Πήγαινα γυμναστήριο πριν 2 χρόνια και κάποια στιγμή με πλησίασε ένας τύπος. Μιας και γυμναζόμουν τακτικά ήξερα πάνω κάτω τους περισσότερους ανθρώπους που έρχονταν να γυμναστούν.Ήταν ένας όμως χοντρούλης,συμπαθητικός θα μπορούσα να πω φυσιογνωμικά άνθρωπος,ο οποίος όμως δεν ταίριαζε καθόλου στο σκηνικό του γυμαστηρίου. όχι λόγο βάρους αλλά γιατί το μόνο που έκανε ήταν να περιπλανιέται ανάμεσα στα όργανα και να πιάνει κουβέντα σε πιτσιρικάδες.Στην αρχή πίστεψα ότι μάλλον το μαστιγώνει το δελφίνι και δεν έδωσα σημασία.Κάποια μέρα με πλησιάζει και αρχίζει να μου αραδιάζει όλα αυτά που ανέφεραν τα παραπάνω παιδιά.Μου πρότεινε να τα πουμε από κοντά για ένα καφέ και μιας και ήμουν φοιτητής λέω ας τον ακούσω,Μου παρουσίασε κάτι υποτίθεται βιβλία τα οποία τα είχε γράψει κάποιος γκουρού αμερικάνος. Μου έλεγε ότι τα βιβλία είναι ασύλληπτα κλπ. Με το που τους ρίχνω μια ματιά και γνωρίζοντας το επίπεδο βιβλίων σε πανεπιστημιακό επίπεδο,έβαλα τα γέλια. Του είπα ευχαριστώ και έφυγα, πραγματικά οι τύποι είναι μια ΑΠΑΤΗ και τίποτα άλλο.