Έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα;

[nikosGX]

Αντιγράφω ένα επίκαιρο κείμενο του Θέμη Λαζαρίδη (πανεπιστημιακού):

Χούντα είναι ( ; ) θα περάσει ( ; )

Πριν από λίγο καιρό ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε σε μια εκδήλωση οπαδών του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι κάποια στιγμή άρχισαν να φωνάζουν «κάτω η χούντα της Νέας Δημοκρατίας». Ο κ. Παπανδρέου τους διόρθωσε λέγοντας ότι δεν πρόκειται για χούντα, αφού η Νέα Δημοκρατία εξελέγη με την ψήφο του λαού.

Είναι προς τιμήν του ΓΑΠ που έκανε αυτή τη διόρθωση. Όμως ας το σκεφτούμε λίγο βαθύτερα. Έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα αληθινή δημοκρατία; Η δική μου απάντηση είναι «όχι», θεωρώ ότι έχουμε μια επίφαση δημοκρατίας. Θα μπορούσα μάλιστα να ονομάσω το πολίτευμά μας «διακομματική χούντα ήπιας μορφής». Οι πολιτικοί έχουν γίνει μια αυτοεξυπηρετούμενη συντεχνία που κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Οι εκλογές δεν λύνουν το πρόβλημα διότι τα κόμματα σχηματίζουν ένα άτυπο «καρτέλ» και ο λαός δεν έχει ουσιαστική επιλογή.

Οι εκλογές είναι μια βασική προϋπόθεση για την ύπαρξη της δημοκρατίας, αλλά όχι η μοναδική. Είναι δηλαδή, όπως λέγαμε στα μαθηματικά, απαραίτητη συνθήκη αλλά όχι ικανή. Ένα πιο ουσιώδες κριτήριο είναι να υπάρχει γνήσια αντιπροσώπευση, να αισθάνεται δηλαδή ο κάθε πολίτης ότι αντιπροσωπεύεται από μια μερίδα του πολιτικού συστήματος. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι να αντιπροσωπεύομαι από κανένα από τα εν Βουλή κόμματα. Και δεν έχω τίποτα ακραίες ιδέες, εκτός κι αν η πίστη στο Κράτος Δικαίου είναι πλέον ακραία ιδέα. Επιπλέον, η γενικευμένη κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους των πολιτικών που παρατηρείται στην Ελλάδα είναι ασυμβίβαστη με την αληθινή δημοκρατία. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποστηρίζω την επιστροφή σε ουτοπικά οράματα άμεσης δημοκρατίας. Είναι δυνατόν να υπάρξει γνήσια αντιπροσωπευτική δημοκρατία με τις κατάλληλες θεσμικές δικλείδες ασφαλείας. Αλλά πώς θα υλοποιηθούν αυτές όταν αυτοί που έχουν την εξουσία δεν έχουν κανένα συμφέρον να τις θεσπίσουν;

Πώς θα πέσει αυτή η «διακομματική χούντα»; Σίγουρα όχι χωρίς την ενεργοποίηση σημαντικής μερίδας των πολιτών. Το σφυροκόπημα μέσω του διαδικτύου είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε και μπορεί να σταδιακά να πιέσει τα υπάρχοντα κόμματα να αλλάξουν. Ενεργοποίηση μέσα από νέα κόμματα είναι μια άλλη διέξοδος. Επεξεργασία συγκεκριμένων θεσμικών προτάσεων επίσης μπορεί να βοηθήσει σημαντικά. Όπως και να χει «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

http://axiologisibouleytwn.wordpress.com/2009/05/09/χούντα-είναι-θα-περάσει/

 

[nikosGX]

Και ένα ανάλογο άρθρο του καθ. Ι. Μανωλεδάκη:

Γιατί δεν μετέχω στη συζήτηση
Γιάννης Μανωλεδάκης | Κυριακή 10 Μαΐου 2009

Μετά και τις πρόσφατες «προσπάθειες» εφαρμογής από το Ελληνικό Κοινοβούλιο του άρθρου 86 του Συντάγματος (για την ποινική ευθύνη των υπουργών), μου ζητήθηκε να συμμετάσχω σε (νέα) επιστημονική έκθεση απόψεων για το νομικό περιεχόμενο, τη σκοπιμότητα της θέσπισης του άρθρου αυτού και την ως τώρα «πορεία» του στην πολιτική πρακτική.

Εχοντας διατυπώσει την επιστημονική μου άποψη για το θέμα αυτό (σχετικά πρόσφατα) και στο «Βήμα» (Κυριακή 19.10.2008) και στο νομικό περιοδικό «Ποινική Δικαιοσύνη» (τ. 2008, σ. 1.138), αρνούμαι να συνεχίσω τη συζήτηση. Και τούτο γιατί θεωρώ ότι ο οποιοσδήποτε δημόσιος επιστημονικός διάλογος (και η συμμετοχή σε αυτόν) δίνει την εντύπωση ότι υπάρχει δήθεν νομικό πρόβλημα σχετικά με το άρθρο 86 Συντ., ενώ το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στον ευτελισμό χωρίς όρια και αιδώ των θεσμών της δημοκρατίας από τους ασκούντες πολιτική εξουσία. Η επιστημονική συζήτηση για νομικά πλαίσια έμμεσα «νομιμοποιεί» αυτόν τον ευτελισμό παρέχοντας «δεκανίκι» στην εξουσία για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι καταπατούνται από τους ίδιους τους θεσμικούς φορείς υποστήριξής τους. Όταν αποκαλύπτεται η οποιαδήποτε χονδροειδής παρανομία, οι αρμόδιοι πολιτικοί άρχοντες σπεύδουν να τη φορτώσουν στην ελλιπή (δήθεν) νομοθεσία και να υποσχεθούν τη θέσπιση νέων, καλύτερων νόμων! Και τότε αρχίζει η επιστημονική συζήτηση για την ερμηνεία και τις προοπτικές επιτυχίας τους. Ώσπου να καταπατηθούν και αυτοί και να αρχίσει νέος κύκλος συζητήσεων...

Φτάνει πια η «νομιμοποίηση» από τους νομικούς αυτού του εμπαιγμού των ελλήνων πολιτών. Ως εδώ.

Η θεσμική λειτουργία στη σύγχρονη Ελλάδα έχει φθάσει στο έσχατο σημείο ηθικής κατάπτωσης. Υπάρχει μια ανεξέλεγκτη εξουσία- η κομματική που χωρίς φραγμούς προχωρεί στην άπληστη επιβολή της στον δημόσιο βίο της χώρας. Αυτή καταλύει στην πράξη την ανεξαρτησία των βουλευτών, αυτή πολιορκεί ασφυκτικά και προσπαθεί ανεπίτρεπτα να ποδηγετήσει τη Δικαιοσύνη στις υποθέσεις με πολιτική σημασία. Η ανεξαρτησία του Κοινοβουλίου και της Δικαιοσύνης αποτελεί ωστόσο προϋπόθεση της δημοκρατίας, όπως τουλάχιστον τη διαμόρφωσε ο δυτικός νομικός πολιτισμός.

Ας αναλογιστούν όποιοι μπορούν ακόμη να σκέφτονται πέρα από το προσωπικό τους (υλικό) συμφέρον τι κάνουν και σε ποια καταστροφική πολιτική πρακτική συμμετέχουν. Και ας υποστηρίξουν, όχι πια στα λόγια αλλά με πράξη, τη θεσμική ανεξαρτησία τους. Πριν να είναι πολύ αργά.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=267462&ct=114&dt=10/05/2009

 

[more peers]

Όχι δεν έχουμε δημοκρατία.
Το μόνο που μένει είναι να μην μας αφήνουν να ψηφίζουμε.
Να αυτοψηφίζονται ένα πράμα ...
Εγώ πάντως για να τους διευκολύνω δεν πάω να ψηφίσω εδώ και 10-12 χρόνια περίπου. Φυσικά δεν θα πάω ούτε τώρα ...

 

[Voreios]

Απο την στιγμή που δεν κάνουμε ποτε δημοψηφίσματα για θέματα που απασχολούν τους πολίτες και ψηφίζουμε κάποιους με βάση εντελώς αόριστες αρχές και υποσχέσεις (δίνοντας λευκή επιταγή) δεν έχουμε σωστή δημοκρατία, παρότι φυσικά αυτό που έχουμε ειναι πάλι καλύτερο απο τα λοιπά πολιτεύματα.

 

[Iskander]

Αν και προσωπικά διαφωνώ με την αποχή στις εκλογές ως μέσο διαμαρτυρίας, διότι θεωρώ πως δεν βοηθάει σε καμία αλλαγή (όπως και στις εκλογές στο πανεπιστήμιο, όπου η αποχή νικάει κατά κράτος) να παραθέσω και εγώ ένα ακόμη σχετικό με το θέμα άρθρο, για περαιτέρω προβληματισμό: (από τη σημερινή καθημερινή, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_31/05/2009_316814 )


Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

 

[more peers]

Αν και προσωπικά διαφωνώ με την αποχή στις εκλογές ως μέσο διαμαρτυρίας, διότι θεωρώ πως δεν βοηθάει σε καμία αλλαγή (όπως και στις εκλογές στο πανεπιστήμιο, όπου η αποχή νικάει κατά κράτος) να παραθέσω και εγώ ένα ακόμη σχετικό με το θέμα άρθρο,

Δέχομαι τη λογική της συμετοχής (όπως όλοι φαντάζομαι).
Απλά βαρέθηκα να βλέπω στην εξουσία ανίκανους και/ή κλέφτες και στην αντιπολίτευση κόματα που δήθεν ενδιαφέρονται για τον λαό.
Για τους κλέφτες και/ή ανίκανους δεν θα πώ κουβέντα ...
Αλλά για τους υπόλοιπους αξίζει να γράψω το "δάσκαλε που δίδασκες".
Κομουνιστές που συναλλάσονται με την εξουσία, στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στο εξωτερικό ή ακόμα χειρότερα σε ιδιοτικά σχολεία, που ούτε τα ίδια τα μέλη τους δεν πιστεύουν στον σκοπό του κόμματος και την κοπανάνε προς τα κόματα της εξουσίας, που εκλέγουν πρόεδρο που δεν δούλεψε ποτέ... Και οικολόγοι, που έχουν ξεχάσει ότι θέλουμε φιλικό περιβάλλον για ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. Α υπάρχει και ο Καρατζαφέρης (ουδέν σχόλιο).
Επίσης να μην αναφέρω που πηγαίνει το "ακυρο" και το "λευκό" ...

Προτιμώ λοιπόν να μην συμμετέχω σε αυτή την ψεύτικη δημοκρατία.
Προτιμώ να ελπίζω ότι το ίδιο θα κάνουμε όλοι μας και μια μέρα θα πάνε να ψηφίσουν όλοι οι πατέρες του έθνους μόνοι τους (τον εαυτό τους ...)

Με εκτίμηση

 

[nikosGX]

Πολύ σωστά τα λέει ο κ. Γιανναράς.

Στο σχολείο είχα μάθει ότι η Δημοκρατία μας στηρίζεται σε τρεις Ανεξάρτητες Εξουσίες: Εκτελεστική, Νομοθετική, Δικαστική.

Σήμερα στην πράξη μου φαίνεται ότι έχουμε μία και μόνο εξουσία: την Πρωθυπουργική.

 

[Μελίδης Μιχάλης]

Όταν ήμουν πιτσιρίκι θυμάμαι τους γείτονες που έλεγαν ότι έχουμε τον βασιλιά (τότε ο Κωνσταντίνος) και τον ταΐζουμε με δικά μας λεφτά.
Σήμερα έχουμε 300 βασιλιάδες και τους ταΐζουμε πάλι με δικά μας λεφτά.
Οι περισσότεροι πολιτικοί σήμερα είναι απόγονοι πολιτικών και έρχονται να μας κυβερνήσουν όχι με τις ικανότητές τους, αλλά με την ιδιότητα του απόγονου ενός πολιτικού.
Δηλαδή διάδοχου. Όπως και με τους βασιλιάδες.
Είναι δεν είναι ικανός, γίνεται βασιλιάς στην θέση του μπαμπά ή της μαμάς βασίλισσας.
Παπανδρέου, Καραμανλής, Μητσοτάκης είναι τα ονόματα που κυριαρχούν.
Και οι απόγονοι: Ντόρα, Κυριάκος, Γιωργάκης, Κωστάκης, Βαρβιτσιώτης, Αλευράς, Κεφαλογιάννης, Παπαληγούρας, Παπαδόγκονας, Ταλιαδούρος, Τζιτζικώστας, Κουτσόγιωργας και πολλοί άλλοι.
Άρα έχουμε κάτι σαν βασιλευομένη δημοκρατία όπως το βλέπω εγώ.
Πάντως επικερδές επάγγελμα αυτό του πολιτικού.

 

[Λουκάς]

Νόμιζω ότι στην Ελλάδα έχουμε λανθασμένη αντίληψη για το τί εστί Δημοκρατία.

Ούτε Δημοκρατία έχουμε, ούτε Χούντα.

Αναρχία.

Ο καθένας, απλοί πολίτες και πολίτικοί θέλουν να κάνουν ότι γουστάρουν χωρίς καμμιά επίπτωση. Χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα.

Γενικά όλοι μιλούν για τα δικαιώματα τους αλλά κανείς δεν θέλει να ξέρει τις υποχρεώσεις του......

 

[Γιώργος Κυριακαράκος]

Μακάρι να είχαμε αναρχία, αλλά λείπει ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των ανθρώπων, αναγκαία συνθήκη για όποιο αναρχικό πολιτικό ρεύμα...ολιγαρχικό κολεκτιβισμό έχουμε με όμορφο μανδύα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

 

[Simos.I]

Στο βωμό και στο όνομα, της δημοκρατίας, έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

 

[Λάκης]

Μακάρι να είχαμε αναρχία, αλλά λείπει ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των ανθρώπων, αναγκαία συνθήκη για όποιο αναρχικό πολιτικό ρεύμα...ολιγαρχικό κολεκτιβισμό έχουμε με όμορφο μανδύα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

ε οχι και να ειχαμε αναρχια,δηλαδη απο το ενα ακρο στο αλλο!
απ'την Σκυλα στην Χαρυβδη!

 

[Δημήτρης Θ.]

Η αναρχία είναι το ιδανικό πολίτευμα.
Απλά δεν εφαρμόζεται στην ζούγκλα που ζούμε σήμερα.

 

[Budda]

Νόμιζω ότι στην Ελλάδα έχουμε λανθασμένη αντίληψη για το τί εστί Δημοκρατία.

Ούτε Δημοκρατία έχουμε, ούτε Χούντα.

Αναρχία.

Ο καθένας, απλοί πολίτες και πολίτικοί θέλουν να κάνουν ότι γουστάρουν χωρίς καμμιά επίπτωση. Χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα.

Γενικά όλοι μιλούν για τα δικαιώματα τους αλλά κανείς δεν θέλει να ξέρει τις υποχρεώσεις του......

Οχι ρε Λουκα Αναρχια ειναι αλλο πραγμα και οχι αυτο που περιγραφεις

EDIT Με καλυψαν οι παραπανω πληρως συγγνωμη δεν ειδα τα ποστ τους

 

[Λάκης]

Η αναρχία είναι το ιδανικό πολίτευμα.
Απλά δεν εφαρμόζεται στην ζούγκλα που ζούμε σήμερα.

παντα ηταν ζουγκλα και παντα θα ειναι.

 

[Λουκάς]

Οχι ρε Λουκα Αναρχια ειναι αλλο πραγμα και οχι αυτο που περιγραφεις

EDIT Με καλυψαν οι παραπανω πληρως συγγνωμη δεν ειδα τα ποστ τους

Δεν αναφερόμουν στην "Αναρχία" σαν ιδεολογία.

Εννοούσα ότι δεν υπάρχουν όρια και γενικά δεν υπάρχει τάξη.

 

[christos]

αταξια λοιπον

οντως:twoguns:

 

[gedi]

Κατά σύμπτωση είναι ένα θέμα που συζητούσα πρόσφατα.

Η Βουλή κλείνει με το "έτσι θέλω" για να παραγραφούν αδικήματα.
Τα κανάλια ενημερώνουν μόνο για αυτά που συμφέρουν αυτούς που τα χρηματοδοτούν - η πραγματική ενημέρωση έχει εξαφανιστεί προ πολλού. Μαθαίνουμε μόνο αυτά που θέλουν, όπως τα θέλουν. Οι αντιδραστικές/εναλλακτικές φωνές εξαφανισμένες. Η προπαγάνδα πάει σύννεφο.
Στην πραγματικότητα τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν καμία ουσιαστική διαφορά, ούτε στην πολιτική τους, αλλά ούτε καν στο ποιοί θα βολευτούν αν έρθουν στην εξουσία, αφού πολλές φορές γίνονται χάρες και βολέματα εκατέρωθεν.
Ο εκλογικός νόμος έχει φτιαχθεί έτσι ώστε ακόμη και η διαμαρτυρία μέσω αποχής/λευκού να βολεύει και να ενισχύει τον δικομματισμό.

Όποιος πιστεύει ότι ζει σε δημοκρατία, να πάρει το χάπι αριστερά

O Timothy Leary νομίζω ότι συνοψίζει πολύ καλά:

"Throughout human history, as our species has faced the frightening, terrorizing fact that we do not know who we are, or where we are going in this ocean of chaos, it has been the authorities, the political, the religious, the educational authorities who attempted to comfort us by giving us order, rules, regulations, informing, forming in our minds their view of reality. To think for yourself you must question authority and learn how to put yourself in a state of vulnerable, open-mindedness; chaotic, confused, vulnerability to inform yourself. Think for yourself. Question authority."

 

[more peers]

Απάντηση: Re: Έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα;

Μακάρι να είχαμε αναρχία, αλλά λείπει ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των ανθρώπων, αναγκαία συνθήκη για όποιο αναρχικό πολιτικό ρεύμα...ολιγαρχικό κολεκτιβισμό έχουμε με όμορφο μανδύα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

+1
Δεν γνωρίζω τον ορισμό και την ιστορική διαδρομή του ουτοπικού, ούτως ή άλλως, πολιτεύματος, από μικρός όμως είχα την εντύπωση ότι προυποθέτει την ευσυνειδησία του ανθρώπου και την αναγωγή των αναγκών του συνάνθρωπού μας ώς μεγαλύτερης πρωτεραιότητας από τις δικές μας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι "αρχές" δεν είναι απαραίτητες και απλώς καταργούνται δημιουργώντας την κοινωνία της αναρχίας το ιδανικό πολίτευμα (κατά σύμπτωση αυτό που εμέσως περιγράφουν όλες οι θρησκείες...)

"Η Βουλή κλείνει με το "έτσι θέλω" για να παραγραφούν αδικήματα.
Τα κανάλια ενημερώνουν μόνο για αυτά που συμφέρουν αυτούς που τα χρηματοδοτούν - η πραγματική ενημέρωση έχει εξαφανιστεί προ πολλού. Μαθαίνουμε μόνο αυτά που θέλουν, όπως τα θέλουν. Οι αντιδραστικές/εναλλακτικές φωνές εξαφανισμένες. Η προπαγάνδα πάει σύννεφο.
Στην πραγματικότητα τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν καμία ουσιαστική διαφορά, ούτε στην πολιτική τους, αλλά ούτε καν στο ποιοί θα βολευτούν αν έρθουν στην εξουσία, αφού πολλές φορές γίνονται χάρες και βολέματα εκατέρωθεν.
Ο εκλογικός νόμος έχει φτιαχθεί έτσι ώστε ακόμη και η διαμαρτυρία μέσω αποχής/λευκού να βολεύει και να ενισχύει τον δικομματισμό."

Με λίγα λόγια Αμερικανοποίηση

Απλά είσαι στα best of ...

 

[vaggt]

Οι διαπιστώσεις είναι το πρώτο βήμα, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα.

Το σημαντικότερο νομίζω είναι να μπορέσουμε να δώσουμε απάντηση στην ερώτηση "τι κάνουμε για να διορθωθεί η κατάσταση;" και η απάντηση είναι γνωστή λίγο πολύ σε όλους αλλά ΔΕΝ την εφαρμόζουμε. Ποια είναι αυτή; να γίνουμε όσο το δυνατόν ενεργοί πολίτες, να συμμετέχουμε. Να μην είμαστε τόσο ανεκτικοί και να αντιδρούμε σε ότι μας ενοχλεί. Αυτό δεν κάνουμε με πρώτο και καλύτερο εμένα (για να μην μιλάω γενικά και για τους άλλους) και γιαυτό δεν αλλάζει τίποτα. Νομίζω ότι είναι τόσο απλό αλλά και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα.



Άντε και καλή ψήφο. :BDGBGDB55::BDGBGDB55: