Παιδιά προσπαθώ να σας πω κάτι που έχει πει παλιότερα κι ο Billy the kid στη φωτογραφία κι ο Φώτης στο βίντεο:
Ότι η υπόθεση sharp φωτογραφία ή ακλόνητο βίντεο δεν είναι μόνο αποτέλεσμα καλού ή άριστου εξοπλισμού. Αντίθετα η τεχνική και η εκμετάλλευση όλων των περιστάσεων και δυνατοτήτων φέρνει τα ίδια και καλύτερα αποτελέσματα.
Δεν δέχομαι την άποψη του ken rockwell ότι η μηχανή και οι φακοί δεν παίζουν κανένα ρόλο, άρα ότι με 5 ευρώ μηχανή μπορείς να βγάζεις καλές φωτογραφίες. Να βγάλεις μια δυο φορές σε άριστες συνθήκες ίσως ναι. Αλλά από την άλλη να θεωρούμε ΕΚ ΤΩΝ ΟΥΚ ΆΝΕΥ, δηλ. χωρίς αυτό δεν γίνεται, δηλ. αν ένας φακός δεν έχει σύστημα οπτικής σταθεροποίησης, τότς δεν είναι καλός ή δεν είναι ισάξιος με τους άλλους, ή ότι μια μηχανή που δεν τραβά ένα καθαρό καρέ στα 3200 επίσης δεν είναι καλή, για μένα είναι στρέβλωση.
Ξεκαθαρίζω ότι ο CANON 70-200 4.0 IS είναι η καλύτερη λύση για μένα διότι είναι καλύτερος οπτικά από τον CANON 70-200 4.0 και λόγω διαφορετικής σχεδίασης. Μακάρι και η ΝΙΚΟΝ να είχε ένα τέτοιο φακό. Όμως από εκεί μέχρι να λέμε άσε τον 70-200 4.0 και πάρε μόνο τον IS ή πάρε αντί τον 70-200 4.0 τον 70-300 IS επειδή έχει IS η απόσταση είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ.
Όταν βγαίνουμε για βόλτα και είμαι με γνωστά άτομα (φωτογραφική εννοώ) μπορώ να κινηθώ άνετα χωρίς να με σχολιάσουν. Όταν όμως βγαίνουμε με άτομα που δεν με γνωρίζουν, τότε πρέπει να είμαι μαζεμένος. Στις βόλτες, πάντα αντιμετωπίζω με απόλυτη σοβαρότητα το θέμα και θέλω να το εξαντλήσω. Δηλ. μετά από κάποιες πρόχειρες φωτογραφίες, θα ψάξω να βρω την καλύτερη γωνία, διπλές λήψεις και σταθερές λήψεις με κάθε τρόπο. Αν χρειαστεί να μπω στη λάσπη θα το κάνω, κι ας με κοιτούν οι άλλοι από μακριά, αν χρειαστεί να βάλω πλάτη σε κορμό (και με μυρμήγκια) θα το κάνω, αν πρέπει να γονατίσω θα το κάνω (και πάντα έχω μαζί μου στη μεγάλη τσάντα ένα μικρό κομμάτι νάιλον ακριβώς γι αυτό το λόγο. Ακόμη και σε αγώνα μότο κρος που διεξήχθη ύστερα από βροχή (φανταστείτε λάσπη) φωτογράφισα κανονικά. Φυσικά έγινα μέσα στη λάσπη αλλά ο εξοπλισμός μου δεν έπαθε τίποτε. Πώς;;; Πολύ απλά, είχα μπροστά μου ένα φίλο που έτρωγε τη λάσπη, αλλά κάλυπτε το φακό και τη μηχανή. Μόλις περνούσε αυτός ή αυτοί που θέλαμε να τραβήξουμε μετακινούνταν ελαφρά και φυσικά τραβούσα αμέσως. και η μηχανή σε τριπόδι. Τη συγκεκριμένη μέρα μόνο εγώ μοίρασα φωτογραφίες, είτε γιατί οι υπόλοιποι δεν τόλμησαν να βγάλουν τις μηχανές, είτε διότι έπαθαν μικροζημιές (ή μεγαλοζημιές).
Μπορείτε να φανταστείτε να βγάζετε φωτογραφία σε συναυλία κλασικής μουσικής από τη θέση σας με DSLR χωρίς να σας πάρει κανείς χαμπάρι, χωρίς να ενοχλήσετε τους γύρω και με εντελώς sharp φωτογραφίες; Μάλιστα ... το κόλπο μου το είπε ο Τάσος. Επιλέγει από πριν το φακό, επιλέγει πόσο κροπ θα κάνει, και ή στηρίζει τη μηχανή στην κεφαλή της μπροστινής θέσης ή στο ενδιάμεσο ή έχει μαζί του ένα μονοποδάκι. Όσες μου έδειξε ήταν άψογες...
Κι εγώ έκανα κάτι πιο προωθημένο. Είχα μαζί μου μονόποδο, ένα φακό κατάλληλο για την απόσταση. Εστίαση στο Μ και στο άπειρο. Ενσύρματο τηλεχειριστήριο (δεν έχω ασύρματο). Καδράρω από χαμηλά με τάση προς τα κάτω. Τη στιγμή που θέλω σηκώνω τη μηχανή ψηλά, πάνω από όλα τα κεφάλια (σχεδόν 1 μέτρο) και τραβώ με το τχ. Μια, δυο τρεις. Η όλη διαδικασία κρατά 5-8 δευτ. Κατεβάζω. Μετά από 10 λεπτά ξανά το ίδιο. Δεν ενοχλήθηκε κανείς, εγώ είδα όλη τη συναυλία (σοβαρολογώ) και οι φωτο ήταν τόσο καλές (φευγάτες μόνο στο WB) που όπως είπε ο παραγωγός στο φίλο μου μουσικό που του τις έδειξε, "ο δικός φωτογράφος μας είναι μεγάλη κότα".
Αυτά τα λίγα.
και μια τελευταία συμβουλή. Ψάχνετε για ευκαιρίες.... τον τελευταίο καιρό είναι ελάχιστες, διότι ο κόσμος δεν πουλά, όμως και πάλι υπάρχουν.
