Μια άποψη ακόμα
Συμφωνώ απολύτως.
.......Οι άλλοι είναι πασίγνωστοι...
Τα γραπτά ορισμένων μάλιστα στάζουν αίμα.
Κάποιων και τα έργα στάζουν αίμα, Σπύρο. Ίσως όχι ακριβώς αυτών των προαναφερθέντων, αλλά η πολιτική που στάζει αίμα έχει συγκοινωνούντα δοχεία. Πολλά!
Και το αίμα δεν είναι ανάγκη να συνδέεται με πολεμικές επιχειρήσεις. Και οι νεκροί του καλοκαιριού στο Πέραμα και πριν κάποια χρόνια στη Ρικομέξ (κ.α. πολλά παρόμοια) αίμα είναι.
Προς Βλ. Βλασίδη
Βλάση, καλησπέρα
Να πω κατ' αρχάς πως ύστερα από πολύ καιρό συναντιώμαστε σε συζήτηση και το κάνω με πραγματική αυγκίνηση.
Το ερώτημά σου έχει βάση. Αλλά μένει μετέωρο.
Θα προσπαθήσω να το εξειδικεύσω, κάνοντάς το "πενηνταράκια" όπως λέγαμε παλιά, στην εποχή της δραχμούλας.
Εάν εννοείς
ποιά πρόσωπα εμπιστευόμαστε, μπορεί ο καθένας να εκφράσει κάποιες προτιμήσεις, διότι σίγουρα στον πολιτικό κόσμο υπάρχουν έντιμοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να σηκώσουν ένα Α βάρος πολιτικών επιλογών χωρίς να φοβάται ο επιλέξας ότι θα υπάρξουν "λαμογιές" πίσω από αυτές.
Όμως για μένα το κυρίαρχο είναι
ποιές πολιτικές εμπιστευόμαστε.
Εδώ οι προτιμήσεις του καθενός έχουν να κάνουν τόσο με την οπτική γωνία από την οποία αυτός βλέπει τα δρώμενα, όσο και με άλλους παράγοντες. Την κομματική προτίμηση (που πολλές φορές είναι τυφλή), την κοινωνική και οικονομική του θέση, την παιδεία του, ακόμα και τις καταβολές του, οικογενειακές, τοπικές ή κοινωνικές.
Το σύνολο αυτών των παραγόντων δημιουργεί μια γνώμη και καθορίζει και μια στάση για τον καθένα απέναντι στους πολιτικούς και στα κόμματα.
Επειδή όμως πολύ το φιλοσοφήσαμε, θα προσπαθήσω να απαντήσω ευθέως και στο ερώτημά σου. Όχι βέβαια κατονομάζοντας πρόσωπα, πολύ δε περισσότερο κατονομάζοντας κόμμα ή κόμματα, όχι γιατί διστάζω ή φοβάμαι, αλλά γιατί δεν θεωρώ το forum σαν σημείο ευθείας πολιτικής αντιπαράθεσης (
με την στενή έννοια του όρου, που παίρνει τη μορφή μικροκομματικής αντιπαράθεσης). Αντίθετα, θεωρώ την κοινότητά μας, όπως και κάθε άλλη παρόμοια, καλό τόπο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών, ακόμα και αν αυτές παίρνουν το χαρακτήρα ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Εγώ, λοιπόν, μπορώ να εμπιστευθώ εκείνη την πολιτική που:
- Δεν υπόσχεται λαγούς με πετραχείλια.
- Δεν λοιδωρεί τους πολιτικούς αντιπάλους και δεν παρουσιάζει σαν λύση όλων των προβλημάτων την παρουσία της στην εξουσία.
- Θεωρεί ότι το καλό της χώρας είναι ταυτόσημο με το καλό του λαού της.
- Θεωρεί ότι οι ανάγκες του λαού είναι οι ανάγκες της πλειοψηφίας του.
- Προσδίδει - όσο είναι αυτό δυνατόν - στην Δημοκρατία την αρχαϊκή έννοιά της, αυτή που προκύπτει από την ετυμολογική της ερμηνεία.
- Με βάση τα δύο παραπάνω, δεν χαϊδεύει τα αυτιά όλων και δεν ταυτίζει τα συμφέροντα όλων των κοινωνικών στρωμάτων με το "κοινό συμφέρον".
- Κάνει πράξη στην κοινωνία και στην καθημερινότητα αυτά που διακηρύσσει.
- Θεωρεί ότι η πολιτική δεν είναι μόνο λόγια και λόγοι στο κοινοβούλιο, αλλά μια διαρκής καθημερινή πράξη.
- Αφουγκράζεται το κοινωνικό σύνολο και μαθαίνει από αυτό, ενώ ταυτόχρονα το διαπαιδαγωγεί.
- Έχει την γενναιότητα, μέσα από τους φορείς που εκφράζεται, να παραδέχεται τα λάθη της και να μαθαίνει από αυτά, να διορθώνεται και να βελτιώνεται.
Θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλα χαρακτηριστικά, αλλά αυτά είναι αρκετά. Εκ των φορέων και προσώπων εξουσίας, υπήρξαν κατά καιρούς κάποιοι που συγκέντρωναν αν όχι όλα, κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά. Δυστυχώς όμως ήταν μόνο η - σπάνια - εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Και κλείνω με ένα μικρό σχόλιο για το νέο σχήμα. Νομίζω ότι πολλοί από τους προηγούμενους με κάλυψαν σε πολλά. Γενικά πιστεύω πως είναι μια - ακόμα - προσπάθεια του κατεστημένου να δημιουργήσει έναν εναλλακτικό πόλο απέναντι στους ήδη φθαρμένους στη συνείδηση του κόσμου υπάρχοντες κυρίαρχους πόλους εξουσίας.
Είναι όμως μια προσπάθεια καταδικασμένη, όπως καταδικάστηκαν στο παρελθόν κι άλλες παρόμοιες (Εθνική Παράταξη, ΔΗΑΝΑ, ΠΟΛΑΝ, Νέοι Φιλελεύθεροι, ΚΟΔΗΣΟ αλλά και το κόμμα του Αρσένη κ.α. παρόμοιες κινήσεις). Και λέω καταδικασμένη, διότι μοιάζει με ξαναζεσταμένο φαγητό. Όπως ακριβώς και τα παραπάνω σχήματα του παρελθόντος. Το κακό - με το κατεστημένο - είναι ότι δεν διαθέτει άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Το κακό όμως - με τον απλό λαό - είναι ότι είναι ακόμα παγιδευμένος σε πολιτικές που, ενώ αναγνωρίζει στα πρόσωπά τους τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, βαδίζει κατά πάνω τους, να τον κατασπαράξουν πάλι.
