Τα πιο προφανή ήταν η ημερομηνία που εμφανιζόταν/εξαφανιζόταν, και οι σκηνές του υπόγειου, που μια το άσπρο πουκάμισο ενός από τους πρωταγωνιστές ήταν καθαρό και μια λερωμένο. Το γερμένο κτήριο όπου ο 59ος όροφος του δίπλα ταίριαζε με την ταράτσα του (άρα είχε καμιά 70αριά ορόφους) και το περνά στιγμιαία (με την κάμερα κλειστή), η μπαταρία της κάμερας που δεν τέλειωσε ποτέ (ακόμα και με το φως αναμμένο), το σίδερο αυτής που την πλάκωσε ο τοίχος που ανέπνεε μαζί της, το πώς τον πήρε τηλέφωνο χωρίς να έχει συσκευή κοντά της, το τρεχαλητό που έριχνε στην συνέχεια (πιο γρήγορα και από την άλλη που δεν είχε χτυπήσει), και γενικά διάφορες λεπτομέρειες που δείχνουν μια προχειρότητα.
Από σεναριακά κενά άπειρα, με κορυφαίο την μη αντίδραση του πρωταγωνιστή για τον θάνατο του αδερφού του...
