Να προσθέσω στα παραπάνω του Κούλη και Ζαγγογιάννη τα εξής:
Τα πρώτα στερεοφωνικά βινύλια κυκλοφόρησαν τον Οκτώβρη του 1958. Όμως ήταν γνωστή η αξία του στερεοφωνικού ήχου και των πλεονεκτημάτων του, διότι είχαν ήδη προηγηθεί από το 1955 πχ στη Βρετανία τα Stereosonic tapes της ΕΜΙ που κυκλοφορούσαν από την HMV και Columbia.
Οι πρώτες στερεοφωνικές ηχογραφήσεις είχαν προηγηθεί ακόμη κατά ένα έτος, το 1954. Υπήρχε εν ολίγοις ένας αρκετά μεγάλος αριθμός στερεοφωνικών ηχογραφήσεων από το 1954 και μετά, που κυκλοφορούσαν μέχρι το 1958 σε μονοφωνικές αποκλειστικά εκδόσεις βινυλίου. Με την καθιέρωση του στερεοφωνικού δίσκου τον Οκτώβρη του έτους αυτού και μετά υπήρχαν ήδη πολλές στερεοφωνικές ηχογραφήσεις για κυκλοφορία. Δεν χρειάστηκε να περιμένουν καθόλου οι χομπίστες φιλόμουσοι.
Έτσι το νέο μέσο μέσα σε 2-3 χρόνια εκτόπισε το δίσκο γραμμοφώνου και ανάγκασε τις εταιρείες να εγκαταλήψουν το παλαιό, το αντίθετο δηλαδή με το cd που επιβλήθηκε εκ των άνω. Λ.Σ.
Σωστά αυτά που λες, με μιά μικρή ένσταση: Οι στερεοφωνικές μπομπίνες ήταν ακριβές. Οι της ΕΜΙ κόστιζαν τότε 4,5 λίρες ενώ τα αντίστοιχα LP όταν κυκλοφόρησαν έκαναν 2 λίρες. Το δε μπομπινόφωνο της εταιρείας κόστιζε 350 λίρες Αγγλίας, τεράστιο ποσό για την εποχή. Οπότε μιλάμε για προϊόντα για πολύ λίγους. Αλλά ο ήχος των μπομπίνων δεν συγκρίνεται, από ότι λένε όσοι έχουν ακούσει, με τίποτα. Ακούγεται σαν βινύλιο, αλλά με την ησυχία του *CD και τις δυναμικές του. Κάνω λάθος;