Για άλλη μια φορά και
ίσως και την τελευταία, να διευκρινίσω σε όλους όσους με τα λόγια τους δείχνουν να έχουν καταλάβει λάθος τα όσα έχω πει, ότι
δεν κατηγορώ κανέναν που θα είχε το σθένος, το μυαλό, το συναίσθημα, την αρετή, τον προβληματισμό και ότι άλλο θετικό που πάρα πολύ λίγοι θα είχαν, ώστε να αλλάξει ενδεχομένως και τελείως τον τρόπο ζωής του προς χάρη του καλού και της αρετής. Ανεξάρτητα των θεολογικών του πιστεύω.
Όχι απλά δεν κατηγορώ αλλά θα τον επαινούσα και δημοσίως και προσωπικώς.
Ειδικά δε, αν αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε απλά
μια μόνο, έστω και πάρα πολύ σημαντική, πράξη με αυτό το σκοπό αλλά πάλευε
διαρκώς με κάθε τρόπο ώστε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στην πορεία του.
Άλλο αυτό όμως και άλλο το να διαλέξει κανείς την αυτοκαταστροφή του
χωρίς πραγματικά να χρειάζεται μια θυσία αυτού του βαθμού. Δεν ήταν η κατάσταση του τύπου "Εγώ
ή οι άλλοι" οπότε να δικαιολογούσα την επιλογή "οι άλλοι". Δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη όσο κι αν θέλουμε να αφηνόμαστε στον εντυπωσιασμό του μεγέθους της κίνησής του αυτής.
Μπορούσε, με την ίδια ουσιαστικά αποτελεσματικότητα, να βοηθούσε όσους βοήθησε και το κυριότερο να διατηρούσε την ευχέρεια να εξακολουθεί να βοηθά χωρίς να έφτανε στο τελευταίο σκαλί της προσωπικής του αξιοπρέπειας ή έστω, του επιπέδου ζωής του.
Δεν είναι αξιοζήλευτο το να χαραμίζεις ακόμα και τις τελευταίες σου "ανάσες ζωής" για να δικαιολογήσεις μια ελάχιστα καλύτερη προσφορά. Ειδικά αν με αυτές τις ανάσες θα μπορούσες να βοηθούσες πολλαπλάσια.
Όπως και να το έχει δει το θέμα όμως ο κάθε "παππούς", όλοι εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικοί και να κρίνουμε τις πράξεις και τις αυτοδιάθετες απόψεις του, με σύννεση και ιδιαίτερο προβληματισμό, πριν τουλάχιστον ξεκινίσουμε τον εκθειασμό ολων αυτών δημοσίως.
Αυτά φιλικά και ότι άλλο... μακριά από εμένα!
