Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Βραδινοί (διασ) ειρμοί… :-|
Οτι πείς.
Δεν ήξερα,ότι η αντρίκια συμπεριφορά,αφορά μόνο όσους ψάχνουν νύφη.
Οσο μεγαλώνω μαθαίνω.
Σε παρακαλώ, προσπάθησε να με καταλάβεις. Αυτή η επιχειρηματική προσέγγιση, του τίμιου παιδιού που βάλλεται πανταχόθεν και αγωνίζεται ηρωικά να ανθέξει τον κακό ανταγωνισμό, είναι η φτιασιδωμένη και φαινομενικά όμορφη όψη του θλιβερού έμπορα, που με αυτήν τη στάση έχει μαζέψει γύρω του ένα μικρό ή μεγάλο πλήθος πελατών – αυλικών, στα μάτια των οποίων είναι ο μέγας αυθέντης που θα τους πει τί θα αγοράσουν, και φυσικά αυτά που θα τους πει είναι από τη δική του πραμάτεια, και όχι από αυτήν των κακών ανταγωνιστών. Αυτή η κατάσταση είναι εντελώς γελοία, και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμά της μπορείς να δεις εδώ.
Αν το θέλεις, άντε να το δεχτώ, ότι βρε αδερφέ, χομπίστας είναι κάποιος, ε, όλο και θα πάει στο τάδε ή το δείνα μαγαζί, να ακούσει τίποτα καινούργιο και να πιει ένα καφέ, να ψωνίσει, να κάνει καμιά τράμπα. Όσο συχνότερα κάνει κάποιος τέτοιες αγορές, τόσο πιθανότερο είναι να δημιουργεί προσωπική γνωριμία με κάποιους μαγαζάτορες. Κακά τα ψέμματα, όμως, αυτήν τη δυνατότητα ή την «πολυτέλεια», την έχουν μόνον οι κάτοικοι του αττικού λεκανοπεδίου – άντε και ως ένα βαθμό οι θεσσαλονικείς. Οι υπόλοιποι; Τί να κάνει ο δύστυχος επαρχιώτης; Να ταξιδεύει τακτικά στην Αθήνα για να αποκτήσει κι αυτός διαπροσωπική σχέση, ώστε να τύχει της προσοχής εκ μέρους της αυτής Εξοχότητος, του μεγαλοχαϊεντοεμπόρου, ή για να αξιολογήσει προσωπικά ποιος έμπορος είναι καλό και τίμιο και φιλότιμο παιδί, και ποιος είναι για κλωτσιές; Ένα μηχάνημα θέλει να αγοράσει ο άνθρωπος, ε, να συμφωνήσει στην πληρωμή, και να έχει μια λογική εμπορική αντιμετώπιση σε περίπτωση βλάβης. Αλλά η τιμή, ο τιμολογιακός ανταγωνισμός είναι μια πραγματικότητα, και -κακά τα ψέμματα- οι σημερινές συσκευές είναι πολύ πιο ανθεκτικές από τις προ 30ετίας, για να ανησυχεί κάποιος για το σέρβις, ενώ όποτε το χρειαστεί, θα το έχει, γιατί αν δεν το έχει και ξέρει να κυνηγήσει το πρόβλημά του, η Ε. Ένωση είναι πολύ αυστηρή σ’ αυτό.
Να σου πω παραδείγματα; Πρώτο και καλύτερο, ένα πρόσωπο του στενού φιλικού περιβάλλοντός μου αγόρασε ένα DAC-1 USB από του Thomann, όπου το βρήκε κάπου 200 ευρώ φθηνότερα σε σχέση με την ελληνική street price. Φυσικά, είχε όλα τα λεφτά στο χέρι, αυτή είναι βασική προϋπόθεση και το «μειονέκτημα» των δαδικτυακών αγορών. Και πλήρωσε ΦΠΑ στη Γερμανία. Δηλαδή, τί έπρεπε να κάνει; Να το αγοράσει από τον Έλληνα αντιπρόσωπο, επειδή αυτός είναι καλό παιδί, ή επειδή παρέχει υποστήριξη, ή ό,τι άλλο; Να μου πεις πως ήταν προτιμότερο να το αγοράσει από εδώ, για να υποστηρίξει την ελληνική οικονομία, αυτό ναι, το δέχομαι. Αλλά για πόσο πια; Εδώ γδέρνουν το Ελληνικό Δημόσιο καταληστεύοντας δεκάδες δισεκατομμυρίων ευρώ, και δε μιλάει κανένας, και όλοι τη βγάζουν καθαρή.
Άλλο παράδειγμα; Τις προάλλες συνομιλούσα από τηλεφώνου με πολύ γνωστό έλληνα βιοτεχνικό παράγοντα του χώρου, και μου είπε χαρακτηριστικά, «α, αυτός; αμφιβάλλω αν θα σου δώσει τιμοκατάλογο χονδρικής», λες και για να αγοράσει κάποιος χονδρική στην Ελλάδα πρέπει να είναι ανηψιός του Μητσοτάκη. Και για ποια χονδρική δηλαδή; Αυτό που ο μέγας ελληναράς εισαγωγέας πουλάει εδώ λιανική 600 , το αγοράζω λιανική από τη Γερμανία 350 - και για χονδρική έχουμε και λέμε. Κι ας έρθει ο κατασκευαστής να μου ζητήσει το λόγο, γιατί δεν προτίμησα τον τοπικό εισαγωγέα.
Υπάρχει πολύς κόσμος που αρνείται να αντιληφθεί τί γίνεται γύρω του. Δεν έχουν καταλάβει τί σημαίνει Ε. Ένωση και ενιαία αγορά, και ίσως να μη θέλουν να καταλάβουν. Χτες, προ Ε. Ένωσης, πήγαινα Κύπρο με την ελληνική μου ταυτότητα χαλαρά και χωρίς να μου ψάξουν τίποτα – και πήγαινα στα αγαπημένα μου πρόσωπα χύμα ελλαδίτικα γλυκά, σήμερα πηγαίνω Ιταλία με διαβατήριο, και αύριο με το ευρωπαϊκό δίπλωμα οδήγησης φτάνω μέχρι τη Λούλεω, και εδώ μιλάμε για μεταφορικά, εκτελωνιστές και φιπιάδες, και «στήσιμο» συστήματος για ακρόαση;
