Απάντηση: Re: Δορυφορικά νέα από τον τσέχικο δορυφορικό τύπο
Γνωρίστε την άγνωστη ιστορία για το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ (Baykonur).
Μπαϊκονούρ. Εδώ άρχισαν όλα.
Εδώ γράφηκαν οι πρώτες γραμμές της κοσμικής ιστορίας της ανθρωπότητας.
Εδώ στήθηκε το άκρως απόρρητο σοβιετικό πεδίο βολής πυραύλων στην έρημη πεδιάδα της στέπας του Καζακστάν.
Εδώ με την κωδική ονομασία "Τάιγκα" εκτοξεύτηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1957 ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος, και αργότερα, στις 12 Απριλίου του 1961, ο πρώτος άνθρωπος στό Διάστημα, ο αλησμόνητος Γιούρι Γκαγκάριν Αλεξεγέβιτς, σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Ο πύραυλος φορέας στο δρόμο προς τη ράμπα του Μπαϊκονούρ
Μέχρι σήμερα το Μπαϊκονούρ με τον αριθμό των εκτοξεύσεων παραμένει το πιο πολυσύχναστο κοσμοδρόμιο στον κόσμο. Η λειτουργική αξιοπιστία του σήμερα είναι κορυφαία. Φυσικά και σε τούτο το κοσμοδρόμιο δεν είχαν αποφευχθεί η καταστροφές η ατυχήματα με κόστος πολλών χαμένων ζωών. Ένα από τα τραγικότερα ατυχήματα ήτανε "το ατύχημα του Nedelin" που συνέβη την 24η Οκτώβρη του 1960 .
Την τραγική εκείνη ημέρα μετά από παραβίαση ολόκληρης σειράς στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας, κατά την δοκιμή του βαλλιστικού πύραυλου R-16 μετά από έκρηξη σκοτωθήκανε επί τόπου 76 άτομα, στρατιώτες και πολιτικό τεχνικό προσωπικό των εγκαταστάσεων. Δεκάδες άλλοι άνθρωποι πέθαναν μετά την μεταφορά τους σε νοσοκομεία. Μεταξύ των θυμάτων του τραγικού αυτού ατυχήματος ήτανε ο τότε ανώτατος διοικητής των στρατηγικών πυραυλικών δυνάμεων της ΕΣΣΔ, ο στρατηγός Nedelin.
Πεδίο βολής για πυρηνικές κεφαλές?
Kazakhstan-Baykonur
Η ιστορία αυτού του αρχικά πρώην πεδίου βολής βαλλιστικών πυραύλων φτάνει στα πρώτα πενήντα χρόνια του 20ου αιώνα. Την εποχή εκείνη η σοβιετική ηγεσία αποφάσισε να αναπτύξει διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους που θα μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές σε απόσταση 10.000 χιλιομέτρων και συνεπώς, να πληγούνε οι στόχοι των ΗΠΑ, του σημαντικότερου αντιπάλου της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Μέχρι τότε, αναπτύχθηκαν βλήματα με βεληνεκές μόλις μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα που δοκιμαζότανε στο σκοπευτήριο στο χωριό Kapustin Jar στην αριστερή όχθη του ποταμού Βόλγα μεταξύ Βόλγκογκραντ και του Αστραχάν. Οι γύρω κατοικημένες περιοχές όμως δεν ευνοούσαν τις ανάγκες δοκιμής των νέων οπλικών συστημάτων.
Ως εκ τούτου, το 1954 συστήθηκε κρατική επιτροπή, η οποία είχε σκοπό να επιλέξει νέο, πιο κατάλληλο χώρο. Η επιλογή μέγιστης απόστασης από τις κατοικημένες περιοχές δεν υπαγορευόταν τόσο από την επιδίωξη της δημόσιας ασφάλειας, όσο κυρίως για την ανάγκη της μέγιστης μυστικότητας της στρατιωτικής ανάπτυξης.
Μετά από εξέταση πολλών υποψήφιων περιοχών η Επιτροπή, με επικεφαλής τον Υποστράτηγο Πυροβολικού Vozunjuk , συνιστά να στηθεί το κέντρο εκτόξευσης στην πρώην SSR του Καζακστάν στις περιοχές του Kyzyl-Ordinsk και Karagand στις στέπες ανατολικά της λίμνης Αράλης κοντά στον ποταμό Syr-Darja που θα μπορούσε να γίνει η απαραίτητη πηγή νερού όχι μόνο για τους στρατιώτες, αλλά και για τις τεχνικές ανάγκες του υποψήφιου κέντρου βολής πυραύλων.
Το Leninsk (σήμερα Μπαϊκονούρ) το 1950
300 ηλιόλουστες μέρες το χρόνο
Εκτός από την αραιοκατοικημένη περιοχή το πεδίο βολής βρισκότανε σε ιδανική περιοχή σχεδόν έρημη από ανατολικά μέχρι βορειο-ανατολική κατεύθυνση με χιλιάδες μίλια έκτασης έρημης γης. Οι κλιματολογικές συνθήκες, όμως, ήταν αρκετά αμφιλεγόμενες. Τα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια εναλλασσόταν με σκληρούς χειμώνες.
Από την άλλη πλευρά όμως, η περιοχή για τις δοκιμές πυραύλων είχε το πλεονέκτημα ότι η επιλεγμένη περιοχή ήτανε ηλιόλουστη 300 μέρες το χρόνο. Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα ήταν η εγγύτητα του σταθμού Tjura στην κύρια σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Μόσχας και Τασκένδης, η οποία διέτρεχε την περιοχή παράλληλα με το υπάρχον οδικό δίκτυο. Έτσι από την αρχή η περιοχή είχε την εξασφάλιση του γρήγορου ανεφοδιασμού του νέου στρατιωτικού συγκροτήματος.
Η σοβιετική κυβέρνηση αποδέχθηκε τις συστάσεις της Επιτροπής και ήδη από το Γενάρη του 1955 έφτασαν στον επιλεγμένο τόπο οι πρώτοι μηχανικοί, οι οποίοι άρχισαν την προετοιμασία του χώρου. Επισήμως, η κυβέρνηση με την απόφαση με αρ. 292-181-ss του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της ΕΣΣΔ , εγκατέστησε το Πέμπτο επιστημονικό κέντρο έρευνας και εκτόξευσης πύραυλων (σε συντομογραφία 5-NIIP) για τη δοκιμή βαλλιστικών πυραύλων με την κωδική ονομασία "Τάιγκα», το οποίο τροποποιήθηκε τον Ιούνιο του 1959 με νέα ονομασία "Zarja" .
Η οργανωτική δομή της στρατιωτικής διοίκησης της βάσης είχε καθοριστεί με την διαταγή του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ την 2α Ιουνίου του 1955. Η ημερομηνία αυτή αργότερα με απόφαση του Υπουργού Άμυνας της ΕΣΣΔ με αρ. 00105 την 3η Αυγούστου του 1960 είχε καθιερωθεί επίσημα ως η ημερομηνία ίδρυσης του κοσμοδρομίου.
Σαν πρώτος διοικητής του κοσμοδρομίου, διορίστηκε ο στρατηγός Α.Ι.Νεστερένκο. Μετά την ιστορική πτήση του Γιούρι Γκαγκάριν του πρώτου ανθρώπου που ταξίδεψε στο Διάστημα, τον Απρίλιο του 1961 για τις ανάγκες της γνωστοποίησης στα μέσα μαζικής επικοινωνίας όλο το συγκρότημα ονομάστηκε "Κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ" παρόλο που το ομώνυμο χωριό Μπαϊκονούρ βρίσκεται σε απόσταση 320 χλμ βόρεια του Κοσμοδρομίου Μπαϊκονούρ.
Μπαϊκονούρ το 2005
Το πρώτο μπετόν στα θεμέλια του Μπαϊκονούρ το 1955
Κάτω από εξαιρετικά σκληρές συνθήκες, οι μηχανικοί ξεκίνησαν την κατασκευή του πεδίου βολής πυραύλων , υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη T.M. Šubnikov. Πρώτα ήταν το εργοστάσιο σκυροδέματος για την αποθήκευση τσιμέντου, άμμου και χαλικιού, μετά η κατασκευή προσωρινών οδών και οι πρώτες εκσκαφές του εδάφους για την δημιουργία βάσεων.
Το πρώτο μπετόν στα θεμέλια της πρώτης ράμπας στο συγκρότημα για την προετοιμαζόμενη εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου R-7 - που μέχρι σήμερα φέρει το παρατσούκλι "semjorka (επτά) - σαν το πρώτο στάδιο των πυραύλων Σογιούζ, οι στρατιώτες άρχισαν να τοποθετούν στις 20η Ιουλίου του 1955. Η κατασκευή στις δύο πρώτες ράμπες του συγκροτήματος ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1956.
Εκείνη την εποχή, ο αρχιμηχανικός κατασκευαστής των πυραύλων Korolev δεν είχε ακόμη έτοιμο τον πρωτότυπο πύραυλο και έτσι αντί του πραγματικού πυραύλου χρησιμοποιήθηκε ακριβές τρισδιάστατο αντίγραφο σε πραγματική κλίμακα για να μπορεί να προσδιορισθεί ο απαραίτητος εξοπλισμός της ράμπας.
Η πρώτη εκτόξευση του πυραύλου Korolev: ατύχημα
Η πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του πυραύλου R-7 έλαβε χώρα στις 15 Μαΐου 1957, αλλά, όπως και η επόμενη τελείωσε με αποτυχία. Μόνο το τρίτο πρωτότυπο του πυραύλου R-7 που εκτοξεύτηκε στις 21 Αυγούστου του ίδιου έτους κατόρθωσε να ταξιδέψει σε απόσταση περίπου 8000 km, αν και η μακέτα κεφαλή δεν μπορούσε να αντέξει στην επιστροφή στην ατμόσφαιρα την υψηλή θερμική καταπόνηση και διαλύθηκε πάνω από την Καμτσάτκα.
Σπούτνικ 4 Οκτωβρίου του 1957 σε 7:28:34 μ.μ.
Ωστόσο, η επιτυχία αυτή έδωσε τη δυνατότητα στον βασικό σχεδιαστή Korolev να προετοιμάσει ένα άλλο πύραυλο για την εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου, του Σπούτνικ 1. Αυτό επετεύχθη στις 4 Οκτωβρίου του 1957 στις 19:28:34 Παγκόσμιας Ώρας. Στο Μπαϊκονούρ τότε ήτανε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα τοπική ώρα στις 5 Οκτωβρίου 1957 .
Την ίδια χρονιά, εκτοξεύτηκε επιτυχώς και ο δεύτερος Σπούτνικ με την σκυλίτσα Λάϊκα.
Σκυλίτσα Λάϊκα στο Σπούτνικ 2
Παράλληλα με τις εκτοξεύσεις των κοσμικών πτήσεων στον χώρο συνεχιζότανε και οι δοκιμαστικές πτήσεις των βαλλιστικών πυραύλων R-7, τους οποίους η ΕΣΣΔ χρειάζονται όσο το δυνατόν συντομότερα να συμπεριληφθούνε στον εξοπλισμό του στρατού της ΕΣΣΔ.
Εκείνη την εποχή ήδη στο βόρειο τμήμα της ευρωπαϊκής Ρωσίας στην περιοχή Αρχάγγελσκ ξεκινούσε πυρετωδώς η κατασκευή μιας άλλης βάσης πυραύλων, για να είναι έτοιμοι οι πύραυλοι σε πιθανή αναμέτρηση με τις ΗΠΑ.
Σειρά επιτευγμάτων: η πρώτη περιφορά γύρω από τον ήλιο, φωτογραφίες φεγγαριού, Gagarin ...
Μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, εκτοξεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1959 ο προσαρμοσμένος πύραυλος R-7, που μετέφερε προς το Φεγγάρι την sonda Luna 1. Παρά το γεγονός ότι η sonda Luna 1 δεν πέτυχε στο ταξίδι προς το Φεγγάρι, έγινε όμως ο πρώτος δορυφόρος με κυκλική περιστροφή πέριξ του Ήλιου. Τον ίδιο χρόνο εκτοξεύτηκε επιτυχώς προς το Φεγγάρι η sonda Luna2. Με άλλη επιτυχημένη εκτόξευση προς το Φεγγάρι η sonda Luna3 κατόρθωσε να βγάλει τις πρώτες φωτογραφίες της πίσω αφανέρωτης πλευράς του Φεγγαριού.
Luna3 στην πίσω πλευρά της Σελήνης 7 Οκτωβρίου, 1959
Jurij Alexejevič Gagarin-12η Απριλίου 1961
Το 1960, ο αρχιμηχανικός Korolev άρχισε στο Μπαϊκονούρ δοκιμές με ένα πρωτότυπο επανδρωμένο διαστημόπλοιο, το Βοστόκ. Αν και πολλές από αυτές τις προσπάθειες δεν εξελίχτηκαν σύμφωνα με τις ιδέες του, στις 12 Απριλίου του 1961 στο ιστορικώτερο επανδρωμένο διαστημικό ταξίδι όλων των εποχών στο κατάστρωμα του νεοκατασκευασμένου Βοστόκ 1 εκτοξεύτηκε στο διάστημα ο πρώτος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν Αλεξέγιεβιτς.
O πρώτος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν Αλεξέγιεβιτς 12-4-1961
Πυραυλικοί Στρατοί, Διαστημικοί Στρατοί και τελικά Διαστημικός Οργανισμός
Η Διοίκηση Κοσμοδρομίου αρχικά είχε ανατεθεί στην RVSN -Raketnyje vojska strategičeskogo naznačenija- (Πυραυλικές Δυνάμεις Στρατού) , αργότερα για την εκτόξευση τους διαδρόμους του Κοσμοδρομίου τα διαχειρίσθηκε η VKS- Vojenno-kosmičeskije sily- (Στρατιωτικές Δυνάμεις του Διαστήματος) η οποία το 1996 πέρασε ξανά στην RVSN. Εκείνη την εποχή, το Κοσμοδρόμιο έφερε το επίσημο όνομα -5. Gosudarstvennyj ispytatel'nyj kosmodrom MO RF - (Πέμπτο Κρατικό Κοσμοδρόμιο του Υπουργείο Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σύντμηση 5-GIK).
Ο πύραυλος Soyuz-μεταφορέας FG με το διαστημόπλοιο Soyuz TMA
Επειδή μετά την συμφωνία με την ανεξάρτητη Δημοκρατία του Καζακστάν σταδιακά απομακρύνονταν οι στρατιωτικές μονάδες από το Μπαϊκονούρ, ο τότε Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν εξέδωσε το με αρ. 1312 διάταγμα με το οποίο οποία ιδρύθηκε το Federal'nyj kosmičeskij centr "Bajkonur" (Διεθνές Διαστημικό Κέντρο "Μπαϊκονούρ"). Σε αυτό το πλαίσιο, σταδιακά άρχισε να παραλαμβάνει από τον στρατό τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις του Κοσμοδρομίου η FKA -Federal'noje kosmičeskoje agentstvo- (Οργανισμός Διαστήματος) . Οι τελευταίες στρατιωτικές μονάδες που αποτελούσαν την αρχική 5-GIK MO RF διαλύθηκαν την 1 Ιανουαρίου του 2009.
Πόλη του Μπαϊκονούρ, μια πόλη που άλλαξε την ονομασία της
Η πόλη Μπαϊκονούρ στις όχθες του ποταμού Syr-Darja, όπου ζουν οι εργαζόμενοι του Κοσμοδρομίου με τις οικογένειές τους, άρχισε να χτίζεται στις 5 Μαΐου 1955, όταν άρχισαν να κτίζονται τα πρώτα ξύλινα σπίτια για τους μηχανικούς.
Εκείνη την εποχή, έφερε την κρυπτή ονομασία "Zarja». Η πόλη άλλαξε το όνομά της πολλές φορές. Η πρώτη επίσημη ταχυδρομική διεύθυνση ήταν, Τασκένδη-90. Στη συνέχεια, σε σύντομο χρονικό διάστημα έφερε το όνομα Tjura-tam από τον κοντινό σιδηροδρομικό σταθμό Tjura. Από τον Ιανουάριο του 1958, με βάση τα ψηφίσματα του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ του Καζακστάν SSR ονομάστηκε σε Leninskij, τροποποιήθηκε αργότερα με το όνομα Leninsk.Το σημερινό όνομα το Μπαϊκονούρ το φέρει από τις 20 Δεκεμβρίου 1995.
Η συμφωνία με το Καζακστάν, νέοι πύραυλοι και το σχέδιο για το νέο Κοσμοδρόμιο
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1993, το Κοσμοδρόμιο περιήλθε στην ιδιοκτησία του νεοσύστατου ανεξάρτητου κράτους του Καζακστάν.
Μετά από περίπλοκες διαπραγματεύσεις, στις 28 Μαρτίου 1994 στην Μόσχα υπεγράφη συμφωνία για τις βασικές αρχές και προϋποθέσεις για τη χρήση του Κοσμοδρομίου του Μπαϊκονούρ από την Ρωσία και στις 10Δεκεμβρίου 1994, επήλθε η συμφωνία μίσθωσης για το κοσμοδρόμιο Baikonur από την Ρωσική Ομοσπονδία, για τουλάχιστον 20 χρόνια έναντι 115 εκατ. δολάρια ετησίως, η οποία τέθηκε σε ισχύ από τις 25 Σεπτεμβρίου 1995.
Στις 9 Ιανουαρίου του 2004 υπέγραψε ο Ρώσος Πρόεδρος Β. Πούτιν και ο Πρόεδρος του Καζακστάν Ν. Nazarbayev στην Αστάνα συμφωνία για την παράταση της μίσθωσης μέχρι το 2050. Στις 20 Μαρτίου 2005 υπεγράφη στην Αστάνα, η πράξη για τη σύσταση της κοινής Καζακστάν-Ρωσικής εταιρείας για την εμπορική παροχή των νέων πυραύλων τύπου Angara στις ενδιαφερόμενες από την Ρωσία, το Καζακστάν και το εξωτερικό εταιρίες.
Παρόλο που η Ρωσία έχει εξασφαλισμένη την χρήση του Κοσμοδρομίου του Μπαικονουρ για πολλά ακόμη χρόνια, αυτή τη στιγμή σχεδιάζει να κατασκευάσει το νέο Κοσμοδρόμιο "Vostočnyj" στην Περιφέρεια του Amur στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας , ειδικά για τους νέους τύπους των εκτοξευτών και φερόντων πυραύλων, καθώς για τις μελλοντικές εκτοξεύσεις επανδρωμένων διαστημόπλοιων νέας γενιάς.
Ο πύραυλος φορέας Proton-M με τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο ταξιδεύει στο χώρο στάθμευσης.
Το σύγχρονο Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ
Καταλαμβάνει έκταση 6.717 km2.
Υπάρχουν:
• 15 ράμπες εννέα ειδών για την εκτόξευση των κοσμικών φορέων
• 4 ράμπες για την εκπλήρωση των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων,
• 11 κτίρια με 34 αίθουσες, για την προετοιμασία των φερόντων πύραυλων, δορυφόρων και σόνδες
• Τρεις σταθμούς ανεφοδιασμού για την πλήρωση των αποθεμάτων των ουρανίων σωμάτων kpl και συμπιεσμένα αέρια
• σταθμούς παρακολούθησης με κέντρο πληροφορικής για την εξασφάλιση της απογείωσης των πυραύλων,
• Σταθμός για την υγροποίηση του αέρα για την παραγωγή υγρού οξυγόνου και αζώτου (δυναμικότητας 300 τόνων / ημέρα)
• θερμοηλεκτρικό σταθμό με ισχύ 60 MW,
• energovlak με ισχύ 72 MW,
• 2 αεροδρόμια (το Krajnyj και το Jubilejnyj), όπου υπήρχε και ο διάδρομος προσγείωσης του σοβιετικού διαστημικού λεωφορείου Buran)
• 470 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών (συμπεριλαμβανομένων 40 χιλιομέτρων ειδικής γραμμής) και 1.281 χιλιόμετρα οδικού δικτύου,
• 6610 χιλιόμετρα δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας
• 2784 χιλιόμετρα τηλεπικοινωνιακού δικτύου.
Πηγή: technet.idnes.cz, Επιμέλεια: Tasos.cz :fahne90: