε ένα τέλος; Σε όλους τους ανθρώπους, από τον Κόμπαμ μέχρι τον... Κριστιάνο Ρονάλντο; Ποια η ανάγκη του Κόμπαμ στα 82 του να έρχεται στην Αθήνα για συναυλία; Δεν έχει χορτάσει από φήμη, δόξα, αποθέωση, αναγνώριση, χρήματα; Προφανώς η ανάγκη για μουσική δεν αφήνει ποτέ έναν μουσικό, αλλά η ανάγκη για συναυλίες στην άλλη άκρη του κόσμου; Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω...

Ίσως επηρεασμένος και από αυτές τις σκέψεις, τη συναυλία δεν την ευχαριστήθηκα καθόλου. Προφανώς συμφωνώ κι εγώ ότι το σχήμα έπαιζε πολύ καλά, αλλά εμένα μου έλειψε η ψυχή, η ενέργεια: ένα σχήμα πολύ καλών μουσικών που έπαιζαν πολύ καλά αλλά τελικά δεν είχαν να μου πουν κάτι, πέρα από το να μου δείξουν ότι είναι καλοί μουσικοί.

Όπως και να έχει, από το σχήμα ξεχώρισα κι εγώ τον κιθαρίστα, που όντως έφερνε σε Holdsworth... Και ο μπασίστας μού άρεσε, ενώ αντίθετα ο σαξοφωνίστας μού φάνηκε αρκετά επιτηδευμένος.